Επαναστατικό Κομμουνιστικό Μανιφέστο: V. Το Πρόγραμμα της Επανάστασης

Ο αγώνας για ένα καλύτερο μέλλον δεν υπονοεί την αναμονή της σοσιαλιστικής επανάστασης κάποια στιγμή στο μέλλον. Κανένας Θεός, κανένας σωτήρας, καμιά μοίρα, καμιά ξένη δύναμη δεν μπορεί να απαλλάξει την τάξη μας από τα ιστορικά της καθήκοντα. Αυτοί που περιμένουν την επανάσταση δεν θα την ζήσουν ποτέ γιατί οι προλεταριακές επαναστάσεις δεν συμβαίνουν από μόνες τους όπως ένας σεισμός ή η ανατολή του ήλιου. Αντίθετα, γίνονται. Γίνονται από την οργανωμένη εργατική τάξη και τους καταπιεσμένους, αν έχουν σφυρηλατήσει στις τάξεις τους ένα μαχητικό επαναστατικό κόμμα. Σαν ξυλοκόπος, που χρειάζεται ένα κοφτερό τσεκούρι και δυνατά μπράτσα για να χτυπήσει ένα δέντρο, έτσι και η τάξη μας χρειάζεται ένα επαναστατικό κόμμα για να ρίξει κάτω τον κολοσσό του καπιταλισμού. Η δημιουργία ενός τέτοιου επαναστατικού κόμματος είναι επομένως προαπαιτούμενο για την εργατική τάξη για να πάρει την εξουσία στο δρόμο μιας επαναστατικής εξέγερσης ώστε να μπορέσει να κατευθύνει την κοινωνική επανάσταση προς το σοσιαλισμό. 

Όμως η εργατική τάξη δεν μπορεί να δημιουργήσει από το πουθενά το επαναστατικό κόμμα. Αυτό μπορεί να είναι μόνο αποτέλεσμα μιας λιγότερο ή περισσότερο μακράς διαδικασίας λυσσαλέων ταξικών αγώνων με όλες τις κακουχίες και τις προκαταρκτικές ήττες και τα διδάγματα που θα αντλούνται από τις εμπειρίες και την συγχώνευση τους με τις αυθεντικές διδασκαλίες του επαναστατικού εργατικού κινήματος, δηλαδή τον Μαρξισμό και τον Μπολσεβικισμό.

Σε αυτούς τους ταξικούς αγώνες, το προλεταριάτο μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις μόνο αν είναι εξοπλισμένο με ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα, ένα σύνολο στρατηγικών και τακτικών. Αυτό επίσης απορρέει από το γεγονός ότι η εργατική τάξη και οι καταπιεσμένοι που είναι αντιμέτωποι με το κύμα καπιταλιστικών επιθέσεων δεν μπορούν να περιμένουν παθητικά την Δευτέρα Παρουσία. Αντί για την διακήρυξη αφηρημένων αρχών, ο αγώνας απαιτεί ένα καθαρό μαρξιστικό πρόγραμμα, που αρχίζει με τα πιο άμεσα, πιο πιεστικά ζητήματα των άμεσων καπιταλιστικών επιθέσεων και χτίζει μια γέφυρα στην επαναστατική εξάλειψη της ρίζας όλων αυτών των δεινών, της κυριαρχίας της τάξης των καπιταλιστών.

Ένα τέτοιο επαναστατικό πρόγραμμα το λέμε μεταβατικό πρόγραμμα. Συμπεριλαμβάνει μια σειρά από αιτήματα, δίνοντας απαντήσεις στις επιτακτικές επιθέσεις της κυρίαρχης τάξης. Αναγνωρίζουμε την αξία των μεταρρυθμίσεων, ακόμα και η απλή απόκρουση μια επαπειλούμενης χειροτέρευσης δεν είναι με κανένα τρόπο μικρό κέρδος. Αντίθετα, η τάξη που δεν παλεύει να αμυνθεί των κατακτήσεών της δεν θα κατορθώσει ποτέ να κατακτήσει την απελευθέρωσή της. 

Όμως δεν είμαστε ονειροπόλοι. Ο καπιταλισμός στην εποχή παρακμής και σήψης του έχει όλο και λιγότερο την δυνατότητα να προσφέρει ακόμη και μικρές βελτιώσεις. Αντίθετα, οι καπιταλιστές είναι αναγκασμένοι να κάνουν οτιδήποτε για να ξεζουμίσουν τους εργάτες όλο και περισσότερο και να εκμεταλλεύονται όλο και πιο πολύ τους καταπιεσμένους λαούς, στην προσπάθειά τους να ανακόψουν την πτώση των ποσοστών κέρδους τους. Ακριβώς εξαιτίας αυτού, οι Μπολσεβίκοι –Κομμουνιστές συνδυάζουν τους τρέχοντες καθημερινούς αγώνες με το ζήτημα της εξουσίας, που αφορά το ποια τάξη έχει τον έλεγχο της οικονομίας και του κράτους.

Επομένως, ένα πρόγραμμα που περιορίζεται στον αγώνα για μεταρρυθμίσεις είναι πέρα για πέρα κοντόφθαλμο και οδηγεί την εργατική τάξη σε φρούδες ελπίδες ότι θα μπορούσε να κερδίσει μια ασφαλή ύπαρξη μέσα στον καπιταλισμό. Όμως στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο: όσο υπάρχει το καπιταλιστικό σύστημα που είναι βασισμένο στο κέρδος, η εργατική τάξη δεν μπορεί να πετύχει μεταρρυθμίσεις σε βάθος χρόνου, ούτε καν να υπερασπιστεί τις υπάρχουσες κατακτήσεις. Μόνο με την χρήση των πιο αιχμηρών μέσων ταξικής πάλης, μπορούν να επιβληθούν ορισμένες βελτιώσεις αλλά κι αυτές ακόμα, στις συνθήκες σήψης του καπιταλισμού μπορούν να διατηρηθούν στην καλύτερη περίπτωση προσωρινά. Όσο περισσότερο επιβιώνει ο καπιταλισμός, κινδυνεύουν όχι μόνο οι υπάρχουσες κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις, αλλά κι αυτή ακόμα η ύπαρξη της ανθρωπότητας. 

Επομένως, ο αμυντικός αγώνας σήμερα ενάντια στις επιθέσεις της κυρίαρχης τάξης πρέπει να ενσωματωθεί σ’ ένα πιο μακροπρόθεσμο αγώνα για την σοσιαλιστική επανάσταση. Η σύνδεση αυτών των δύο όμως στο πρόγραμμα δεν πρέπει να είναι ότι ο τελικός στόχος του σοσιαλισμού προστίθεται μηχανικά στο μίνιμουμ πρόγραμμα των καθημερινών αιτημάτων. Ένα τέτοιο σχήμα άνευρου αθροιστικού προγράμματος μίνιμουμ- μάξιμουμ αιτημάτων χαρακτήριζε την σοσιαλδημοκρατία πριν την νεοφιλελεύθερη στροφή της και ακόμη ισχύει για τα σταλινικά (και πρώην σταλινικά) κόμματα σήμερα. Αν όμως δεν υπάρχει σύνδεση, ένα επαναστατικό κόκκινο νήμα μεταξύ του μίνιμουμ προγράμματος και του τελικού σκοπού , τότε ο τελευταίος εκφυλίζεται και απονοηματοδοτείται, καταντώντας προκάλυμμα που συγκαλύπτει το ξεπούλημα τόσο του τελικού σκοπού του σοσιαλισμού όσο και του αγώνα για τα τρέχοντα καθημερινά αιτήματα από την ρεφορμιστική γραφειοκρατία. 

Ένα πρόγραμμα έχει ισχύ ως επαναστατικός οδηγός για τον απελευθερωτικό αγώνα του προλεταριάτου μόνο αν δείχνει την μετάβαση από την καθημερινή πάλη στην σοσιαλιστική επανάσταση. Η μέθοδος του μεταβατικού προγράμματος χαρακτηρίζεται από αιτήματα που δεν είναι ανίσχυρες εκκλήσεις στους καπιταλιστές ή την κυβέρνησή τους. Δεν εγείρουμε αιτήματα με την ελπίδα ότι μπορούν να υλοποιηθούν μέσω των κοινοβουλευτικών συνδυασμών ή ακόμη και με τη συμμετοχή σε μια κυβέρνηση του αστικού κράτους. Δεν συνιστούν προτάσεις για βελτίωση ή μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος.

Τα συνθήματα του μεταβατικού προγράμματος θα πρέπει να βοηθούν την εργατική τάξη να αναπτύξει και να οργανώσει την μαχητική της δύναμη. Επομένως, ο δρόμος της πάλης για τα αιτήματα δεν είναι η ελπίδα για εύνοια κι αγαθοσύνη των κυρίαρχων αλλά η οργάνωση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων σε επιτροπές από τα κάτω σε εργοστάσια, γειτονιές, σχολεία και χωριά. Η εργατική τάξη χρειάζεται να αναπτύξει κατ’ αυτόν τον τρόπο την μέγιστη μαχητικότητά της. Επομένως, στο πρόγραμμα των Μπολσεβίκων- Κομμουνιστών τονίζεται ότι οι μέθοδοι της ταξικής πάλης έχουν βαρύνουσα σημασία: η εργατική τάξη πρέπει να πολεμά για τα αιτήματά της με μαζικές διαδηλώσεις, απεργίες, γενικές απεργίες, καταλήψεις, ως και με ένοπλες μαζικές δράσεις και εξεγέρσεις. Αυτό συνδέεται με ένα άλλο χαρακτηριστικό των μεταβατικών αιτημάτων. Τα μεταβατικά αιτήματα αμφισβητούν την λογική και την εξουσία του καπιταλισμού. Ενάντια στο συνεχώς αυξανόμενο εργασιακό στρες και στην ταυτόχρονη αύξηση του στρατού των ανέργων, προτάσσουμε το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας και ένταξη όλων των ανέργων σε ένα δημόσιο πρόγραμμα εργασίας. Ενάντια στην ακρίβεια, απαντάμε με επιτροπές ελέγχου των τιμών του εργατικού κινήματος. Ενάντια στον υποτιθέμενο σφιχτό προϋπολογισμό των επιχειρήσεων και το επικείμενο κλείσιμο εταιριών, απαιτούμε την άρση του επιχειρησιακού απορρήτου και τον έλεγχο της παραγωγής από τους εργάτες. Ενάντια στην αυξανόμενη βία και την αυθαιρεσία της αστυνομίας στις γειτονιές ή στις απεργίες και στις διαδηλώσεις, προτείνουμε την δημιουργία ένοπλων εργατικών ομάδων αυτοάμυνας και πολιτοφυλακών.

Με λίγα λόγια, το μεταβατικό πρόγραμμα βοηθά στην προώθηση της αυτό-οργάνωσης και αυτό-συνειδητοποίησης της εργατικής τάξης. Ως αποτέλεσμα, το επαναστατικό κόμμα θα μπορεί με καλύτερους όρους να συνδεθεί με τις εμπειρίες των εργατών, να τους μεταφέρει το πρόγραμμα των συνθηκών και των προοπτικών επαναστατικής κατάκτησης της εξουσίας και κατ’ αυτόν τον τρόπο, να μεταδώσει στην τάξη την σοσιαλιστική ταξική συνείδηση. 

Ωστόσο, αυτό με την σειρά του απαιτεί το επαναστατικό κόμμα να υπερασπίζεται το πρόγραμμα στην ολότητά του ανοιχτά και ξεκάθαρα. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές απορρίπτουν την εναπόθεση ελπίδων στη μυστική επίδραση ως δια μαγείας αυτού ή του άλλου αιτήματος του προγράμματος. Αυτά καθαυτά δεν επαρκούν από μόνα τους, σαν κάποια μαγική φόρμουλα που ξαφνικά αποκαλύπτει το μυστικό, να ανοίξουν τα μάτια στις μάζες γύρω από την αληθινή φύση του καπιταλισμού και τις αναγκαίες συνθήκες για την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας. Όχι, μια τέτοια πολιτική, βασισμένη σε τεχνάσματα και στο κρυφτούλι, την παραχωρούμε ευχαρίστως στους παραχαράκτες του Μαρξισμού διαφόρων αποχρώσεων. Η ρήση των Μαρξ και Ένγκελς στο τέλος του Κομμουνιστικού Μανιφέστου ότι “Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους” βρίσκει εφαρμογή στην επαναστατική πάλη σήμερα περισσότερο από ποτέ. Η δύναμη και η υπεροχή του επαναστατικού προγράμματος βρίσκεται στην εσωτερική του συνοχή και συνεκτικότητα, στην ολότητα των αιτημάτων του, των τακτικών και των στρατηγικών του και στην ολότητα αυτή το πρόγραμμα οδηγεί την εργατική τάξη στην ένοπλη εξέγερση και την εδραίωση της δικτατορίας του προλεταριάτου.

 

Ένα πρόγραμμα δράσης για να σωθεί η ανθρωπότητα από τη δυστυχία του καπιταλισμού

 

Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές υποστηρίζουν το ακόλουθο σχέδιο δράσης ως απάντηση στην κρίση του καπιταλισμού και στην πολιτική των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Προτείνουν αυτό το πρόγραμμα για τον κοινό αγώνα εργατών και καταπιεσμένων. Απευθύνουν κάλεσμα σε όλες τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος και τους καταπιεσμένους να καλέσουν από κοινού μ’ αυτά τα αιτήματα στο πεδίο της μάχης ενάντια στην κυρίαρχη τάξη.

 

Διαγράψτε τα χρέη! Απαλλοτριώστε τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους! 

