Drilling in the Aegean: We do not fight for their Hydrocarbons!


Intensification of the Rivalry between Greece and Turkey


Statement of Kokkino Nima, 18 July 2019, www.redtopia.gr



Note of the Editorial Board: Below we publish a statement of Kokkino Nima, a Trotskyist organization in Greece. The RCIT strongly supports this statement as it elaborates a revolutionary and internationalist position of opposition against the militarist and chauvinist policy of the Greek bourgeoisie. The RCIT has always shared such an approach (see e.g. our article by Max Bonham: On the Escalating Greek-Turkish Tensions, https://www.thecommunists.net/worldwide/africa-and-middle-east/escalating-greek-turkish-tensions/)

We publish below first the English translation and than the Greek original statement.


* * * * *




The Turkish drilling in the Aegean




With the recent beginning of the Turkish drilling in the west of Cyprus, the Greek-Turkish rivalry in the Aegean and the Eastern Mediterranean has accelerated. The meeting of the Foreign and Defense Governmental Council (KYSEA) on 16/6/2019, the statements of the Greek, Cypriot, Turkish and French governments, the debate in Brussels to impose financial sanctions on Turkey on behalf of the European Union are only a few episodes of the "series" that has been playing over the past few years in the whole region.


Bourgeois media, the Greek and Greek Cypriot bourgeoisie, and part of the Greek left, are referring to the Turkish drills in the EEZ as "Turkish aggression" against which Greece ought to "defend" itself. But is that the case? The events of the last few years, and especially the last few months, rather contradict this claim.




Greece as a "strategic ally" of the United States




In recent years, with the role played by Greece in conditions such as the signing of the Greece-EU-Turkey Agreement that defines the role of NATO war ships in the Aegean, the agreement on the accession of North Macedonia to NATO, with the announcement of new bases of NATO in Greece by the former SYRIZA government and the common war exercises with Israel, it is clear that the "strategic ally" of the US and the major powers of the EU in the Eastern Mediterranean is no longer Turkey, but Greece.


The signing of the EastMed pipeline (to export gas to Europe via Greece) last March, from the tripartite Greece - Cyprus - Israel - in the presence of the US, further strengthened the axis of Greece - Cyprus - Israel - Egypt. This project, combined with discussions about the Greek-Bulgarian pipeline IGB and the TAP pipeline, practically exclude Turkey from the East-West energy play. It is a game of billions of dollars worth of money for all involved parties.


Together with moves such as the May agreement on the docking of French warships on Cypriot bases, it is clear that Turkey is financially and militarily trapped, which has also been highlighted the bourgeois media, former government officials as well as prominent political representatives of the Greek bourgeoisie and its allies. The "race" for the extraction of hydrocarbons in the Aegean is part of this “great game”.




The "race" for drilling




The Greek government, together with the main allies of Cyprus - Egypt, Israel, France and the United States – "delimit in practice" the EEZ, by signing "unilateral" conditions for energy (see EastMed) and making their military presence felt in the claimed areas of the Aegean.


Turkey, in fact, disputes the above "delimitation" by operating drilling and military ships in these areas.


The situation in the Aegean is out of control, especially since the profits of multinational giants such as ExononMobil are at stake, on the one hand, and Turkey is excluded from the economic exploitation of energy resources in the Aegean, on the other.


Measures such as the purchase of Turkish S-400 from Turkey and the talk of imposing sanctions on Turkey in case it starts the drilling (including even exclusion Turkey from all "high-level dialogues" that hasn’t stopped till the moment these words are written) underline it. According to the Turkish Navtex drilling will begin by early September, despite the clear statements by France, Egypt and the State Department that this "illegal drilling” must stop.


It is clear that developments can become "hot" at any moment.




