France : À bas le régime Macron – Pour un gouvernement ouvrier !

Francia: ¡Abajo el régimen de Macron! ¡Por un gobierno obrero!

Frankreich: Nieder mit dem Macron-Regime – Für eine ArbeiterInnenregierung!

ප්‍රංශය: මැක්‍රොන් රජය අතහැර දමමු – කම්කරුවන්ගේ රජයක් වෙනුවෙන්!

Франция: долой режим Макрона — за правительство рабочих!

Organise, mobilise, strike! Push the left-wing parties and trade unions to fight against austerity, repression and racism!

Statement of the Revolutionary Communist International Tendency (RCIT), jointly issued by the RCIT France and the International Bureau of the RCIT, 07.10.2025, www.thecommunists.net

1.           Like most of the rest of Europe, French capitalism is in deep crisis. In fact, a touch of pre-revolutionary situation is in the air. Industrial production is stagnating, the ruling class is deeply divided, dissatisfaction is widespread among the masses, and the political regime is a lame duck. Nothing could better demonstrate the agony of the Macron regime than the resignation of Prime Minister Sébastien Lecornu, only 14 hours after appointing his cabinet – already the fifth government in two years which has collapsed. In all this chaos and crisis, the regime tries to impose harsh austerity attacks, to repress left-wing and pro-Palestine activists and to incite Islamophobia (of the type of the reactionary "Je suis Charlie" campaign).

2.           The bourgeois camp is deeply divided between liberals, the conservative Republicans and the right-wing populist RN. While they agree on their eagerness to attack social achievements of the working class, they have deep differences among each other about the nature of the political regime as well as France’s foreign policy. Macron wants to basically keep the institutions of the Fifth Republic and to deepen the unification of the EU in order to create a strong European imperialism which could compete with its rivals in East and West. In contrast, Le Pen wants to create a more authoritarian, bonapartist regime and strives for the transformation of the EU into a loose federation so that France can act as an independent imperialist power.

3.           The so-called left-wing parties are in deep crisis too. The Socialists and the Greens agree with Macron on many issues of his liberal agenda and desperately hope that he would integrate them into the government. Mélenchon’s LFI and the PCF take more left-wing positions, but nevertheless they are indirectly integrated into the Fifth Republic. They have always been focused on bourgeois elections and parliamentary work as their political power (and money) rests, first and foremost, on thousands of positions in national, regional and municipal institutions of parliamentarism. This does not mean that they ignore social mobilisations. In fact, both parties are rooted in the working class and have close relations with trade unions and, particularly the LFI, is involved in the pro-Palestine solidarity movement. But for the LFI and PCF leaders, trade union struggles and social mobilisations are subordinated to electoral work as they want to reform capitalism via parliamentary work instead of overthrowing it via mass mobilisations and uprisings. Consequently, they have a strategic orientation to build cross-class popular fronts with bourgeois forces. Hence, they are part of the Nouveau Front Populaire (NFP) with the Socialist Party and the Greens. And, for the same reason, they supported bourgeois candidates from the Macron camp at the last elections in order to stop the RN. For all these reasons, many workers and youth consider “the left” as part of the “the system” and they are not wrong in this.

4.           Things are no better when it comes to the trade unions. These are dominated by a bureaucratic caste which is linked with the capitalist system via various institutions of class collaboration (e.g. the sécurité sociale system). Consequently, the trade unions are usually reluctant to go beyond symbolic protests against government and bosses. Only under massive pressure from below are trade unions – particularly those which represent the more militant vanguard like the CGT, to a certain degree also the FO – prepared to organise more serious strike actions (like in 1995 or in 2023). Exceptions to this are only the smaller left-wing SUD as well as Unité CGT, the left-wing opposition in the CGT.

5.           The workers and oppressed are facing huge and complex challenges. They are confronted with the dual threat of the Macron regime and the right-wing opposition of Le Pen. In fighting these threats, they are restrained by the popular front policy of the NFP parties and the symbolic protest policy of the trade union bureaucracy. The task of communist activists is to provide a perspective to the vanguard so that it can organise and mobilise the masses. This requires, among others, to take into account the strengths and weaknesses of the current composition of the workers and social movements.

6.           The answer to the bourgeois attacks and the attempts to divide us along the lines of race, religion or gender must be the unity of the working class. Such unity must be created in struggle from below – not via electoralism and political alliances between “progressive” and not-so-progressive parties or via deals behind closed doors with the government. The starting point of a strategy against the bourgeois offensive must be the organisation and mobilisation of the workers, migrants and youth. We need action committees in workplaces, neighbourhoods, schools and universities. Such committees should first unite the activists, irrespective of their party and union affiliation, and as soon as possible also the masses. Linking such committees – via a system of elected and revocable delegates – on a local, regional and national level could ensure a democratic organisation of the struggle. At the same time, communists need to push left-wing parties and trade unions to support the creation of such committees and to provide material resources for it.