 

Μια μικρή μειοψηφία υπερπλουσίων στις ιμπεριαλιστικές χώρες λεηλατούν αδιάκοπα τους ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο μέσω των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που έχουν υπό τον έλεγχό τους. Στην πραγματικότητα, κρατούν σε ομηρία ολόκληρο τον κόσμο. Οι πλούσιες χώρες έχουν ένα εθνικό χρέος που ισούται με ολόκληρο το ετήσιο προϊόν της οικονομίας τους. Συνυπολογίζοντας ολόκληρο το χρέος (από κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και νοικοκυριά) στις ιμπεριαλιστικές χώρες, ισοδυναμεί με δυο, τρεις ή ακόμη και τέσσερις φορές την αξία του ετήσιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ). Επιπλέον, οι ιμπεριαλιστές καρχαρίες του χρηματιστικού συστήματος και τα τσιράκια τους στις κυβερνήσεις, το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, αναγκάζουν τον ημιαποικιακό κόσμο (“αναπτυσσόμενες χώρες”) να πληρώνουν κάθε χρόνο στους πιστωτές τους. (κατάσταση του 2007). Η Ελλάδα για παράδειγμα εξαναγκάζεται σε υποταγή από την ΕΕ εξαιτίας του εθνικού της χρέους 340 δις ευρώ, αλλά μέχρι το 2011, έχει ήδη πληρώσει 600 δις ευρώ σε τόκους. 

Με άλλα λόγια, αυτοί οι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι του κεφαλαίου επιβαρύνουν υπέρογκα την εργατική τάξη, την αγροτιά, ακόμη και μεγάλα κομμάτια της μεσαίας τάξης καθώς και τους καταπιεσμένους με το βάρος του χρέους στο διπλάσιο ή και στο τριπλάσιο. Εκμεταλλεύονται τις λαϊκές μάζες από την μία με το άμεσο χρέος, με τον τόκο του και τον ανατοκιζόμενο τόκο και από την άλλη, τους αναγκάζουν να πληρώνουν ως φορολογούμενοι για το εθνικό χρέος που διαρκώς αυξάνεται. Και τέλος, οι μάζες είναι επίσης τα θύματα της πολιτικής εξυπηρέτησης του κυβερνητικού χρέους μέσω της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων και της μείωσης των κοινωνικών υπηρεσιών και υπηρεσιών υγείας. Το εργατικό κίνημα πρέπει να απορρίψει όλες τις πολιτικές (της ATTAC, διαφόρων αριστερών σοσιαλδημοκρατών κα) που δέχονται την λογική της εξόφλησης ενός μέρους του χρέους. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές προτάσσουν τα παρακάτω συνθήματα: 

* Καμιά περαιτέρω εξόφληση χρέους και τόκων! Άμεση και πλήρης διαγραφή του συνολικού ιδιωτικού και κυβερνητικού χρέους! 

* Διαγραφή των χρεών όλων των ημιαποικιακών χωρών της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, της Αφρικής και της Ανατολικής Ευρώπης! 

* Απαλλοτρίωση όλων των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων! Συνένωση σε μια ενιαία κεντρική κυβέρνηση με εργατικό έλεγχο! Πλήρης ασφάλεια των τραπεζικών καταθέσεων μικρών και μεσαίων καταθετών! 

* Εθνικοποίηση των περιουσιακών στοιχείων που είναι αντικείμενα συναλλαγής στο χρηματιστήριο και κατάργηση του χρηματιστηρίου! Αποζημίωση για μικρούς κατόχους μετοχών! Τσάκισμα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας! 

 

Ενάντια στις περικοπές μισθών, την εργασιακή ανασφάλεια και την ανεργία! 

 

Οι καπιταλιστές, όπως πάντα, κάνουν οτιδήποτε για να μετατοπίσουν το βάρος της κρίσης στην εργατική τάξη. Πριν από την κρίση, 177 000 000 άνθρωποι παγκοσμίως ήταν άνεργοι (2007), ο αριθμός αυτός ανήλθε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα στα 210 000 000 ανέργους (2010). Ιδιαίτερα πλήττονται οι νέοι άνθρωποι. Για παράδειγμα, στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή περίπου ένας στους τέσσερις νέους επισήμως δεν έχει δουλειά. 

Εκείνοι που ακόμη έχουν δουλειά συχνά είναι αναγκασμένοι να εργάζονται σε συνθήκες υψηλής εργασιακής ανασφάλειας και λαμβάνουν πενιχρό μισθό. Περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους σ’ όλο τον κόσμο εργάζονται– σύμφωνα με επίσημες στατιστικές (το πραγματικό ποσοστό είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερο) – σε συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας. Η εργασιακή ανασφάλεια στις πλούσιες ιμπεριαλιστικές χώρες αφορά περίπου 10% του συνόλου των εργαζομένων, ενώ αυτό το ποσοστό στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ένωση ανέρχεται στο 1/5, στην Λατινική Αμερική στο 1/3, στην Ανατολική και Νοτιανατολική Ασία στο 50-60% και στη Νότια Ασία και την Υποσαχάρια Αφρική ξεπερνά το 75%. 

1,2 δισεκατομμύρια εργαζόμενοι, δηλαδή περίπου 40% του παγκόσμιου εργαζόμενου πληθυσμού, είναι οι λεγόμενοι «φτωχοί εργαζόμενοι» (αυτοί που είναι φτωχοί παρόλο που έχουν δουλειά και πρέπει να τα βγάλουν πέρα με ένα εισόδημα μικρότερο από $ 2 την μέρα για να θρέψουν την οικογένειά τους). Στην Νοτιανατολική Ασία, αυτό ισχύει για περισσότερους από τους μισούς και στη Νότια Ασία και την Υποσαχάρια Αφρική αυτή είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν περίπου 80% του συνόλου των εργαζομένων. 

Δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι με φόντο την επίθεση των επιχειρηματιών και της καπιταλιστικής κρίσης, τα κέρδη αυξάνονται εις βάρος των μισθών παντού. Στην Ινδία, για παράδειγμα, το μέρος του εισοδήματος που αναλογεί στους μισθούς μειώθηκε κατά το ήμισυ από τις αρχές της δεκαετίας 1990 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας 2000, ενώ το αντίστοιχο μέρος κερδών διπλασιάστηκε. Παρομοίως, η αναλογία των μισθών μειώθηκε δραματικά στην Κίνα. 

Μπορούμε να βελτιώσουμε την κατάστασή μας μόνο αν στην καπιταλιστική λογική της υποταγής των μισθών και της δουλειάς μας στο κέρδος αντιπαραθέσουμε την προλεταριακή λογική της ασφάλειας της εργατικής τάξης και ολόκληρης της κοινωνίας. Λέμε: μισθός και ασφάλεια στην εργασία εις βάρος των κερδών. Αντιμέτωποι μ’ αυτά τα αιτήματα, οι καπιταλιστές βογκούν και κλαψουρίζουν ότι δεν μπορούν να τα πληρώσουν. Εμείς απαντάμε: Τσεπώνετε όλοι ένα μεγάλο μέρος της αξίας κάθε χρόνο και αφήνετε μόνο ψίχουλα για τους μισθωτούς, τους μικρούς αγρότες και τους φτωχούς των πόλεων, δηλαδή την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Αν δεν θέλετε ή δεν μπορείτε να πληρώσετε, τότε θα σας απαλλοτριώσουμε! 

* Όχι σε οποιαδήποτε περικοπή μισθού! Μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς και κατώτατος μισθός, που θα καθορίζονται από ανεξάρτητες εργατικές επιτροπές! 

* Πολεμήστε ενάντια στην ανασφαλή εργασία! Μετατροπή των ανεπίσημων, χωρίς προστασία, προσωρινών συμβάσεων σε μόνιμες συμβάσεις, με ευθυγράμμιση των εργασιακών παροχών προστασίας και των μισθών. Η τήρησή τους θα πρέπει να ρυθμίζεται από συλλογικές συμβάσεις και να ελέγχεται από συνδικάτα και αντιπροσώπους των εργαζομένων!

* Πολεμήστε ενάντια σ’ όλες τις απολύσεις και τα λουκέτα σε εργοστάσια! Απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση όλων των επιχειρήσεων που δεν πληρώνουν πλήρως τους μισθούς, που απειλούν με απολύσεις, που δεν πληρώνουν πλήρως τις εισφορές ή απειλούν με λουκέτο ή μετεγκατάσταση της εταιρίας! Σε τέτοιες περιπτώσεις: οι επιχειρηματίες πρέπει να αναγκαστούν να πληρώσουν από την ιδιωτική τους περιουσία! Συνέχιση της λειτουργίας αυτών των εταιριών ως δημόσιων υπό την διοίκηση των εργαζομένων! 

* Μειώστε τις ώρες εργασίας τώρα! Υποστηρίζουμε οποιαδήποτε μείωση των ωρών εργασίας. Ο στόχος πρέπει να είναι ο καταμερισμός της εργασίας σε όλους. Αυτό σημαίνει ότι όλοι θα πρέπει να έχουν δουλειά και να εργάζονται λιγότερες ώρες με αμετάβλητο μισθό! 

 

Πολεμήστε τον πληθωρισμό! Προσαρμογή των μισθών στον πληθωρισμό! Επιτροπές ελέγχου των τιμών! 

 

Ακόμη κι αν πετύχουμε μια μικρή αύξηση μισθού, αυτό αναιρείται κυρίως λόγω της ανόδου των τιμών (πληθωρισμός). Σε αυτή την περίπτωση, η κερδοσκοπία του μονοπωλιακού κεφαλαίου στις χρηματοοικονομικές αγορές παίζει μεγάλο ρόλο. Ειδικά την τελευταία δεκαετία, οι τιμές των τροφίμων ανέβηκαν δραματικά. Το 2003 ένας τόνος ρύζι κόστιζε 600 αμερικάνικα δολάρια αλλά το 2008 είχε ανέβει ήδη στα 1.800 δολάρια. Το δεύτερο εξάμηνο του 2010 μόνο, η τιμή των σιτηρών αυξήθηκε κατά 32%. Η διατροφή μας και η υγεία μας έχουν γίνει ρουλέτα στην οποία παίζουν οι κερδοσκόποι των χρηματαγορών! 

Κι εδώ, επίσης, πρέπει κανείς να αντιτάξει στην λογική της ελεύθερης αγοράς τα συμφέροντα των εργατών και των καταναλωτών. Επομένως, οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές προτείνουν στις οργανώσεις του εργατικού κινήματος να παλέψουν για τα παρακάτω αιτήματα:

* Πολεμήστε τον πληθωρισμό! Αυτόματη προσαρμογή των μισθών και όλων των επιδομάτων πρόνοιας και των συντάξεων στις αυξήσεις των τιμών! 

* Έλεγχος των τιμών μέσω επιτροπής εποπτείας των τιμών, που θα εκλέγεται από τους εργάτες, τις νοικοκυρές και τους άντρες που επιφορτίζονται με την φροντίδα του νοικοκυριού καθώς και τους καταναλωτές! Η βάση θα πρέπει να είναι δείκτες κόστους ζωής, που θα καθορίζονται από αντιπροσώπους της εργατικής τάξης, των αγροτών και των μικρεμπόρων. 

* Εθνικοποίηση περιουσιακών στοιχείων στις συναλλαγές στα χρηματιστήρια και κατάργηση των χρηματιστηρίων! 

 

Προάσπιση των δημόσιων υπηρεσιών! Πολεμήστε την ιδιωτικοποίηση! 

 

Εδώ και πολλά χρόνια, όλες οι αστικές κυβερνήσεις (συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλδημοκρατών και των σταλινικών) ακολούθησαν πολιτικές περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων των δημόσιων υπηρεσιών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την φτωχοποίηση και τον αποκλεισμό όλο και μεγαλύτερων μερίδων του πληθυσμού από το σύστημα πρόνοιας, υγείας και συντάξεων. Ποιες είναι οι αιτίες αυτής της πολιτικής; Η κυρίαρχη τάξη πρέπει να επιβάλει δραστικές περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες προκειμένου να μειώσει τους φόρους για τους πλούσιους, να ανοίξει νέα πεδία κερδοφορίας, για να πληρώσει την οικονομική διάσωση του μονοπωλιακού κεφαλαίου και για να χρηματοδοτήσει τον παραφουσκωμένο κρατικό μηχανισμό και τους πολέμους της.

Κι εδώ, πρέπει κανείς να αντιτάξει στην λογική του κέρδους την προλεταριακή λογική της ασφάλειας και του μέλλοντος των εργατών και των καταπιεσμένων. Αλλά για να τα διασφαλίσουμε και να επεκτείνουμε τις κατακτήσεις μας, πρέπει να πάρουμε τον έλεγχο της οικονομίας από τους καπιταλιστές και να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι. 

* Υπερασπιστείτε τις δημόσιες υπηρεσίες! Κάτω τα χέρια από τα συστήματα πρόνοιας και υγείας! Όλες οι απαραίτητες υπηρεσίες, όπως το νερό ο ηλεκτρισμός, η περίθαλψη, η παιδεία κλπ πρέπει να είναι δημόσιο κτήμα και να ελέγχονται από τους εργάτες και τους χρήστες! Ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες για όλους! 

* Οι συντάξεις δεν παίζονται στην ρουλέτα των χρηματοοικονομικών αγορών! Το συνταξιοδοτικό σύστημα πρέπει να είναι πλήρως δημόσια ιδιοκτησία- εθνικοποίηση των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών ταμείων με πλήρη εξασφάλιση των χρημάτων που έχει πληρώσει ο λαός! Συγχώνευση όλων των συνταξιοδοτικών ταμείων σε ένα ενιαίο, κρατικά διοικούμενο σύστημα συντάξεων! Αύξηση των συντάξεων και μείωση της συντάξιμης ηλικίας σε όριο στο οποίο συμφωνούν το εργατικό κίνημα και οι σύλλογοι συνταξιούχων! 

* Ειδική πρόβλεψη συνταξιοδότησης για εργάτες βαρέων ή επικίνδυνων επαγγελμάτων.