The attitude of the Left




In such a situation, the attitude of the Left must clearly be the following:


a) Against the extraction of hydrocarbons: The billions of exploitation of the Aegean's energy deposits will go exclusively into the pockets of the capitalist corporations and not of the laborers. The profit for capitalists does not mean a profit for the poor, as we have been experienced in Greece as the austerity continues despite the profits of the big Greek companies. Moreover, the Gulf monarchies are eloquent examples of the fact that under the domination of a bourgeoisie, petrodollars can very well be combined with extreme poverty and oppression. At the same time, the drilling in the Aegean poses massive dangers for environmental destruction in the Aegean.


b) Against war and against all imperialist powers: Greece is by no means "defending itself". This is apparent from the fact that the new government of New Democracy continues the aggressive language of the former SYRIZA government. The narrative about "defending the homeland" in the event of an attack by Turkey is misleading, since in reality it is Greece which is currently the "strong player" with the support of the United States, Israel and France. No, Greece is currently not in a "defensive position" but rather shows its "teeth" with having the highest spending on military equipment (as a share of GNP) of all NATO members and by expanding its military presence in the Aegean. An anti-imperialist position which refers exclusively to the "Turkish aggression" is misleading since that would conceal the Greek aggression (and at the same time the aggression of its allies such as the US and France).


c) Against the own bourgeoisie at home: The basic duty of the working class in each country is to oppose its national bourgeoisie since it alone can overthrow it. The left must not follow a policy of adapting to the interests of the Greek bourgeoisie in the name of a "Turkish danger". Such a policy would essentially mean support for the increase of Greece’s capitalist profits as well as for its geopolitical adventures that could provoke military tensions or even war.


d) International solidarity of the working class in each country: Proposals from nationalist voices such as the "unilateral declaration" of the EEZ or the extension of territorial waters to 12 miles, which have recently embarked in public debates, are not only unscrupulous (the "Law of the Sea" international conventions do not actually support them, as if this were the case, the devotees of these views would have sought support from the International Court of Justice in The Hague long ago). Such chauvinist proposals are also detrimental to the Greek working class and, at the same time, to the workers of Turkey. The proclamation of EEZs in the way supported by the most rabid voices of the Greek and Greek Cypriot right means virtually complete exclusion of Turkey from any economic exploitation of underwater resources, and a drastic limitation of the cruise of Turkish fishermen to the Aegean.


In the next period, the Left must take united initiatives for real mass actions against the war. They must state clearly that "we are not fighting for their oil and not for extracting hydrocarbons in the Aegean!"


* * * * *



Δεν πολεμάμε για τους υδρογάνανθρακές τους – καμία σκέψη για γεωτρήσεις στο Αιγαίο!

Όξυνση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού




Οι τουρκικές γεωτρήσεις στο Αιγαίο


Με την πρόσφατη εμφάνιση του τουρκικού γεωτρητικού Fatih στα δυτικά της Κύπρου, ο ελληνο-τουρκικός ανταγωνισμός στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο κλιμακώνεται. Η σύγκληση του Κυβερνητικού Συμβούλιου Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) στις 16/6/2019, οι δηλώσεις της ελληνικής,κυπριακής, τουρκικής αλλά και γαλλικής κυβέρνησης, η συζήτηση στις Βρυξέλλες για επιβολή οικονομικών κυρώσεων στην Τουρκία από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μόνο μερικά επεισόδια από τη «σειρά» που παίζεται τα τελευταία χρόνια στην ευρύτερη περιοχή.


Τα αστικά ΜΜΕ, η ελληνική και ελληνοκυπριακή αστική τάξη, μέχρι και τμήμα της ελληνικής αριστεράς, με αφορμή την ύπαρξη τουρκικών γεωτρητικών στην υπό διεκδίκηση ΑΟΖ, κάνουν λόγο για «τουρκική επιθετικότητα» στην οποία η Ελλάδα οφείλει να «αμυνθεί». Είναι όμως έτσι; Τα γεγονότα των τελευταίων ετών, και ιδιαίτερα των τελυταίων μηνών, μάλλον διαψεύδουν αυτό τον ισχυρισμό.


 Η Ελλάδα ως «στρατηγικός σύμμαχος» των ΗΠΑ


Τα τελευταία χρόνια, με τον ρόλο που έπαιξε η Ελλάδα σε συνθήκες όπως την υπογραφή της Συμφωνίας Ελλάδας – ΕΕ – Τουρκίας που ορίζει την πλεύση φρεγατών του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, τη συμφωνία για την ένταξη της Βόρειας Μακεδόνιας στο ΝΑΤΟ, με τις διακυρήξεις για νέες βάσεις του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα από την πρώην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τις κοινές πολεμικές ασκήσεις με το Ισραήλ, καθίσταται σαφές ότι ο «στρατηγικός σύμμαχος» των ΗΠΑ και των μεγάλων δυνάμεων της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι πλέον η Τουρκία, αλλά η Ελλάδα.