7.           The immediate goal must be the preparation of mass struggles against the capitalist offensive. We can defeat them only with the means of mass demonstrations, strikes and general strikes. Communists in left-wing parties and trade unions must push for such a strategy. Furthermore, it is crucial to unite the different sectors of struggle. The anti-austerity protests should be united with the pro-Palestine movement as well as anti-racist initiatives. Such a perspective of mass struggle is all the more relevant as we have globally entered a new phase where the masses are increasingly rebelling against the oppressors – from Palestine to Indonesia, Nepal, Madagascar, Paraguy and Morocco!

8.           The Revolutionary Communist International Tendency (RCIT) and its comrades in France strongly reject the electoralist policy which focuses on parliamentary work instead of mass struggles in workplaces and on the streets. We denounce the popular front policy which means (and can only mean) the subordination of the working class to the interests of the bourgeoisie. Hence, we call the LFI and the PCF, which are bourgeois workers respectively populist parties, to break with the NFP. They must not vote for any new Prime Minister proposed by Macron (even if it is from the Socialist Party).

9.           This does not mean that communists should ignore the question of government. We oppose all forms of bourgeois government – be it led by Macron, the RN or the PS. A government which could be useful for the working class must not be dependent on parliament (where bourgeois parties dominate) but on the fighting masses. This is why we call for a workers government based on action committees of the masses. Under the current conditions, where many militant workers, migrants and youth still have illusions in the LFI and the PCF respectively militant trade unions, we advocate a government of the LFI-PCF and trade unions (such as the CGT, SUD and FO) as a transitional step towards an authentic workers government. Such a government will not be appointed by Macron nor can it rely on a parliamentary majority. It must be based on the mobilisations of the masses. Sure, such a government would be a reformist workers government but as it would have to rely on mobilisations in workplaces and on the streets, it could be put under the pressure of the masses. Furthermore, it could help the masses to overcome illusions in reformist and bureaucratic leaderships. Communists would call such a government to take decisive steps towards rupture with the capitalist system. This means it should, among others, move towards the abolition of the presidency, the expropriation of the big corporations and financial institutions under workers control, the replacement of the repressive state apparatus by armed popular forces, a program of public works to abolish unemployment, an end of discrimination because of race, religion or gender, as well as the unconditional support for national liberation struggles like those in Palestine and Ukraine.

10.         The key task is to build a revolutionary party which fights for such a strategy and which is independent of all sectors of the bourgeoisie and the reformist bureaucracy. As bourgeois as well as working-class politics is international in essence – political and economic developments in France are inextricably related to European and global developments – such a party must be part of a new International, a new World Party of Socialist Revolution. The RCIT France calls all communists who agree with such a perspective to join forces and advance the construction of a revolutionary party!

Organisons-nous, mobilisons-nous et faisons grève ! Poussons les partis de gauche et les syndicats à lutter contre l'austérité, la répression et le racisme !

Déclaration du Courant communiste internationale révolutionnaire (RCIT/CCRI), publiée conjointement par le CCRI/RCIT France et le Bureau international du CCRI/RCIT, 07.10.2025, www.thecommunists.net

1.           Comme dans la plupart des autres pays européens, le capitalisme français est en pleine crise. En fait, on sent dans l'air un parfum de situation pré-révolutionnaire. La production industrielle stagne, la classe dirigeante est profondément divisée, le mécontentement est généralisé parmi les masses et le régime politique est un canard boiteux. Rien ne pourrait mieux illustrer l'agonie du régime Macron que la démission du Premier ministre Sébastien Lecornu, seulement 14 heures après la nomination de son gouvernement– déjà le cinquième gouvernement en deux ans à s'effondrer. Dans tout ce chaos et cette crise, le régime tente d'imposer des mesures d'austérité sévères, de réprimer les militants de gauche et pro-palestiniens et d'inciter à l'islamophobie (à l'image de la campagne réactionnaire « Je suis Charlie »).

2.           Le camp bourgeois est profondément divisé entre les libéraux, Les Républicains conservateurs et le Rassemblement National (RN) populiste de droite. S'ils s'accordent sur leur volonté d'attaquer les acquis sociaux de la classe ouvrière, ils ont des divergences profondes entre eux sur la nature du régime politique et la politique étrangère de la France. Macron souhaite essentiellement conserver les institutions de la Ve République et approfondir l'unification de l'UE afin de créer un impérialisme européen fort capable de rivaliser avec ses concurrents à l'Est et à l'Ouest. En revanche, Le Pen souhaite créer un régime plus autoritaire et bonapartiste et s'efforce de transformer l'UE en une fédération souple afin que la France puisse agir en tant que puissance impérialiste indépendante.