* Μεγάλη αύξηση στην κατώτατη σύνταξη και δικαίωμα σ’ αυτή όλων όσων ζουν στην χώρα. Αύξηση στις συνταξιοδοτικές πληρωμές για τις γυναίκες και τους μετανάστες ώστε να εξομοιωθούν με τα επίπεδα πληρωμών που ισχύουν για τους άντρες και τους ντόπιους. Να προσμετράται πλήρως ο χρόνος άδειας μητρότητας και αναρρωτικών αδειών των μελών της οικογένειας ως συντάξιμος χρόνος εργασίας! 

* Καμιά ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας- ούτε σε εγχώριους ούτε σε ξένους καπιταλιστές! 

* Εθνικοποίηση όλων των ΜΜΕ υπό τον έλεγχο των εργαζομένων, του εργατικού κινήματος και των καταναλωτών! Δημοκρατική συμμετοχή όλων των τμημάτων της κοινωνίας στα ΜΜΕ! 

* Επανεθνικοποίηση εταιριών που ιδιωτικοποιήθηκαν ή έκαναν outsourcing με εργατικό έλεγχο χωρίς αποζημίωση! 

 

Τέλος στο “επιχειρησιακό απόρρητο”! Εργατικός έλεγχος! Δημόσιο πρόγραμμα εργασίας! 

 

Ενώ οι επιχειρήσεις και η κυβέρνηση γνωρίζουν πάντα επακριβώς το επίπεδο μισθού του κάθε εργαζόμενου, η συνολική χρηματοοικονομική διαχείριση και τα πραγματικά κέρδη των επιχειρήσεων παραμένουν αδιαφανή για το κοινό. Αυτό ανοίγει την πόρτα για απάτες και παραποιήσεις εις βάρος των εργαζομένων. Επιπλέον, με πρόσχημα το επιχειρησιακό απόρρητο, ανθίζει η διαφθορά, συμπεριλαμβανομένης της εκτεταμένης δωροδοκίας δημόσιων υπαλλήλων. Ζητάμε την κατάργηση του “επιχειρησιακού απορρήτου”, γιατί δεν πρέπει να μας αποκρύπτεται αυτό που συμβαίνει στο προϊόν της εργασίας μας . 

Ειδικά σε περιόδους κρίσης, οι επιχειρήσεις προσπαθούν να αυξήσουν τα κέρδη τους σφίγγοντας κι άλλο την θηλιά του εργασιακού στρες, αυξάνοντας τις απλήρωτες υπερωρίες κλπ. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις κατάφεραν να αυξήσουν την παραγωγικότητα της εργασίας τις τελευταίες δεκαετίες. Ο αγώνας μας πρέπει να έχει στόχο να αλλάξουμε το σύστημα ώστε να μην είμαστε σκλάβοι και να μπορούμε να ασκήσουμε βέτο στις αυθαίρετες αποφάσεις των αφεντικών. Πολεμάμε κατά της τυραννίας των αφεντικών στις επιχειρήσεις, αγωνιζόμαστε για εργατικό έλεγχο. Ωστόσο, απορρίπτουμε κάθε μορφή “συνδιοίκησης”, “συνεργασίας των κοινωνικών εταίρων”, κλπ., απορρίπτουμε δηλαδή την συμμετοχή εργατικών αντιπροσώπων στην διοίκηση, καθώς έτσι οι εργατικοί αντιπρόσωποι ξεπέφτουν σε λακέδες των καπιταλιστών.

Σ’ όλες τις χώρες υπάρχει τρομερή ανάγκη να βελτιωθεί η οικονομική βάση και υποδομή. Στην Αφρική, εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν εξαιτίας της έλλειψης προμηθειών που καλύπτουν βασικές ανάγκες. Στο Πακιστάν, γίνονται συστηματικά διακοπές στην παροχή ρεύματος. Στις ΗΠΑ, την πλουσιότερη χώρα στη γη, 26% των γεφυρών είναι σε κακή κατάσταση ενώ πάνω από 4.000 φράγματα στην Αμερική έχουν σοβαρά προβλήματα ασφαλείας. Σ’ όλο τον κόσμο, απαιτούνται τεράστιες επενδύσεις στην προστασία του περιβάλλοντος ώστε να αποτραπεί η κλιματική αλλαγή. Ταυτόχρονα, εκατομμύρια άνθρωποι απολύονται και οι εργασιακές τους δεξιότητες παραμένουν αναξιοποίητες. Όλ’ αυτά για άλλη μια φορά δείχνουν πόσο γελοία είναι μια οικονομία που βασίζεται στο κέρδος. Σ’ αυτό το φόντο, είναι κεντρικής σημασίας το σύνθημα για ένα δημόσιο πρόγραμμα εργασίας υπό τον έλεγχο της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων τα έξοδα του οποίου θα πληρώνονται από τα κέρδη των πλουσίων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις φτωχότερες χώρες όπου η οικονομία χαρακτηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από μικρές, οικονομικά αδύναμες επιχειρήσεις και όπου, κατ’ επέκταση, η μαχητική δύναμη των εργατών είναι περιορισμένη. 

* Ανοίξτε τα βιβλία –λογιστικά βιβλία, τραπεζικοί λογαριασμοί, επιστροφές φόρων κλπ! Επιθεώρηση από λογιστές που χαίρουν της εμπιστοσύνης των εργατών! 

* Εργατικές επιτροπές έρευνας, διεξοδικός εντοπισμός διαφθοράς μεταξύ εταιριών καθώς και μεταξύ εταιριών και κυβερνητικών φορέων! 

* Έλεγχος και δικαίωμα βέτο των εργατών σ’ όλες τις αποφάσεις της διοίκησης! Καμιά συμμετοχή των εργατικών αντιπροσώπων σε διοικητικές θέσεις! 

* Δημόσιο πρόγραμμα εργασίας με στόχους την βελτίωση των υποδομών (παροχή ενέργειας, δημόσιες συγκοινωνίες, εκπαίδευση και φροντίδα παιδιών κλπ), την ανάληψη δράσης ενάντια στην κλιματική αλλαγή κλπ. Το πρόγραμμα αυτό δεν πρέπει να υπόκειται στον κρατικό έλεγχο των γραφειοκρατών, αλλά πρέπει να σχεδιάζεται και να ελέγχεται από τους εργάτες και τους καταπιεσμένους και να πληρώνεται από τα κέρδη και τα περιουσιακά στοιχεία των υπερπλουσίων.

 

Καμιά διαίρεση – Ενωμένος αγώνας, ανεξάρτητα από εθνικότητα και τόπο! 

 

Στον κόσμο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, οι πολυεθνικές εταιρίες παίζουν τεράστιο ρόλο. Ελέγχουν πάνω από τη μισή παραγωγή. Δεν είναι μόνο το εμπόριο αγαθών που αυξάνεται δραματικά αλλά και η εμφάνιση παγκόσμιων αλυσίδων παραγωγής. Έτσι, 80% για παράδειγμα του συνόλου των βιομηχανικών εισαγωγών των ΗΠΑ είναι ενδιάμεσα αγαθά. 

Η διοίκηση των πολυεθνικών εταιριών συχνά προσπαθεί να κάνει τους εργάτες σε διάφορα μέρη να ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Αυτό πρέπει να απαντηθεί με κοινό αγώνα και κοινό σχέδιο ώστε να υπερασπιστούμε όλες τις δουλειές και με τους ίδιους μισθούς. Σκοπός μας δεν είναι η καταστροφή των πολυεθνικών εταιριών στα όρια του έθνους- κράτους, γι’ αυτό το σύνθημα της εθνικοποίησης έχει περιορισμένη μόνο σημασία . Ο στόχος αντίθετα θα πρέπει να είναι να αναλάβουν αυτά τα εργοστάσια οι εργάτες, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν την παραγωγή στο πλαίσιο ενός διεθνούς οικονομικού σχεδίου. Ταυτόχρονα, αυξάνεται δραματικά η μετανάστευση και η αναλογία των μεταναστών μεταξύ των εργατών. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι καπιταλιστές να κάνουν τα πάντα ώστε να διαιρέσουν τους εργάτες βάσει της διαφορετικής τους εθνικής προέλευσης και να στρέψουν τους μεν εναντίον των δε. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που έχει στενούς δεσμούς με τους καπιταλιστές και συνήθως αντιπροσωπεύει μόνο τα συμφέροντα των πιο προνομιούχων εργατών, συμβάλλει συχνά σ’ αυτό, όπως και διάφορες κεντρίστικες ομάδες που σύρονται από την γραφειοκρατία. Ένα περίφημο παράδειγμα είναι η σωβινιστική απεργία στην Βρετανία την άνοιξη του 2009 με το σύνθημα “Βρετανικές δουλειές για τους Βρετανούς εργάτες ” (που υποστηρίχτηκε από τις CWI, IMT, κα!). 

Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές υποστηρίζουν ότι οι εργάτες πέρα από σύνορα και εθνικές διαφορές δεν στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου, αλλά μάχονται για ίσα δικαιώματα, ίση πρόσβαση στην εργασία και παλεύουν για κοινό έλεγχο στις επιχειρήσεις.

* Καμιά διαίρεση– κοινός αγώνας των εργατών στις πολυεθνικές εταιρίες που δουλεύουν σε διαφορετικές τοποθεσίες! Κοινή, διεθνική συλλογική διαπραγμάτευση των συνδικάτων στις πολυεθνικές εταιρίες! Ίση αμοιβή για ίση εργασία σε πολυεθνικές εταιρίες– εξομοίωση του μισθού προς τα ανώτερα επίπεδα! Κοινές εργατικές οργανώσεις στις πολυεθνικές εταιρίες! Κοινός εργατικός έλεγχος στην εταιρία! 

* Όχι στο outsourcing και την μετεγκατάσταση του εργοστασίου χωρίς την συγκατάθεση των εργατών! Καμιά διαμάχη μεταξύ μισθωτών εργατών διαφορετικών εθνικοτήτων για την ίδια δουλειά: ίση αμοιβή και καταμερισμός εργασίας στα χέρια μας! Πλήρης ευθυγράμμιση των συλλογικών συμφωνιών και των δικαιωμάτων εργασίας για εργαζόμενους υπεργολάβων στα επίπεδα των αντίστοιχων εργαζόμενων στον γενικό ανάδοχο! 

* Κοινός αγώνας των συνδικάτων πέρα από εθνικά σύνορα για βελτίωση των εργασιακών και βιοτικών συνθηκών! 

 

Όχι άλλες φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους! Απαλλοτριώστε τους μεγιστάνες του πλούτου! 

 

Ενώ η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού γίνεται όλο και φτωχότερη καθώς επωμίζεται όλο και μεγαλύτερο μερίδιο φόρων, οι πλούσιοι και οι μεγιστάνες του πλούτου συσσωρεύουν όλο και περισσότερο πλούτο και χλιδή. Αυτές οι οικογένειες, που συνδέονται με τον κρατικό μηχανισμό με πολλαπλά κανάλια διαφθοράς, καθορίζουν άμεσα ή έμμεσα τις υποθέσεις των χωρών. Είτε πρόκειται για τους Ρότσιλντ, τους Ροκφέλερ, τους Μέρντοχ, τους Μπερλουσκόνι ή τις βασιλικές οικογένειες των χωρών του Κόλπου, όλοι είναι παράσιτα που απομυζούν την ευημερία που παράγουν οι εργάτες. Μια χούφτα των πλουσιότερων μεταξύ των υπερπλουσίων -147 δισεκατομμυριούχοι– κατέχουν πάνω από το συνολικό εισόδημα της μισής ανθρωπότητας. Αν κατασχέσει κανείς τα περιουσιακά τους στοιχεία, θα μπορούσε να σβήσει με μιας το πρόβλημα της πείνας στον κόσμο. 

* Κατάργηση όλων των έμμεσων φόρων, όπως ο ΦΠΑ! 

* Δραστική μείωση στους φόρους επί των μισθών! Δραστική αύξηση στους φόρους επί των κερδών και της κερδοσκοπίας! Να εξαλειφτούν τα «παραθυράκια» φοροαπαλλαγής των επιχειρήσεων! Άμεση ανάκτηση σημαντικών φορολογικών χρεών των εταιριών! 

* Δήμευση της περιουσίας των ισχυρών οικογενειών με επιρροή και αξιοποίησή της στο πλαίσιο ενός εθνικού οικονομικού σχεδίου! Απαλλοτρίωση των υπερπλουσίων! 

* Εθνικοποίηση των τραπεζών, των μεγάλων εταιριών, του εμπορίου χοντρικής, των συγκοινωνιών, των κλάδων κοινωνικών παροχών, υγείας, εκπαίδευσης και επικοινωνιών, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο! 

* Στοπ στη φοροδιαφυγή των καπιταλιστών που μετακινούν τον πλούτο τους σε άλλες χώρες! Πλήρης απαλλοτρίωση όλων των εταιριών που σχετίζονται με εταιρίες μαϊμού! Να καταργηθούν όλες οι δυνατότητες που έχουν οι πολυεθνικές εταιρίες να μεταφέρουν τα κέρδη και τις ζημίες τους διαμέσου των εταιριών του επιχειρηματικού ομίλου στις διάφορες χώρες με σκοπό φοροελαφρύνσεις! 

* Δήμευση του κεφαλαίου στους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους! Να χρησιμοποιηθεί για την καταπολέμηση της περιβαλλοντικής υποβάθμισης, της πείνας και της φτώχειας στις ημιαποικιακές χώρες! 

 

Ενάντια στις επιθέσεις στην παιδεία! Εκπαίδευση για όλους κάτω από τον έλεγχο της εργατικής τάξης και της νεολαίας! 