Η υπογραφή για τον αγωγό EastMed (για την εξαγωγή του φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας) τον περασμένο Μάρτιο, από την τριμερή Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ παρουσία των ΗΠΑ, ενισχύει περαιτέρω τον άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου. Το συγκεκριμένο έργο, σε συνδυασμό με τις συζητήσεις για τον ελληνο-βουλγαρικό αγωγό IGB, και τον αγωγό TAP, πρακτικά αποκλείουν την Τουρκία από το παιχνίδι του δρόμου της ενέργειας από την Ανατολή στη Δύση. Πρόκειται για «παιχνίδι» με οικονομικό αντικείμενο δισεκατομμυρίων δολαρίων για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές.


 Σε συνδυασμό με κινήσεις όπως η συμφωνία του Μαΐου για ελλιμενισμό γαλλικών πολεμικών πλοίων σε κυπριακές βάσεις, είναι εμφανές ότι η Τουρκία στριμώχνεται οικονομικά και στρατιωτικά, κάτι που τονίζουν με κάθε τρόπο τα αστικά ΜΜΕ, στελέχη της πρώην κυβέρνησης καθώς και εξέχοντες πολιτικοί εκπρόσωποι της ελληνικής αστικής τάξης και των συμμάχων της. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο «αγώνας δρόμου» για την εξόρυξη των υδρογονανθράκων στο Αιγαίο.


Ο «αγώνας δρόμου» για τις εξορύξεις


Η ελληνική κυβέρνηση μαζί με τους βασικούς συμμάχους της Κύπρο – Αίγυπτο – Ισραήλ, Γαλλία και ΗΠΑ, «οριοθετούν στην πράξη» την υπό διεκδίκηση ΑΟΖ, υπογράφοντας «μονομερώς» συνθήκες για την ενέργεια (βλ. EastMed) και κάνοντας αισθητή τη στρατιωτική τους παρουσία δίπλα στις διεκδικούμενες περιοχές του Αιγαίου.


Η Τουρκία, αμφισβητεί στην πράξη την παραπάνω «οριοθέτηση» τοποθετώντας γεωτρητικά και στρατιωτικά πλοία στις διεκδικούμενες αυτές περιοχές.


Η κατάσταση στο Αιγαίο είναι έκρυθμη, ιδιαίτερα από τη στιγμή που διακυβεύονται τα κέρδη πολυεθνικών μεγαθηρίων όπως η ΕxxonMobil, από την μία, και αποκλείεται η Τουρκία από την οικονομική εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων στο Αιγαίο, από την άλλη.


Ενέργειες όπως η αγορά των ρωσικών S-400 από τη Τουρκία, η συζήτηση για την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία για την έναρξη των γεωτρήσεων (που περιλαμβάνουν έως και αποκλεισμό της Τουρκίας από όλους τους «υψηλούς διαλόγους» και μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι δραχμές δεν έχει λήξει) το υπογραμμίζουν. Σύμφωνα με την τουρκική Navtex οι γεωτρήσεις θα έχουν αρχίσει μέχρι αρχές Σεπτέμβρη, παρά τις σαφείς δηλώσεις της Γαλλίας, της Αιγύπτου και του State Department για «παράνομες γεωτρήσεις που πρέπει να σταματήσουν».


Είναι σαφές ότι οι εξελίξεις, από στιγμή σε στιγμή, μπορεί να γίνουν «θερμές».


 Η στάση της Αριστεράς


Σε αυτό το φόντο, η στάση της Αριστεράς πρέπει να είναι ξεκάθαρη:


α) Ενάντια στην εξόρυξη υδρογονανθράκων: Τα δισεκατομμύρια της εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων του Αιγαίου θα πάνε αποκλειστικά σε εταιρείες και όχι στον κόσμο της εργασίας. Το κέρδος για τους καπιταλιστές δεν σημαίνει κέρδος για τον φτωχό κόσμο, όπως δείχνει το γεγονός ότι η λιτότητα στην Ελλάδα συνεχίζεται παρά την αύξηση κερδών των μεγάλων ελληνικών εταιρειών. Εξάλλου, οι μοναρχίες του Κόλπου αποτελούν εύγλωττα παραδείγματα για το γεγονός ότι υπό την κυριαρχία μιας βουλιμικής αστικής τάξης τα πετροδολάρια μπορούν κάλλιστα να συνδυάζονται με ακραία φτώχεια και καταπίεση. Ταυτόχρονα, η ύπαρξη και μόνο γεωτρήσεων στο Αιγαίο εγκυμονεί κινδύνους που θα μπορούσαν να σημάνουν περιβαλλοντική καταστροφή ασύλληπτης έκτασης στο Αιγαίο.