 

Σε πολλές χώρες, η τάξη των καπιταλιστών (με την συνδρομή της σοσιαλδημοκρατίας) προωθεί πολιτικές ιδιωτικοποίησης και αύξησης του κόστους της εκπαίδευσης. Οι εταιρίες αποκτούν όλο και μεγαλύτερη επιρροή στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Η πρόσβαση στην παιδεία γίνεται όλο και πιο ακριβή και το στρες στο εκπαιδευτικό σύστημα συνεχώς αυξάνεται. 

Σε πολλές άλλες χώρες, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αποκλείονται από την εκπαίδευση. Ως αποτέλεσμα, ο αναλφαβητισμός εξακολουθεί να είναι ευρύτατα διαδεδομένος. Σε μεγάλες χώρες όπως η Ινδία, το Πακιστάν ή το Μπανγκλαντές, για παράδειγμα, για 40-50% των ανθρώπων ηλικίας άνω των 15 είναι αδύνατον να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν. Σε πολλές Αφρικανικές χώρες το ποσοστό αυτό είναι ακόμη πιο υψηλό.

Η εκπαίδευση στην αστική κοινωνία εξυπηρετεί πρωταρχικά την δημιουργία εργατικού δυναμικού με προσόντα , έτοιμου να τεθεί στην υπηρεσία των διαταγών των καπιταλιστών. Επομένως, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μεταδίδει στους νέους μόνο γνώση αλλά τους χειραγωγεί ιδεολογικά και τους κάνει πλύση εγκεφάλου στο πνεύμα της δουλικής υποταγής στα αφεντικά. Περισσότερο από ποτέ, το σχολείο είναι εργοστάσιο κατεργασίας της νεολαίας. 

Όπως και ο καπιταλιστικός κρατικός μηχανισμός αυτός καθαυτός, έτσι και το εκπαιδευτικό σύστημα, που είναι μέρος του, πρέπει να τσακιστεί. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές επομένως επιδιώκουν μια εκ θεμελίων επανάσταση στο εκπαιδευτικό σύστημα για να χτίσουν ένα Ενιαίο Σχολείο Εργασίας, στο οποίο συνδυάζονται η εργασία και η εκπαίδευση, η θεωρία και η πράξη και στο οποίο η κοινωνία και ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές συμμετέχουν ενεργά στις αποφάσεις. Όμως αυτό θα είναι εφικτό μόνο στην σοσιαλιστική κοινωνία. 

Όσο η εργατική τάξη και οι καταπιεσμένοι είναι αναγκασμένοι να ζουν στις συνθήκες που τους επιβάλλει το σύστημα βασισμένο στο κέρδος, απαιτούμε την καλύτερη δυνατή πρόσβαση στην εκπαίδευση για μορφωμένους εργάτες μαχητές της ταξικής πάλης με προσόντα και την ενίσχυση των θεσμών εναλλακτικής εξουσίας. Επομένως, είναι πολύ σημαντικός ο αγώνας για αυτοκυβέρνηση και έλεγχο των σχολείων από τους εκπαιδευόμενους σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς. Πολεμάμε ενάντια στο γραφειοκρατικό κρατικό έλεγχο από τα πάνω και την αυταρχική κυριαρχία των διευθυντών και των εκπαιδευτικών πάνω στους εκπαιδευόμενους. Ταυτόχρονα είναι καθήκον του εργατικού κινήματος να οικοδομήσει, στο βαθμό που είναι δυνατόν, ένα προλεταριακό εκπαιδευτικό σύστημα προκειμένου να βοηθήσει τις καταπιεζόμενες τάξεις να λάβουν εκπαίδευση συνδυασμένη με την διαμόρφωση της προλεταριακής αλληλεγγύης και τα διδάγματα της ταξικής πάλης.

* Ενιαία και υποχρεωτική εκπαίδευση για όλους με 12 σχολικές βαθμίδες! 

* Επαγγελματική εκπαίδευση (μαθητεία ή εκπαίδευση δεύτερης ευκαιρίας) στην δημόσια εκπαίδευση, σε συνεργασία με κρατικές επιχειρήσεις και υπό τον έλεγχο των συνδικάτων και των μαθητών! 

* Δωρεάν πρόσβαση στα σχολεία και στα πανεπιστήμια για όλους! Καμιά χρέωση ή πίστωση, κανένας περιορισμός πρόσβασης στο εκπαιδευτικό σύστημα! Προπαρασκευαστικά μαθήματα για να παρακολουθήσουν πανεπιστήμιο οι εργάτες κατά τις ώρες εργασίας, τα έξοδα των οποίων θα πληρώνονται από το κράτος! Κατάργηση των απαιτήσεων (απαιτούμενων εξετάσεων ή δικαιολογητικών ή άλλων προαπαιτούμενων όρων) για την εισαγωγή και την τελική αποφοίτηση από τα πανεπιστήμια, που κάνουν ακόμη δυσκολότερη την πρόσβαση στο πανεπιστήμιο για τους εργάτες, τους μαθητευόμενους και τους μετανάστες! 

* Κρατική χρηματοδότηση των εξόδων σπουδών και διαβίωσης των μαθητών! Ενάντια στις περικοπές στην εκπαίδευση! Δραστική αύξηση των εκπαιδευτικών και επέκταση των δημόσιων σχολείων για να βελτιωθεί η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης! 

* Όχι στα ιδιωτικά και θρησκευτικά σχολεία και πανεπιστήμια! Όχι σε μαθήματα θρησκευτικών ή ηθικής στα σχολεία! Ενιαίο, δημόσιο, κοσμικόεκπαιδευτικόσύστημα! 

* Όχι στην ψευδοσυμμετοχή στους εκπαιδευτικούς θεσμούς- να χτιστούν μια μαχητική ένωση μαθητών και αντίστοιχα μια ένωση σπουδαστών πανεπιστημίου! Όχι στις παρεμβάσεις και στην κυριαρχία των καπιταλιστών ή των κρατικών γραφειοκρατών– έλεγχος των σχολείων από κοινού από τους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς και των πανεπιστημίων από τους σπουδαστές, τους καθηγητές και τους αντιπροσώπους των εργατικών οργανώσεων! 

* Εκλογή και δυνατότητα ανάκλησης των εκπαιδευτικών από τους μαθητές και τους γονείς! Κατάργηση της θέσης του σχολικού διευθυντή! 

* Επεξεργασία της σχολικής ύλης από κοινού από δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους μαθητών και αντιπροσώπους του εργατικού κινήματος με ίσα δικαιώματα. Ενιαίες εκπαιδευτικές ώρες ανά βδομάδα ίσα κατανεμημένες ανά σχολική χρονιά, με ανώτατο όριο τις 35 ώρες την βδομάδα για όλους τους μαθητές χωρίς επιπρόσθετη δουλειά στο σπίτι. Δικαίωμα στην πολιτική δραστηριότητα στα σχολεία ! 

* Ενιαίο Σχολείο Εργασίας για όλους ως την ηλικία των 18, στο οποίο θα συνδυάζονται και θα συνδέονται η εκπαίδευση και η εργασία, η θεωρία και η πράξη! 

* Η έρευνα και η επιστήμη θα πρέπει να οργανώνονται σύμφωνα με ένα σχέδιο βασισμένο στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι στο κέρδος– με έλεγχο του εργατικού κινήματος και σε συνεργασία με τους εργαζόμενους αυτών των ιδρυμάτων! Κατάργηση του συστήματος κατοχύρωσης πατέντας! 

 

Επαναστατικός αγώνας για δημοκρατία

 

Ο αγώνας για περισσότερη δημοκρατία καταλαμβάνει κεντρική θέση στην ταξική πάλη σε πολλές χώρες. Η ολοένα αυξανόμενη εξουσία της αστυνομίας και του στρατού ενάντια στον ίδιο το λαό εύλογα προκαλεί οργή και αντίσταση. Η επανάσταση ενάντια στη δικτατορία στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς στην Ταϋλάνδη καθώς επίσης και η εξέγερση του Αυγούστου στη Βρετανία και το κίνημα κατάληψης των πλατειών το 2011 δείχνουν πόσο μεγάλος είναι αφενός ο θυμός για την παντοδυναμία του αστικού κράτους και αφετέρου η επιθυμία για κοινωνική συμμετοχή. 

Όμως ο αγώνας για δημοκρατία πρέπει να γίνει μ’ όλες τις συνέπειες. Δεν θέλουμε μια δημοκρατία όπου οι μάζες πετάνε ένα χαρτί στην κάλπη κάθε λίγα χρόνια και όπου οι ιδιοκτήτες των τραπεζών και των επιχειρήσεων δωροδοκούν τον κρατικό μηχανισμό από πάνω ως κάτω και κατ’ αυτόν τον τρόπο ελέγχουν την “δημοκρατία”. Πολεμάμε για επαναστατικά δημοκρατικά αιτήματα και τα συνδέουμε με το ζήτημα της ιδιοκτησίας και του ελέγχου της οικονομίας. 

Ειδικότερα, όπου αυταρχικά καθεστώτα ή ο στρατός ποδοπατούν απροκάλυπτα τα δημοκρατικά δικαιώματα, ξεπηδούν μαζικά κινήματα και μάχονται για τα δικαιώματά τους με αποφασιστικότητα. Τα άλλα κράτη, ακόμη και οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτές τις εγχώριες κρίσεις και ευχαρίστως επιδιώκουν να επεκτείνουν την επιρροή τους. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές υποστηρίζουν κάθε πραγματικό κίνημα των λαϊκών μαζών ενάντια στην καταστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Απορρίπτουμε κάθε επίδραση αντιδραστικών δυνάμεων και υπερασπιζόμαστε την εθνική κυριαρχία των ημιαποικιακών χωρών ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι επαναστάτες αποκηρύσσουν την υποστήριξη του επαναστατικού- δημοκρατικού κινήματος. Στην πραγματικότητα, η ιμπεριαλιστική παρέμβαση δεν βοηθάει τον επαναστατικό- δημοκρατικό αγώνα αλλά απειλεί να τον υπονομεύσει. Γι’ αυτό το λόγο, έχουμε υποστηρίξει προοδευτικούς απελευθερωτικούς αγώνες των μαζών ενάντια σε δικτατορίες αλλά ταυτόχρονα, απορρίψαμε κατηγορηματικά ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (Πχ, ο αγώνας των Βοσνίων το 1992-95, οι Αλβανοί του Κοσόβου το 1999, η εξέγερση ενάντια στη δικτατορία του Καντάφι στη Λιβύη το 2011). Μόνο όταν η ιμπεριαλιστική επέμβαση γίνεται το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της πολιτικής κατάστασης, οι επαναστάτες θα πρέπει να υποτάσσουν το δημοκρατικό αγώνα στον πόλεμο ενάντια σ’ αυτή την επέμβαση. 

Αντίστοιχα, αυτό ισχύει στα υπάρχοντα εκφυλισμένα εργατικά κράτη, όπως η Κούβα ή η Βόρεια Κορέα. Υποστηρίζουμε πραγματικά μαζικά κινήματα ενάντια στην κυρίαρχη γραφειοκρατία (όπως αυτά που αναπτύχθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη, την Κίνα και την ΕΣΣΔ, κατά την περίοδο 1989-91) και τασσόμαστε υπέρ της πολιτικής επανάστασης. Ωστόσο, υπερασπιζόμαστε τις κατακτήσεις των εργατικών κρατών (σχεδιασμός, κρατική ιδιοκτησία, μονοπώλιο στο εξωτερικό εμπόριο κλπ.) ενάντια σε κάθε απόπειρα εισαγωγής του καπιταλισμού.

Όπου τίθενται βασικά ζητήματα πολιτικής κυριαρχίας και οι μάζες δεν έχουν ακόμα επίγνωση της υπεροχής της προλεταριακής συμβουλιακής δημοκρατίας, μπορεί σε ορισμένες φάσεις να είναι σημαντικό το σύνθημα για μια επαναστατική Συντακτική Συνέλευση. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές υποστηρίζουν ότι οι αντιπρόσωποι θα πρέπει να ελέγχονται και να είναι ανακλητοί από το λαό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια τέτοια Συντακτική Συνέλευση δεν μπορεί εύκολα να γίνει εργαλείο της κυρίαρχης τάξης, δεν θα πρέπει να συγκαλείται από μια αστική κυβέρνηση αλλά από μια επαναστατική κυβέρνηση εργατικών και αγροτικών συμβουλίων. 

* Κάτω οι μοναρχίες και οι δικτατορίες! Εξάλειψη Βοναπαρτίστικων θεσμών όπως το Στρατιωτικό Συμβούλιο ή το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, το σύστημα άσκησης νομοθετικής εξουσίας με δύο βουλές (Γερουσία/ Άνω Βουλή και Κάτω Βουλή των αντιπροσώπων), ο θεσμός της Προεδρίας κλπ. 

* Στον αγώνα ενάντια στις δικτατορίες καθώς και ενάντια στις διεφθαρμένες “δημοκρατίες” υποστηρίζουμε τη ριζοσπαστική εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού! Πλήρης έλεγχος όλων των κρατικών αξιωματούχων και των ενεργειών τους- ειδικά της αστυνομίας, του στρατού, των μυστικών υπηρεσιών, της διοίκησης, της δικαστικής εξουσίας, επιχειρησιακών διευθυντών κλπ. – υπό τον έλεγχο συμβουλίων! 

* Υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία, της ελευθερίας λόγου και συνάθροισης, της ελευθερίας πολιτικής και συνδικαλιστικής οργάνωσης καθώς και της ελεύθερης χρήσης όλων των μέσων επικοινωνίας και ενημέρωσης! 

* Ριζοσπαστικός εκδημοκρατισμός της διοίκησης και του δικαιοδοτικού συστήματος: ολόκληρος ο διοικητικός μηχανισμός να είναι αιρετός και ανακλητός από το λαό! Δίκη από σώμα ενόρκων για όλα τα εγκλήματα και πλημμελήματα! Κατάργηση του δικαστικού αξιώματος και αντικατάστασή του από την δικαιοδοσία σώματος ενόρκων υπό τις συμβουλές νομικά καταρτισμένων ειδικών! 

* Επέκταση της τοπικής αυτοκυβέρνησης! 

* Όχι στην αστυνομία και το κράτος επιτήρησης! Ενάντια στην επέκταση των εξουσιών της αστυνομίας και των δικαστηρίων! Αντικατάσταση του μηχανισμού καταστολής από εργατικές και λαϊκές πολιτοφυλακές! 

 

Ελευθερώστε τους καταπιεσμένους λαούς από την μέγγενη των τραπεζών και των επιχειρήσεων! 

 

Ο σύγχρονος καπιταλισμός χαρακτηρίζεται όχι μόνο από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από την τάξη των καπιταλιστών, αλλά και από την εκμετάλλευση και την καταπίεση των λαών στις μη ιμπεριαλιστικές, ημιαποικιακές χώρες από το ιμπεριαλιστικό μονοπωλιακό κεφάλαιο. Βασιζόμενο σ’ αυτή την εκμετάλλευση, το μονοπωλιακό κεφάλαιο έχει επίσης τη δυνατότητα να χρηματοδοτεί στις πλούσιες χώρες ένα παραφουσκωμένο κρατικό μηχανισμό που συνδέεται με μια σχετικά “δημοκρατική” μορφή κυριαρχίας και τον εκμαυλισμό της μεσαίας τάξης και της εργατικής αριστοκρατίας. 

Κατά την περίοδο 1995-2010 μόνο, το ιμπεριαλιστικό μονοπωλιακό κεφάλαιο υφάρπαξε από τις ημιαποικιακές χώρες πάνω από 6500 δισεκατομμύρια αμερικάνικα δολάρια που πήγαν στις μητροπόλεις. Κατά παρόμοιο τρόπο, οι ιμπεριαλιστικές χώρες επιβάλλουν ελεύθερη πρόσβαση των εμπορευμάτων τους στις αγορές των φτωχότερων χωρών, ενώ ταυτόχρονα κρατούν τις δικές τους αγορές κλειστές για τα προϊόντα των ημιαποικιακών χωρών. 

Αυτή η ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση οδηγεί σε καθημερινές καταστροφές στον ημιαποικιακό κόσμο. Κάθε μέρα πεθαίνουν 100 000 άνθρωποι από την πείνα ή από τις συνέπειές της. Κατ’ αντιστοιχία, οι φτωχές χώρες πλήττονται πολύ πιο δραματικά και άμεσα από τον αντίκτυπο της κλιματικής αλλαγής, όπως μαρτυρούν οι ετήσιες καταστροφές από τις πλημμύρες στο Πακιστάν και στο Μπανγκλαντές. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές ζητούν το διεθνές εργατικό κίνημα να παλέψει μαζί με οργανώσεις αγροτών και φτωχών για τα παρακάτω αιτήματα: 

* Διαγραφή του χρέους όλων των ημιαποικιακών χωρών της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, της Αφρικής και της Ανατολικής Ευρώπης! Αντίθετα, θα πρέπει οι ιμπεριαλιστικές χώρες να αποζημιώσουν τον ημιαποικιακό κόσμο για την λεηλασία των φυσικών και ανθρώπινων πόρων του! 

* Τσακίστε το ΔΝΤ, την Παγκόσμια τράπεζα και τον ΠΟΕ! 

* Όχι στον προστατευτισμό που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστικές χώρες ενάντια στα εμπορεύματα των φτωχότερων χωρών! Κατάργηση της NAFTA (Βορειοαμερικανικής Συμφωνίας Ελεύθερων Συναλλαγών)και της ΚΑΠ (Κοινής Αγροτικής Πολιτικής) της ΕΕ και συναφών προστατευτικών όπλων του ιμπεριαλισμού! Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των χωρών του «Τρίτου Κόσμου» να προστατεύουν τις αγορές τους από φτηνές εισαγωγές από τις ιμπεριαλιστικές χώρες. 

* Εθνικοποίηση των τραπεζών και εταιριών των ιμπεριαλιστών με εργατικό έλεγχο! 

* Υπέρ ενός διεθνούς σχεδίου έκτακτης ανάγκης για να σωθούν οι άνθρωποι που πεθαίνουν της πείνας και για να πολεμήσουμε ενάντια στις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, που θα χρηματοδοτείται από τα κέρδη των τραπεζών και των εταιριών στις πλούσιες χώρες! 

 

Υποστηρίξτε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των καταπιεζόμενων λαών! 

 

Η καπιταλιστική εκμετάλλευση δεν θα μπορούσε να συντηρηθεί αν δεν υποστηριζόταν και δεν ενισχυόταν από την κυριαρχία ενός ταξικού κράτους και από κοινωνικές μορφές καταπίεσης. Επομένως η εθνική καταπίεση είναι οργανικό μέρος της καπιταλιστικής ταξικής κυριαρχίας. Επιτρέπει την υπερεκμετάλλευση των καταπιεζόμενων λαών, των εθνικών μειονοτήτων και των μεταναστών και κατ’ επέκταση, τον εκμαυλισμό της ρεφορμιστικής γραφειοκρατίας και των ανώτερων στρωμάτων της εργατικής τάξης. Διευκολύνει την αναμόχλευση σωβινιστικών προκαταλήψεων στα κράτη που απολαμβάνουν σχετικά περισσότερη ευμάρεια και κατ’ επέκταση, την διάσπαση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων. 

Είναι αδύνατη η επίτευξη πραγματικής ισότητας όσο παραμένει ο καπιταλισμός. Ο σκοπός μας είναι να προσεγγίσουμε και τελικά να πετύχουμε την συγχώνευση των εθνών σε ένα υψηλότερο στάδιο ανθρώπινου πολιτισμού. Όμως αυτό είναι εφικτό μόνο στην εποχή του κομμουνισμού και με το μαρασμό των τάξεων. Για να φτάσουμε εκεί, χρειάζεται η στενότερη δυνατή διεθνιστική ένωση των εργατών και των καταπιεσμένων διαφορετικών εθνικοτήτων. Αυτό αντίστοιχα απαιτεί η εργατική τάξη του έθνους- καταπιεστή να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αδερφών τάξεων αποδεικνύοντας με λόγια και με έργα ότι μάχεται με την μεγαλύτερη συνέπεια κάθε μορφή καταπίεσης και διάκρισης. Αυτό στη συνέχεια θα δώσει την δυνατότητα για τον αγώνα ενάντια σε προκαταλήψεις και εθνικιστικές τάσεις απ’ όλες τις πλευρές. Ο σκοπός μας είναι η διεθνιστική ενότητα της εργατικής τάξης. 

Απευθύνουμε λοιπόν κάλεσμα για ενιαία επαναστατικά κόμματα και συνδικάτα, στα οποία οι εργάτες και οι καταπιεσμένοι οργανώνονται μαζί άσχετα από την φυλετική και την εθνική τους προέλευση, το φύλο ή την ηλικία. Υποστηρίζουμε επίσης την δυνατότητα των καταπιεσμένων να οργανώνουν ιδιαίτερες ομαδοποιήσεις εντός των επαναστατικών κομμάτων και των συνδικάτων. Και είμαστε υπέρ της οικοδόμησης ειδικών επαναστατικών μαζικών κινημάτων των καταπιεσμένων (γυναίκες, νεολαία, μετανάστες, μαύροι κλπ.). Αυτά τα μαζικά κινήματα θα πρέπει να παίζουν σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση της Πέμπτης Διεθνούς των Εργατών. 

Η εθνική καταπίεση συντελείται αφενός στην καταπίεση και εκμετάλλευση των ημιαποικιακών χωρών από τον ιμπεριαλισμό, που αναφέραμε παραπάνω. Παίρνει μια ιδιαίτερα οξεία μορφή στις χώρες εκείνες όπου οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν κυριαρχούν έμμεσα, αλλά άμεσα, μετατρέποντας τις χώρες αυτές σε αποικίες (πχ Αφγανιστάν, Ιράκ). Αφετέρου, πραγματοποιείται με την μορφή της καταπίεσης των εθνικών μειονοτήτων στα ίδια τα κράτη, όπως οι Ταμίλ στη Σρι Λάνκα, η μειονότητα Κασμίρ στην Ινδία και το Πακιστάν, οι Θιβετιανοί και οι Ουιγούροι στην Κίνα, οι Κούρδοι στην Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία, οι Τσετσένοι και άλλοι Καυκάσιοι λαοί στη Ρωσία, οι Βάσκοι στην Ισπανία ή οι Ιρλανδοί στη Βρετανία. Κατά παρόμοιο τρόπο, καταπιέζονται πολλοί γηγενείς λαοί, όπως οι Ινδιάνοι στη Λατινική Αμερική ή διάφορες εθνικές μειονότητες στην Αφρική και την Ασία. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές ζητούν

* Ίσα δικαιώματα και ίση αμοιβή! Πλήρη δικαιώματα ιθαγένειας για όλους όσους ανήκουν σε εθνικές μειονότητες! 

* Δημόσιο πρόγραμμα εργασίας και εκπαίδευσης υπό τον έλεγχο των αντιπροσώπων των εθνικών μειονοτήτων και του εργατικού κινήματος, το κόστος του οποίου θα πληρώνεται από τα κέρδη των καπιταλιστών! 

* Κατάργηση των επίσημων κρατικών γλωσσών! Ίση μεταχείριση και ίση παροχή γλωσσών των εθνικών μειονοτήτων στα σχολεία, τα δικαστήρια, την δημόσια διοίκηση και τα ΜΜΕ! 

* Εκτεταμένη περιφερειακή αυτονομία και αυτοκυβέρνηση των περιφερειών με ειδική εθνική σύνθεση! Καθορισμός των συνόρων των αυτοκυβερνούμενων περιοχών από τον ίδιο τον τοπικό πληθυσμό! 

* Όχι στον εθνικισμό των (μικρο)αστικών δυνάμεων στα καταπιεσμένα έθνη! Ενάντια στην πολιτική απομόνωσης των κοινοτήτων και υπέρ της στενότερης δυνατής ένωσης των εργατών διαφορετικών εθνικοτήτων! 

* Δικαίωμα αυτοδιάθεσης των καταπιεζόμενων λαών που θα συμπεριλαμβάνει το δικαίωμα να ιδρύσουν δικό τους κράτος, εάν το επιθυμούν! Όπου καταπιεζόμενοι λαοί έχουν ήδη εκφράσει καθαρά την επιθυμία τους για ξεχωριστό κράτος, το υποστηρίζουμε και το συνδυάζουμε με το σύνθημα για μια εργατική και αγροτική δημοκρατία. Αυτό ισχύει για παράδειγμα για ένα σοσιαλιστικό Ιλάμ (Eelam)των Ταμίλ, μια ενωμένη Ιρλανδία, ένα ενωμένο Κασμίρ, ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, μια Ανεξάρτητη Τσετσενία, ένα ανεξάρτητο Θιβέτ κλπ. 

* Άνευ όρων υποστήριξη του απελευθερωτικού αγώνα- και της ένοπλης μορφής του! 

Μια ειδική περίπτωση είναι ο Παλαιστινιακός λαός που καταπιέζεται και έχει εκδιωχθεί από το σιωνιστικό κράτος Απαρτχάιντ του Ισραήλ από το 1948. Το κράτος του Ισραήλ είναι ένα ρατσιστικό κράτος εποίκων βασισμένο στην εκδίωξη του γηγενούς πληθυσμού, το οποίο χρησιμεύει επίσης ως μαντρόσκυλο των ιμπεριαλιστικών μεγάλων δυνάμεων. Επομένως, η εθνική καταπίεση μπορεί να ξεπεραστεί μόνο όταν δοθεί στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες πλήρες δικαίωμα να επιστρέψουν, να πάρουν πίσω τη γη τους ή να λάβουν κατάλληλη αποζημίωση και αν το Κράτος του Ισραήλ καταστραφεί.

* Ενωμένη αραβο-εβραϊκή εργατική και αγροτική δημοκρατία στην Παλαιστίνη, χωρίς προνόμια του Ισραηλινού- εβραϊκού πληθυσμού. 

Ο αριθμός των ανθρώπων στην Ευρώπη που ανήκουν στην εθνική ομάδα των Ρομά και των Σίντι φτάνει τα 12 εκατομμύρια. Αποτελούν επομένως τη μεγαλύτερη εθνική μειονότητα στην ΕΕ. Η ξεχωριστή τους ιστορία ως ομάδα που εδώ και αιώνες υφίσταται διώξεις και έχει λίγο πολύ αποκλειστεί από την κοινωνική παραγωγική διαδικασία τους καθιστά εθνική μειονότητα σε διάφορες χώρες, που ζει κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη. Η καταπίεση παρεμπόδισε την εθνική τους ανάπτυξη. Ζουν σε ακραία φτώχεια και είναι θύματα διωγμού. Δεν προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι το προσδόκιμο ζωής τους είναι χαμηλότερο από το υπόλοιπο του πληθυσμού κατά 10 και σε ορισμένες χώρες κατά 15-20 χρόνια. Εκτός από τα αιτήματα που ισχύουν για όλες τις εθνικές μειονότητες, υπάρχουν συνθήματα ιδιαίτερης σημασίας για τους Ρομά και Σίντι: 

* Να δημιουργηθούν ευκαιρίες ενιαίας, δωρεάν στέγασης που να πληροί υψηλές προδιαγραφές ποιότητας για τους φτωχούς Ρομά και όλους όσους ζουν σε γκέτο και σε παραγκουπόλεις! 

* Να καταργηθούν όλοι οι περιορισμοί στη μετακίνηση για τους Ρομά! Άμεσα δικαιώματα στην εργασία και τη στέγαση σε κάθε χώρα! 