 β) Ενάντια στον πόλεμο και σε όλους τους ιμπεριαλισμούς: Η Ελλάδα σε καμία περίπτωση δεν είναι «αμυνόμενη». Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει τους υψηλούς τόνους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το αφήγημα περί «υπεράσπισης της πατρίδας» σε περίπτωση επίθεσης της Τουρκίας είναι παραπλανητικό, μιας και στην πραγματικότητα, αφενός η Ελλάδα αυτή τη στιγμή στο Αιγαίο είναι ο «ισχυρός παίκτης» έχοντας τη στήριξη των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Γαλλίας, αφετέρου, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν είναι σε «θέση αμυνας» αλλά δείχνει τα «δόντια της» ξοδεύοντας το μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ από κάθε μέλος του ΝΑΤΟ για εξοπλισμούς και ενισχύοντας τη στρατιωτική της παρουσία στο Αιγαίο. Ο αντιιμπεριαλισμός που αναφέρεται αποκλειστικά στην «τουρκική επιθετικότητα» είναι παραπλανητικός, αφού αποκρύβοντας την ελληνική επιθετικότητα (και ταυτόχρονα για την επιθετικότητα συμμάχων όπως η ΗΠΑ και η Γαλλία) δεν αποκλείει τον κίνδυνο πολέμου.


 γ) Ενάντια στην δική της αστική τάξη: Βασικό καθήκον της εργατικής τάξης κάθε χώρας είναι να εναντιώνεται στην εθνική της αστική τάξη μιας και μόνο αυτή μπορεί να την ανατρέψει. Δεν γίνεται στο όνομα του «τουρκικού κινδύνου», η Αριστερά να ακολουθεί πολιτική υιοθέτησης των συμφερόντων και της ελληνικής αστικής τάξης, υποστηρίζοντας ουσιαστικά την αύξηση των κερδών της αλλά και τους γεωπολιτικούς της τυχοδιωκτισμούς που μπορεί να φέρουν θερμά επεισόδια ή και πόλεμο.


δ) Αλληλεγγύη στην εργατική τάξη κάθε χώρας: Προτάσεις από εθνικιστικές φωνές όπως η «μονομερής κήρυξη» της ΑΟΖ ή η επέκταση των χωρικών υδάτων σε 12 μίλια, που επέστεψαν πρόσφατα στον δημόσιο διάλογο, εκτός από αστήρικτες (το «Δίκαιο της Θάλασσας» και οι διεθνείς συμβάσεις στην πραγματικότητα δεν τις στηρίζουν, μιας και αν συνέβαινε αυτό, οι θιασώτες των απόψεων αυτών θα είχαν ζητήσει προ πολλού καταφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης) μπορούν να καταλήξουν να είναι επιζήμιες για την ελληνική εργατική τάξη και ταυτόχρονα για την εργατική τάξη της Τουρκίας. Η ανακήρυξη των ΑΟΖ με τον τρόπο που υποστηρίζεται από τις πιο θερμοκέφαλες φωνές της ελληνικής και ελληνοκυπριακής δεξιάς, σημαίνει ουσιαστικά πλήρη αποκλεισμό της Τουρκίας από κάθε οικονομική εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων πόρων, μέχρι και δραστικό περιορισμό της πλεύσης τουρκικών αλιευτικών στο Αιγαίο.


Το επόμενο διάστημα η Αριστερά πρέπει να πάρει πραγματικές μαζικές, ενωτικές πρωτοβουλίες ενάντια στον πόλεμο,δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι «δεν πολεμάμε για τα πετρέλαιά τους – καμία σκέψη για εξόρυξη υδρογονανθράκων στο Αιγαίο!».