* Δημιουργία οπλισμένων ομάδων αυτοάμυνας στις γειτονιές και τους καταυλισμούς των Ρομά, που θα οργανώνονται από τους Ρομά, το εργατικό κίνημα και τα προοδευτικά τμήματα του τοπικού πληθυσμού! 

* Τοπική αυτοκυβέρνηση για τις περιοχές με υψηλή αναλογία Ρομά! Να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στις επιθυμίες του πληθυσμού των Ρομά κατά τον προσδιορισμό των συνόρων των αυτοκυβερνούμενων περιφερειών! Οικονομική υποστήριξη από το κράτος! 

* Επαναστατικό κίνημα των Ρομά ως μέρος της Πέμπτης Διεθνούς των Εργατών! Δικαίωμα ειδικών ομαδοποιήσεων των Ρομά στα συνδικάτα και τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος! 

Οι μαύροι αποτελούν σημαντική μειονότητα σε διάφορες ιμπεριαλιστικές χώρες (ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία). Ενώ στις ΗΠΑ, τους έφεραν στη χώρα κάτω από αθλιότατες συνθήκες κατά το 17ο και 18ο αιώνα και τους εκμεταλλεύτηκαν σα σκλάβους, οι περισσότεροι μαύροι στη Βρετανία δεν ήρθαν παρά μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως μετανάστες από τα καταπιεσμένα έθνη της Βρετανικής Αποικιακής Αυτοκρατορίας. 

Στον αγώνα τους κατά της καταπίεσης, οι μαύροι έχουν φτιάξει πολλές οργανώσεις και κινήματα. Όμως αυτά παρέμειναν κυρίως κάτω από αστική ή μικροαστική ηγεσία. Ακόμη και το μεγαλύτερο και πιο ηρωικό κίνημα των μαύρων στις ΗΠΑ, οι Μαύροι Πάνθηρες, δεν κατάφεραν να υπερβούν τα όρια του μικροαστικού εθνικισμού. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές υποστηρίζουν την οικοδόμηση ενός επαναστατικού κινήματος των μαύρων και είναι υπέρμαχοι της στενότερης δυνατής συνεργασίας με το εργατικό κίνημα. 

* Δημόσιο πρόγραμμα εργασίας και εκπαίδευσης υπό τον έλεγχο αντιπροσώπων της κοινότητας μαύρων και του εργατικού κινήματος, το οποίο θα πληρώνεται από τα κέρδη των καπιταλιστών! Μαζικό πρόγραμμα ανοικοδόμησης σπιτιών! 

* Να μπει τέλος στην ευρέως διαδεδομένη πρακτική του αστικού κράτους να καταδικάζονται μαζικά μαύροι και μετανάστες σε μακροχρόνια κάθειρξη. Άνοιγμα των αρχείων όλων των δικαστικών υποθέσεων στις οποίες έχουν καταδικαστεί μαύροι και μετανάστες, ενώπιον δημοκρατικά εκλεγμένου δικαστικού σώματος από ενόρκους, οι μισοί τουλάχιστον από τους οποίους θα είναι μέλη της εθνικής/ φυλετικής μειονότητας του κατηγορουμένου! 

* Δημιουργία οπλισμένων ομάδων αυτοάμυνας μαύρων- στήριξή τους από ολόκληρο το εργατικό κίνημα! 

* Τοπική αυτοκυβέρνηση των περιοχών με υψηλή αναλογία μαύρων! Να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στις επιθυμίες του πληθυσμού των μαύρων κατά τον προσδιορισμό των συνόρων των αυτοκυβερνούμενων περιφερειών! Οικονομική υποστήριξη από το κράτος! 

* Επαναστατικό κίνημα των μαύρων ως μέρος της Πέμπτης Διεθνούς των Εργατών! Δικαίωμα ειδικών ομαδοποιήσεων των μαύρων στα συνδικάτα και τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος! 

 

Πόλεμος ενάντια στην υπερεκμετάλλευση και την εθνική καταπίεση των μεταναστών! 

 

Την εποχή του ιμπεριαλισμού και ιδιαίτερα της παγκοσμιοποίησης, η μετανάστευση από φτωχότερες σε πλουσιότερες χώρες έχει αυξηθεί σημαντικά. Σε πολλές πλούσιες, ιμπεριαλιστικές χώρες, ειδικά στα αστικά κέντρα, οι μετανάστες αποτελούν ποσοστά της τάξης 10, 20, 30, 40 % του πληθυσμού ή και παραπάνω. Στα κράτη του Κόλπου, η αναλογία είναι ακόμη μεγαλύτερη. Το κεφάλαιο φέρνει στη χώρα μετανάστες από φτωχότερες χώρες ως φτηνό εργατικό δυναμικό στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Αυτό έχει σαν συνέπεια να υφίστανται υπερεκμετάλλευση. Επιπλέον, καταπιέζονται με διάφορους τρόπους λόγω της εθνικής τους καταγωγής, είτε εξαιτίας ειδικών μεταναστευτικών νόμων, μη αναγνώρισης πολιτικών δικαιωμάτων είτε εξαιτίας διακρίσεων λόγω γλώσσας. Αυτή η καταπίεση και η υπερεκμετάλλευση δικαιολογείται και ενισχύεται από το ιδεολόγημα του ρατσισμού. 

Το γεγονός ότι τα συνδικάτα συνήθως οργανώνουν κυρίως τα πιο ευκατάστατα στρώματα της εργατικής τάξης και όχι τους καταπιεσμένους και τα χαμηλότερα στρώματα, που συμπεριλαμβάνουν ειδικά μετανάστες, αποτελεί μια έκφανση του γραφειοκρατικού προσανατολισμού τους προς την εργατική αριστοκρατία και σ’ αυτό πρέπει να εκφράσουμε σθεναρά την αντίθεσή μας. 

Για να πετύχουμε την μεγαλύτερη δυνατή ενότητα της πολυεθνικής εργατικής τάξης, το εργατικό κίνημα πρέπει να πολεμήσει με συνέπεια ενάντια σε κάθε μορφή εθνικής καταπίεσης και υπερεκμετάλλευσης των μεταναστών καθώς και στις ρατσιστικές προκαταλήψεις. Έτσι μπορούν να υπονομευτούν οι εθνικιστικές απομονωτικές τάσεις, που προωθούνται από (μικρο)αστικές ηγεσίες των κοινοτήτων μεταναστών. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές επομένως υποστηρίζουν: 

* Πλήρη δικαιώματα ιθαγένειας και κατάργηση όλων των ειδικών νόμων για όλους τους μετανάστες, άσχετα από εθνικότητα, φυλή, θρησκεία ! Ίση αμοιβή για ίση εργασία!

* Δικαίωμα διαμονής και άμεση νομιμοποίηση όλων των παράνομων μεταναστών και αιτούντων άσυλο! Δικαίωμα ασύλου σε όσους διαφεύγουν από τον πόλεμο, την καταπίεση και τη φτώχεια στις χώρες τους! Ανοιχτά σύνορα για όλους! 

* Πολεμήστε τις προκλήσεις ενάντια στους μουσουλμάνους. Δικαίωμα στην ελεύθερη άσκηση θρησκείας – συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος ανέγερσης τζαμιών και του δικαιώματος των μουσουλμάνων γυναικών να φορούν μαντήλα (μαντήλα, μπούρκα κλπ.) όπου θέλουν! Αντίστοιχα, λέμε: Κανείς/ Καμιά δεν πρέπει να αναγκάζεται παρά την θέλησή του/της να ακολουθεί θρησκευτικές επιταγές (όπως το να φοράει μαντήλα)! Το ίδιο ισχύει πχ για τους Σιχ που φορούν τουρμπάνι (Dastar). 

* Κατάργηση των επίσημων κρατικών γλωσσών! Ίση μεταχείριση και ίση παροχή γλωσσών των μεταναστών στα σχολεία, τα δικαστήρια, την δημόσια διοίκηση και τα ΜΜΕ! Δωρεάν και εθελοντική προσφορά για όλους για εκμάθηση γλωσσών άλλων εθνικών ομάδων εντός της χώρας! 

* Τοπική αυτοκυβέρνηση για τις περιοχές με υψηλή αναλογία μεταναστών! Να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στις επιθυμίες του πληθυσμού των μεταναστών κατά τον προσδιορισμό των συνόρων των αυτοκυβερνούμενων περιφερειών! Οικονομική υποστήριξη από το κράτος! 

* Επαναστατικό κίνημα των μεταναστών ως μέρος της Πέμπτης Διεθνούς των Εργατών! Δικαίωμα ειδικών ομαδοποιήσεων των μεταναστών στα συνδικάτα και τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος! 

 

Πόλεμος στον φασισμό

 

Ο φασισμός είναι το πιο θανάσιμο όπλο των καπιταλιστών ενάντια στην τάξη μας. Όταν ο φασισμός είναι στην εξουσία, κυριαρχεί ο τρόμος του καπιταλισμού στην χειρότερη και πιο αιμοσταγή μορφή του. Στη φάση που διανύουμε, οι φασίστες ισχυροποιούνται, όπως καταδεικνύει η άνοδος του Jobbik στην Ουγγαρία, το γερμανικό NPD, το Rashtriya Swayamsevak Sangh στην Ινδία κλπ. Γι’ αυτό λέμε: Κανένα δημοκρατικό δικαίωμα στους φασίστες, καμιά παρέλαση, καμιά εκδήλωση φασιστών. Οι φασίστες επιδιώκουν με τη βία να υποδουλώσουν την τάξη μας – θα πολεμήσουμε την αντιδραστική τους βία με την επαναστατική μας βία. 

Υποστηρίζουμε τη δημιουργία ευρύτατου ενιαίου μετώπου των οργανώσεων του εργατικού κινήματος και μεταναστών με σκοπό την οργάνωση κοινής δράσης ενάντια σε φασίστες και ρατσιστές. Θέλουμε να αγωνιστούμε δίπλα δίπλα μ' αυτές τις οργανώσεις, αλλά δεν πρόκειται να σταματήσουμε τον αγώνα αν οι ηγεσίες τους διστάσουν ή οπισθοχωρήσουν. Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές υποστηρίζουν τη δημιουργία αντιφασιστικών ομάδων αυτοάμυνας του εργατικού κινήματος. 

Στον αγώνα του ενάντια στο φασισμό, το εργατικό κίνημα δεν έχει εμπιστοσύνη στο αστικό κράτος, δηλαδή στην αστυνομία και στο δικαστικό σύστημα. Αρνούμαστε να κάνουμε έκκληση στις κρατικές δυνάμεις να απαγορεύσουν φασιστικές ή μαχητικές/στρατιωτικές ρατσιστικές οργανώσεις. Αυτό τροφοδοτεί μόνο αυταπάτες σε σχέση με το κράτος στους μισθωτούς και τους νέους. Είναι επίσης ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, γιατί σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης το κράτος θα αφήσει άθικτους τους φασίστες και θα χρησιμοποιήσει τις εκτελεστικές του δυνάμεις ενάντια σε μας τους επαναστάτες και σ' όλες τις μαχητικές οργανώσεις των εργατών και των καταπιεσμένων.

Ο φασισμός κερδίζει έδαφος όχι χάρη στις ιδέες του, αλλά εξαιτίας της απόγνωσης που πλήττει τη μεσαία τάξη και τα πολιτικά καθυστερημένα κι αποπροσανατολισμένα τμήματα της εργατικής τάξης, που βρίσκονται αντιμέτωπα με τη σοβαρή κρίση του συστήματος. Η κινητοποίηση αυτών των απελπισμένων στοιχείων στο δρόμο, τα τάγματα εφόδου που χρησιμοποιούν οι φασίστες ως πολιορκητικό κριό ενάντια στο εργατικό κίνημα, τους μετανάστες κλπ – όλ' αυτά κάνουν τους φασίστες τόσο επικίνδυνους και τους διαφοροποιούν από τις υπόλοιπες αστικές δυνάμεις. Η πάλη ενάντια στο φασισμό πρέπει επομένως να συνδεθεί με την πάλη ενάντια στις ρίζες του, τον καπιταλισμό, καθώς και με ένα εναλλακτικό, ριζοσπαστικό πρόγραμμα (δημόσιο πρόγραμμα εργασίας, απαλλοτρίωση του μονοπωλιακού κεφαλαίου κλπ).

* Τσακίστε τις φασιστικές οργανώσεις! Κανένας χώρος στους φασίστες και τους στρατευμένους ρατσιστές! 

* Δημιουργία ομάδων αυτοάμυνας από εργάτες από κοινού με μετανάστες και νέους για προστασία από φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις! 

 

Σώστε τον πλανήτη μας από την καπιταλιστική κλιματική καταστροφή!

 

Σ' αυτό το σύστημα, η τάξη των καπιταλιστών υποτάσσει ολόκληρη την κοινωνία στα συμφέροντα κερδοφορίας και έτσι βάζει σε κίνδυνο το μέλλον μας. Ξεκάθαρες ενδείξεις γι' αυτό είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη και η κλιματική αλλαγή. Η αλόγιστη χρήση των ορυκτών καυσίμων με σκοπό την γρήγορη μετακίνηση, η επέκταση μη ασφαλών εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας, η αποψίλωση των τροπικών δασών, όλ' αυτά οφείλονται στα συμφέροντα κερδοφορίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Μέσα στα επόμενα 20 χρόνια η μέση θερμοκρασία θα αυξηθεί, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, έως και 4,5 βαθμούς. Ήδη βλέπουμε τρομακτικές αλλαγές στην επιφάνεια της γης. Τεράστιο μέρος του πάγου που καλύπτει τους πόλους λιώνει και η επιφάνεια της θάλασσας ανεβαίνει. Μεγάλα μέρη χωρών όπως το Μπανγκλαντές, με περισσότερους από 140 εκατομμύρια ανθρώπους θα μπορούσαν σύντομα να πλημμυρίσουν. Ο φριχτός θάνατος 250 000 ανθρώπων εξαιτίας ενός τσουνάμι στη Νοτιοανατολική Ασία, η καταστροφή του πυρηνικού αντιδραστήρα στη Φουκουσίμα, οι πλημμύρες στο Πακιστάν και η τραγική μοίρα της Νέας Ορλεάνης θα μπορούσαν να επαναληφθούν πολλές φορές.

Η κλιματική αλλαγή και οι φυσικές καταστροφές που απορρέουν απ' αυτή είναι ένα ζήτημα ταξικό: οι μεγαλύτεροι καταστροφείς του περιβάλλοντος είναι τα ιμπεριαλιστικά κράτη, κυρίως οι ΗΠΑ (οι ΗΠΑ μόνο παράγουν το25% όλων των ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου!), η ΕΕ, η Ιαπωνία και όλο και περισσότερο, η νέα ιμπεριαλιστική υπερδύναμη Κίνα. Η Βρετανία για παράδειγμα παράγει δεκαπλάσιο διοξείδιο του άνθρακα (CO2) κατά κεφαλή απ' ότι η Ινδία. Στον αντίποδα, τα 3 δισεκατομμύρια φτωχότερων ανθρώπων παγκοσμίως δεν συμβάλλουν σχεδόν καθόλου στην κλιματική αλλαγή. 

Φυσικά, σήμερα ακόμη και οι κυρίαρχοι μιλούν για την ανάγκη να αντιστραφεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά όμως είναι λόγια. Η αποτυχία του Πρωτοκόλλου του Κιότο, η σύνοδος κορυφής στην Κοπεγχάγη κλπ δείχνουν ότι οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους δεν μπορούν και δεν θέλουν να σταματήσουν την κλιματική αλλαγή. 

Ένα ιδιαίτερα κυνικό μέτρο είναι το λεγόμενο εμπόριο εκπομπής ρύπων, που ανάγει τη ρύπανση σε βιομηχανία και όπου οι πλούσιες χώρες πληρώνουν τις φτωχές για να παράγουν περισσότερους ρύπους που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου . 

Οι εταιρίες επενδύουν τεράστια ποσά στη γενετική τροποποίηση των φυτών. Ενώ η χρήση της γενετικής μηχανικής θα είναι αρκετά χρήσιμη στη δικτατορία του προλεταριάτου, η χρήση της από άπληστες εταιρίες εγείρει τρομερούς κινδύνους με καταστροφικές μακροπρόθεσμες συνέπειες. Γι' αυτό το λόγο απορρίπτουμε την εφαρμογή της γενετικής τροποποίησης στη γεωργία στον καπιταλισμό. Μόνο μια ριζοσπαστική αναστροφή της ενεργειακής και περιβαλλοντικής πολιτικής μπορεί να σώσει τον πλανήτη και το μέλλον. Όμως γι' αυτό χρειάζεται να ανατρέψουμε την τάξη των καπιταλιστών, γιατί τα κίνητρά τους για κέρδος μας οδηγούν στην καταστροφή. 

Μόνο στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας σοσιαλιστικής κοινωνίας μπορεί να αναπτυχθεί μια οικονομική τάξη προσανατολισμένη όχι στην κερδοφορία των λίγων, αλλά σύμφωνα με τις ανάγκες της ανθρωπότητας και όπου επομένως θα είναι βιώσιμη η παραγωγή. 

Πολλές μικροαστικές περιβαλλοντικές οργανώσεις και ρεφορμιστικά κόμματα απευθύνουν έκκληση στις καπιταλιστικές κυβερνήσεις να βάλουν ένα τέλος στην καταστροφή του περιβάλλοντος και να λάβουν δραστικά μέτρα για την αναστροφή της κλιματικής αλλαγής. Αυτή είναι μια ψευδής και επικίνδυνη αυταπάτη. Με αποφασιστική διεθνή ταξική πάλη, μπορούμε να πετύχουμε την μια ή την άλλη μεταρρύθμιση. Όμως αυτό είναι σταγόνα στον ωκεανό και όσο διαρκεί η κυριαρχία της τάξης των καπιταλιστών, ακόμη κι αυτές οι μεταρρυθμίσεις θα είναι μόνο προσωρινής διάρκειας. 

Οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές υποστηρίζουν ένα διεθνές μαζικό κίνημα που θα μάχεται για ένα παγκόσμιο σχέδιο έκτακτης ανάγκης για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Η καμπάνια των Βρετανών συνδικαλιστών για “ένα εκατομμύριο δουλειές για το κλίμα” είναι ένα παράδειγμα, ανεπαρκές ωστόσο, που δείχνει την κατεύθυνση για ένα τέτοιο κίνημα. Αυτός ο αγώνας πρέπει να συνδυαστεί με το στόχο της ανατροπής του καπιταλισμού, γιατί τότε μόνο μπορεί ένα τέτοιο σχέδιο έκτακτης ανάγκης να εφαρμοστεί πλήρως και μόνιμα. 

* Εθνικοποίηση με εργατικό έλεγχο όλων των ενεργειακών εταιριών και όλων των εταιριών που έχουν την ευθύνη για τον εφοδιασμό με βασικά είδη όπως νερό, γεωργικά προϊόντα και αερογραμμές, ακτοπλοΐα και σιδηρόδρομοι! 

* Σχέδιο έκτακτης ανάγκης για τη μετατροπή του ενεργειακού και συγκοινωνιακού συστήματος και για την σταδιακή κατάργηση παγκοσμίως των ορυκτών καυσίμων και της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, που θα συνδέεται με ένα δημόσιο πρόγραμμα εργασίας! Εκτενής διερεύνηση και χρήση εναλλακτικών μορφών ενέργειας όπως η αιολική, παλιρροιακή και ηλιακή ενέργεια! Διεθνές πρόγραμμα αναδάσωσης! Ριζοσπαστική επέκταση των δημόσιων συγκοινωνιών για να ανακοπεί η κυκλοφορία των ιδιωτικών οχημάτων! 

* Απαγόρευση της γενετικής τροποποίησης και των επικίνδυνων χημικών στη γεωργία! Κατάργηση του συστήματος υβριδικής καλλιέργειας! 

* Να αναγκαστούν τα ιμπεριαλιστικά κράτη και οι εταιρίες να πληρώσουν αποζημίωση στις ημιαποικιακές χώρες για την περιβαλλοντική καταστροφή που τους έχουν προκαλέσει! Κανένα εμπόριο εκπομπής ρύπων- όχι στο σύστημα “οικολογικών πόντων”! 

* Κατάργηση του εμπορικού απορρήτου στους τομείς καθαρής τεχνολογίας και ενέργειας! Η γνώση να αξιοποιηθεί για τη δημιουργία αποτελεσματικών εναλλακτικών! 

 

Δουλειές και στέγη για τους φτωχούς στις φτωχογειτονιές των αστικών κέντρων! 

 

Περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι– περίπου ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού – ζουν σε παραγκουπόλεις στα μεγάλα αστικά κέντρα, ειδικά στον ημιαποικιακό κόσμο. Σ’ αυτές τις παραγκουπόλεις ζουν πολλοί από τους εργαζόμενους φτωχούς, που αποτελούν στις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες έως και ¾ του εργατικού δυναμικού εκτός από τη γεωργία – πάνω από 80% στην Υποσαχάρια Αφρική και τη Νότια Ασία. 

Οι περισσότεροι κάτοικοι των παραγκουπόλεων δεν έχουν μόνιμη δουλειά, είναι άνεργοι, ανεπίσημα απασχολούμενοι ή αυταπασχολούμενοι. Επομένως, ανήκουν κυρίως στα χαμηλότερα στρώματα της εργατικής τάξης, είναι ημι-προλεταριακά στοιχεία, που ασχολούνται επίσης με την αστική γεωργία, αυταπασχολούμενοι ή λούμπεν προλεταριάτο. Η εξαιρετικά επισφαλής θέση τους στο χώρο δουλειάς αυξάνει τη σημασία των ιδιαίτερων βιοτικών συνθηκών και των συνθηκών στέγασής τους. Γι’ αυτούς τους λόγους, κάνουμε λόγο για τους φτωχούς των πόλεων ως ξεχωριστό στρώμα. 

Δεν έχουν κυρίως σταθερά σπίτια, καλή αποχέτευση, καθαρό πόσιμο νερό και υπηρεσίες αποκομιδής απορριμμάτων. Επίσης, έχουν να αντιμετωπίσουν την καθημερινή βία των τραμπούκων της αστυνομίας, των γκάνγκστερ ή των ντόπιων μαφιόζων κερδοσκόπων. 

Στις παραγκουπόλεις ο αγώνας για σοσιαλιστική απελευθέρωση πρέπει να βάλει ως προτεραιότητα την αυτοοργάνωση των κατοίκων. Για να αντισταθούν στην καθημερινή τρομοκρατία των αρχών, της αστυνομίας και της Μαφίας, είναι απαραίτητο να οργανωθούν σε τοπικές επιτροπές δράσης ως πρώτο βήμα για τη συγκρότηση συμβουλίων και οπλισμένων ομάδων αυτοάμυνας. Κομβική γι’ αυτό είναι επίσης η εγκαθίδρυση μιας στενής συμμαχίας με μαχητικά συνδικάτα και οργανώσεις μεταναστών, γυναικών και νεολαίας. Η αραβική επανάσταση, αλλά και η επανάσταση στο Ιράν το 1979, κατέδειξαν ότι οι φτωχοί των πόλεων μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην επανάσταση, ιδιαίτερα στο να απωθήσουν την συντηρητική οπισθοδρομική επίδραση της εργατικής γραφειοκρατίας και του λεπτού στρώματος της εργατικής αριστοκρατίας. Οι επαναστατικές δυνάμεις θα πρέπει να είναι στην πρωτοπορία για να αποτρέψουν την ανάληψη της ηγεσίας των φτωχών των πόλεων από λαϊκίστικες δυνάμεις. 

Η προοπτική του αγώνα πρέπει να επικεντρωθεί ιδιαίτερα σε ένα δημόσιο πρόγραμμα εργασίας υπό τον έλεγχο του εργατικού κινήματος και των οργανώσεων των κατοίκων των παραγκουπόλεων. Με ένα τέτοιο πρόγραμμα αφενός θα μπορούσε να καταπολεμηθεί η ανεργία και αφετέρου, θα μπορούσε να χτιστεί η βάση για τη μαζική ανέγερση σπιτιών υψηλής ποιότητας, την οικοδόμηση υποδομών, την παροχή καθαρού νερού κλπ. 

* Δημόσιο πρόγραμμα εργασίας υπό τον έλεγχο των αντιπροσώπων των κατοίκων των παραγκουπόλεων και του εργατικού κινήματος, που θα πληρώνεται από τα κέρδη των καπιταλιστών! Πρόγραμμα κρατικής επένδυσης μεγάλης κλίμακας για την παροχή και βελτίωση στέγασης, ενέργειας, υγιεινής και διαχείρισης απορριμμάτων, νοσοκομείων και σχολείων, δρόμων και δημόσιας συγκοινωνίας! 

* Δημιουργία τοπικών επιτροπών δράσης και ομάδων αυτοάμυνας των κατοίκων των παραγκουπόλεων ! 

 

Η γη στους αγρότες! Οργανώστε τους εργάτες γης! 

 

Ο καπιταλισμός σημαίνει μιζέρια όχι μόνο για τον αστικό αλλά και για τον αγροτικό πληθυσμό. 85% από τα 450 εκατομμύρια φάρμες παγκοσμίως λειτουργούν από μικρούς αγρότες που έχουν λιγότερα από 2 εκτάρια γης. Επίσης, 800 εκατομμύρια άνθρωποι ασχολούνται με τη γεωργία σε αστικές περιοχές (από τους οποίους 150-200 εκατομμύρια αγρότες πλήρους απασχόλησης), 410 εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν και δουλεύουν σε δάση και στη σαβάνα, 190 εκατομμύρια βοσκοί και πάνω από 100 εκατομμύρια ψαράδες. Επίσης, υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια ακτημόνων και εργατών γης.

Η επιβίωση των φτωχών και των χωρίς γη αγροτών απειλείται όλο και περισσότερο από άπληστες μεγάλες επιχειρήσεις που συσσωρεύουν όλο και περισσότερα πλούτη σε βάρος των αγροτών στον παρηκμασμένο καπιταλισμό. Η άνιση κατανομή γης ήταν και είναι ακραία: για παράδειγμα, στη Βραζιλία 26.000 γαιοκτήμονες κατέχουν το 50% της καλλιεργήσιμης γης. Μεγάλο μέρος των γαιών τους χρησιμοποιούνται καθόλου ή ελάχιστα για γεωργία. Ταυτόχρονα υπάρχουν 12 εκατομμύρια αγρότες χωρίς γη. 

Η καταπίεση των γυναικών αντανακλάται στη γεωργία στο γεγονός ότι παρόλο που αποτελούν περίπου το μισό εργατικό δυναμικό, κατέχουν μόνο γύρω στο 5% του εδάφους. 

Οι αγρότες δεν υποφέρουν μόνο από την απληστία των γαιοκτημόνων. Είναι επίσης θύματα της οικονομίας της αγοράς που κυριαρχείται από το μονοπωλιακό κεφάλαιο και τους καπιταλιστές του χρηματιστικού συστήματος. Οι ακραίες διακυμάνσεις των τιμών πλήττουν τους αγρότες εξίσου σκληρά όσο και η μετατροπή της γεωργίας σε μονοκαλλιέργειες που επιβάλλουν οι εταιρίες. 70 χώρες δεν είναι πλέον σε θέση να παράγουν την απαιτούμενη ποσότητα τροφής για τον ίδιο τον πληθυσμό τους. Επίσης, οι τράπεζες πλουτίζουν με την παγίδα χρέους, στην οποία πιάνονται οι περισσότεροι αγρότες. Σ’ αυτό πρέπει να προστεθεί η ταχύτατη εξαγορά μεγάλων λωρίδων γης από εταιρίες και επενδυτικά ταμεία, συχνά καθαρά για κερδοσκοπικούς σκοπούς. Μόνο το 2008 και 2009 παγκοσμίως αγοράστηκαν από επενδυτές 80 εκτάρια γης στις ημιαποικιακές χώρες. Ο αγώνας για την απελευθέρωση των φτωχών αγροτών πρέπει να κατευθυνθεί πρωτίστως ενάντια στους μεγάλους γαιοκτήμονες, τις τράπεζες και το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Είναι επομένως ένας αγώνας που πρέπει να διεξαχθεί παγκόσμια και βάλει στόχο τα θεμέλια του καπιταλισμού. Η φτωχή αγροτιά έχει επομένως θεμελιώδες συμφέρον να μπει στο δρόμο προς το σοσιαλισμό μαζί και κάτω από την ηγεσία της εργατικής τάξης. 

Ένα σημαντικό σύνθημα είναι ο αγώνας για το σπάσιμο της κυριαρχίας των γαιοκτημόνων, των τραπεζών και του μονοπωλιακού κεφαλαίου και τελικά η απαλλοτρίωσή τους. Η γη πρέπει να κατανεμηθεί στους φτωχούς κι ακτήμονες αγρότες. Ταυτόχρονα πολεμάμε για μια ριζοσπαστική και διαρκή μεταρρύθμιση της γεωργίας, απαλλαγμένης από τις καταστροφικές μονοκαλλιέργειες που υπαγορεύονται ξεκάθαρα από τις εταιρίες και τον εξαγωγικό προσανατολισμό, προς μια βιώσιμη γεωργία που θα χαρακτηρίζεται από ποικιλότητα. Η αυξημένη χρήση της γεωργίας στις αστικές περιοχές είναι καταρχήν επιθυμητή καθώς αίρει τον αυστηρό διαχωρισμό πόλης και υπαίθρου, μόνο όμως εάν δεν είναι απεγνωσμένο μέσο επιβίωσης για τους φτωχούς των πόλεων αλλά αναπτύσσεται στο πλαίσιο ενός συνεκτικού σχεδίου κατανομής των οικονομικών πόρων και με μεγάλη υποστήριξη από το κράτος. Σκοπός μας είναι η εξάλειψη του διαχωρισμού πόλης και υπαίθρου, όπως εκφράζεται σαν επιθυμία σε έννοιες σαν την κηπούπολη. 

Η ταξική πάλη στην ύπαιθρο απαιτεί την οικοδόμηση μαχητικών και επαναστατικών οργανώσεων των φτωχών κι ακτημόνων αγροτών, που θα πρέπει να επιδιώξουν στενή συμμαχία με την εργατική τάξη. 

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ανεξάρτητη οργάνωση των εργατών γης. Αυτοί μπορούν να παίξουν πρωτοπόρο ρόλο στον αγώνα στην ύπαιθρο, αν οδηγήσουν με συνέπεια την ταξική πάλη ενάντια στους μεγαλοιδιοκτήτες γης και φυτειών. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι οι Ταμίλ που εργάζονται στις φυτείες στη Σρι Λάνκα. 

* Να απαγορευτεί άμεσα η αγορά γης από πολυεθνικές εταιρίες και κερδοσκοπικά αμοιβαία κεφάλαια! Άμεση δήμευση όλης της γης των μεγάλων γαιοκτημόνων που δεν χρησιμοποιείται για καλλιέργεια! Να καταργηθούν όλες οι πατέντες καπιταλιστικών μονοπωλίων στη γεωργία! 

* Απαλλοτρίωση των μεγαλογαιοκτημόνων, της εκκλησίας και των πολυεθνικών! Εθνικοποίηση της γης υπό τον έλεγχο των εργατών και των φτωχών αγροτών! Η γη σ’ αυτούς που την καλλιεργούν! Οι τοπικοί αντιπρόσωποι των φτωχών κι ακτημόνων αγροτών στα δημοκρατικά συμβούλια δράσης θα πρέπει να αποφασίζουν πάνω στο ζήτημα της κατανομής και της χρήσης της γης! Προώθηση εθελοντικών γεωργικών συνεταιρισμών και δημιουργία μεγαλύτερων κρατικών μονάδων παραγωγής!

* Διαγραφή χρεών και κατάργηση καταβολής ενοικίου για τους αγρότες! Εθνικοποίηση των τραπεζών! Άτοκα δάνεια για μικροαγρότες! 

* Ριζοσπαστική αλλαγή κατεύθυνσης στη γεωργική οικονομία. Όχι στη μονοκαλλιέργεια! Ναι σε βιώσιμες μεθόδους καλλιέργειας στη γεωργία! Διεθνής μεταφορά των γεωργικών προϊόντων τόση όση χρειάζεται για τον εφοδιασμό του παγκόσμιου πληθυσμού- όσο περισσότερες προμήθειες γεωργικών αγαθών γίνεται να παράγονται επί τόπου! 

 

Ενωμένος αγώνας για την απελευθέρωση των γυναικών! 

 

Σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, το σύστημα της ταξικής εκμετάλλευσης εξαρχής ήταν συνυφασμένο με μορφές πολιτικής καταπίεσης (από το κράτος) και την κοινωνική καταπίεση ορισμένων ομάδων(πχ. γυναίκες, νεολαία κλπ) Η καταπίεση των γυναικών είναι επομένως βαθιά ριζωμένη στην ιστορία της ταξικής κοινωνίας και ο μαρασμός της μπορεί να επέλθει μόνο αν η τελευταία εξαλειφτεί. Επομένως, ο αγώνας για απελευθέρωση των γυναικών είναι φυσικά στενά συνδεδεμένος με τον αγώνα για το σοσιαλισμό. 

Αντίθετα από τους ισχυρισμούς των αστών και των φιλελεύθερων συγγραφέων μόνο η μορφή της καταπίεσης των γυναικών άλλαξε τις τελευταίες δεκαετίας, όχι όμως η ουσία. Αν και σήμερα σχεδόν 53% του συνόλου των γυναικών εργάζονται, η καπιταλιστική εκμετάλλευση πλήττει ιδιαίτερα σφοδρά τις γυναίκες εξαιτίας της καταπίεσής τους. Σ’ όλον τον κόσμο, 60% των εργαζόμενων φτωχών και περίπου 70% των φτωχών είναι γυναίκες. Παρόλο που εμείς οι γυναίκες κάνουμε κατά μέσο όρο τα 2/3 όλης της εργασίας, παίρνουμε μόνο το 1/10 του συνολικού εισοδήματος και κατέχουμε μόνο το 1% της περιουσίας. 

Με λίγα λόγια, λαμβάνουμε μικρότερη αμοιβή για την ίδια ποσότητα εργασίας, αναλαμβάνουμε τον τεράστιο όγκο της απλήρωτης οικιακής εργασίας και της φροντίδας των παιδιών και επίσης πέφτουμε συχνά θύματα βίας και παρενόχλησης. Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε τις αντιδραστικές απόπειρες του κράτους να υπαγορεύσει τι πρέπει να φοράμε και τι όχι. Στις Δυτικές ιμπεριαλιστικές χώρες και στην Τουρκία, οι μουσουλμάνες γυναίκες είναι σε δυσμένεια αν φορέσουν μαντήλα ή μπούρκα. Σε πολλές ισλαμικές χώρες, θα υποστούμε πίεση και ανοιχτή τρομοκρατία αν δεν σεβαστούμε το θρησκευτικό κώδικα ενδυμασίας. 

Μια ιδιαίτερα προφανής μορφή καταπίεσης των γυναικών είναι η πορνεία, στην οποία εξαναγκάζονται όλο και περισσότερες γυναίκες παγκοσμίως– είτε εξαιτίας οικονομικών κακουχιών είτε διά ανοιχτής σωματικής βίας. Λόγω των κατεξοχήν παράνομων συνθηκών εργασίας, οι ιερόδουλες είναι ευκολότερα θύματα εκμετάλλευσης και ποινικοποίησης από τους προαγωγούς και την αστυνομία. Υποστηρίζουμε την πλήρη νομιμοποίηση της πορνείας, την οργάνωση των εργατριών του σεξ σε συνδικάτα και εκπαιδευτικά προγράμματα επιχορηγούμενα από το κράτος ώστε να δίνεται η δυνατότητα εξόδου από την πορνεία. Όσο εξακολουθεί να υπάρχει ο καπιταλισμός και κατά συνέπεια, η καταπίεση των γυναικών, θα υπάρχει και η πορνεία. Μόνο μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να καταπολεμηθεί και να καταργηθεί η πορνεία.

Εμείς οι γυναίκες είμαστε το μισό της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων και είμαστε πλειοψηφία στην ευρύτερη μάζα των χαμηλότερων στρωμάτων τους. Κι όμως στις μαζικές οργανώσεις παίζουμε υποδεέστερο ρόλο. Γιατί; Από τη μία, αυτό συμβαίνει επειδή η κοινωνική καταπίεση καθιστά δυσκολότερη τη συμμετοχή μας στην ταξική πάλη. Από την άλλη, αυτό οφείλεται και στο ότι οι περισσότερες μαζικές οργανώσεις ελέγχονται από τη ρεφορμιστική γραφειοκρατία και κυριαρχούνται από τα ανώτερα, στρώματα της εργατικής αριστοκρατίας. Η γραφειοκρατία φοβάται τη μαζική και ενεργό συμμετοχή ημών των προλετάριων και των φτωχών γυναικών, κυρίως επειδή δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε παρά μόνο τις αλυσίδες μας. Γι’ αυτό μια στρατηγική που θα έχει στόχο την επαναστατικοποίηση των μαζικών οργανώσεων είναι καταδικασμένη να αποτύχει αν δεν βασίζεται στην ευρεία κινητοποίηση των προλετάριων και φτωχών γυναικών. 

Ενώ ο ρεφορμισμός παρεμποδίζει τη συμμετοχή των γυναικών στην ταξική πάλη, ο φεμινισμός υποστηρίζει το διαχωρισμό του αγώνα για την απελευθέρωση των γυναικών από το γενικό ταξικό αγώνα. Ένας τέτοιος διαχωρισμός είναι βαθιά οπισθοδρομικός, γιατί εκφράζει τον τεχνητό διαχωρισμό μιας μορφής ταξικής πάλης από το σύνολο της ταξικής πάλης. Όμως η καταπίεση των γυναικών είναι δομικό στοιχείο της καπιταλιστικής ταξικής κοινωνίας σαν σύνολο και μόνο στον αγώνα ενάντια σ’ αυτή μπορεί να ξεπεραστεί.

Ο φεμινισμός είναι επίσης μια τάση που αντανακλά τα συμφέροντα των μικροαστών και αστών γυναικών. Ενώ οι γυναίκες αυτές βιώνουν επίσης την καταπίεση λόγω του φύλου τους, σε αντίθεση με τις γυναίκες της τάξης μας έχουν κυρίως την επιθυμία να είναι ίσες με τους άντρες της δικής τους τάξης εντός του συστήματος και δεν έχουν κανένα συμφέρον να τσακίσουν το καπιταλιστικό ταξικό σύστημα ως τέτοιο. Το 19ο αιώνα οι μικροαστές και ειδικά οι αστές γυναίκες, οι οποίες δεν μπορούσαν να ασκήσουν νόμιμα τα περισσότερα ακαδημαϊκά επαγγέλματα, διαμαρτύρονταν ότι ακόμη κι ένας άντρας εργάτης (κάποιος από τη “χαμηλότερη τάξη”) είναι ανώτερός τους αφού μπορούσε να έχει δουλειά. Αυτό αντανακλά το συμφέρον αυτών των αστών γυναικών να διατηρήσουν την ταξική καταπίεση των εργατών, αλλά να υπερβούν τη δική τους καταπίεση ως γυναίκες εντός των ορίων της δικής τους τάξης. Είναι επίσης αλήθεια για τις φεμινίστριες, ότι η συνήθως (μικρο)αστική τους ταξική θέση είναι ο καθοριστικός παράγοντας κι όχι οι “κορώνες” για την “αλληλεγγύη των γυναικών,” την οποία κηρύσσουν τόσο συχνά. 

Γι’ αυτό ακριβώς, οι Μπολσεβίκοι- Κομμουνιστές θεωρούν ως επιτακτικό καθήκον της πρωτοπορίας την οικοδόμηση ενός επαναστατικού γυναικείου κινήματος και προωθούν την μαζική οργάνωση των γυναικών στα συνδικάτα και τις άλλες μαζικές οργανώσεις. Υποστηρίζουμε επίσης το δικαίωμα ειδικών ομαδοποιήσεωντων γυναικών και χτίσιμο δικών τους τμημάτων μέσα στις μαζικές οργανώσεις εργατών και καταπιεσμένων. Ιδιαίτερη σημασία έχει ο ρόλος των γυναικών στο επαναστατικό κόμμα: Το κόμμα της επανάστασης θα πρέπει να είναι το κόμμα που θα πολεμά όχι μόνο για την απελευθέρωση των γυναικών αλλά μέσα στο οποίο οι επαναστάτριες γυναίκες αναλαμβάνουν κεντρικό και ηγετικό ρόλο.

* Τέλος σε όλες τις μορφές νομικών διακρίσεων ενάντια στις γυναίκες - στο χώρο εργασίας, στην πρόσβαση στην εκπαίδευση ή στις κάλπες! 

* Ίση αμοιβή για ίση εργασία! 

* Ανέγερση σε μαζική κλίμακα δωρεάν, άρτια εξοπλισμένων υποδομών για τη φροντίδα παιδιών σε εικοσιτετράωρη βάση! Παροχή μεγάλης ποικιλίας οικονομικά προσιτών και