3.           Les partis dits de gauche sont eux aussi en pleine crise. Les Socialistes et les Verts sont d'accord avec Macron sur de nombreux points de son programme libéral et espèrent désespérément qu'il les intégrera au gouvernement. La FI de Mélenchon et le PCF adoptent des positions plus à gauche, mais ils sont néanmoins indirectement intégrés à la Ve République. Ils se sont toujours concentrés sur les élections bourgeoises et le travail parlementaire, car leur pouvoir politique (et leur argent) repose avant tout sur des milliers de postes dans les institutions parlementaires nationales, régionales et municipales. Cela ne signifie pas qu'ils ignorent les mobilisations sociales. En fait, les deux partis sont enracinés dans la classe ouvrière et entretiennent des relations étroites avec les syndicats. LFI, en particulier, est impliquée dans le mouvement de solidarité avec la Palestine. Mais pour les dirigeants de LFI et du PCF, les luttes syndicales et les mobilisations sociales sont subordonnées au travail électoral, car ils veulent réformer le capitalisme par le biais du travail parlementaire plutôt que de le renverser par des mobilisations de masse et des soulèvements. Par conséquent, ils ont pour orientation stratégique de construire des fronts populaires interclassistes avec les forces bourgeoises. Ils font donc partie du Nouveau Front Populaire (NFP) avec le Parti Socialiste et les Verts. Et, pour la même raison, ils ont soutenu les candidats bourgeois du camp Macron lors des dernières élections afin d'arrêter le RN. Pour toutes ces raisons, de nombreux travailleurs et jeunes considèrent « la gauche » comme faisant partie du « système » et ils n’ont pas tort à ce sujet.

4.           La situation n'est guère meilleure du côté des syndicats. Ceux-ci sont dominés par une caste bureaucratique liée au système capitaliste par le biais de diverses institutions de collaboration de classe (par exemple, le système de sécurité sociale). Par conséquent, les syndicats sont généralement réticents à aller au-delà de protestations symboliques contre le gouvernement et les patrons. Ce n'est que sous la pression massive de la base que les syndicats – en particulier ceux qui représentent l'avant-garde la plus militante comme la CGT, et dans une certaine mesure aussi la FO – sont prêts à organiser des actions de grève plus sérieuses (comme en 1995 ou en 2023). Les seules exceptions à cette règle sont les plus petits syndicats de gauche tels que SUD ou encore Unité CGT, l'opposition de gauche au sein de la CGT.

5.           Les travailleurs et les opprimés sont confrontés à des défis immenses et complexes. Ils sont confrontés à la double menace du régime Macron et de l'opposition de droite de Le Pen. Dans leur lutte contre ces menaces, ils sont freinés par la politique de front populaire des partis du NFP et la politique de protestation symbolique de la bureaucratie syndicale. La tâche des militants communistes est de fournir une perspective à l'avant-garde afin qu'elle puisse organiser et mobiliser les masses. Cela nécessite, entre autres, de prendre en compte les forces et les faiblesses de la composition actuelle des mouvements ouvriers et sociaux.

6.           La réponse aux attaques bourgeoises et aux tentatives visant à nous diviser selon des critères de race, de religion ou de genre doit être l'unité de la classe ouvrière. Une telle unité doit être créée dans la lutte, par la base, et non par le biais de l'électoralisme et d'alliances politiques entre partis « progressistes » et moins progressistes, ou par des accords conclus à huis clos avec le gouvernement. Le point de départ d'une stratégie contre l'offensive bourgeoise doit être l'organisation et la mobilisation des travailleurs, des migrants et des jeunes. Nous avons besoin de comités d'action sur les lieux de travail, dans les quartiers, les écoles et les universités. Ces comités doivent d'abord unir les militants, quelle que soit leur affiliation politique ou syndicale, puis, dès que possible, les masses. La mise en relation de ces comités – via un système de délégués élus et révocables – au niveau local, régional et national pourrait garantir une organisation démocratique de la lutte. Dans le même temps, les communistes doivent pousser les partis de gauche et les syndicats à soutenir la création de tels comités et à leur fournir des ressources matérielles.

7.           L'objectif immédiat doit être la préparation de luttes de masse contre l'offensive capitaliste. Nous ne pouvons les vaincre qu'à l'aide de manifestations de masse, de grèves et de grèves générales. Les communistes au sein des partis de gauche et des syndicats doivent promouvoir une telle stratégie. En outre, il est essentiel d'unir les différents secteurs de lutte. Les manifestations contre l'austérité doivent être unies au mouvement pro-palestinien ainsi qu'aux initiatives antiracistes. Une telle perspective de lutte de masse est d'autant plus pertinente que nous sommes entrés dans une nouvelle phase mondiale où les masses se rebellent de plus en plus contre leurs oppresseurs, de la Palestine à l'Indonésie, en passant par le Népal, Madagascar, le Paraguay et le Maroc !

8.           Le Courant communiste international révolutionnaire (CCRI/RCIT) et ses camarades en France rejettent fermement la politique électoraliste qui privilégie le travail parlementaire au détriment des luttes de masse sur les lieux de travail et dans la rue. Nous dénonçons la politique du front populaire qui signifie (et ne peut que signifier) la subordination de la classe ouvrière aux intérêts de la bourgeoisie. C'est pourquoi nous appelons la FI et le PCF, qui sont respectivement des partis ouvriers bourgeois et populistes, à rompre avec le NFP. Ils ne doivent voter pour aucun nouveau Premier ministre proposé par Macron (même s'il est issu du Parti socialiste).

9.           Cela ne signifie pas que les communistes doivent ignorer la question du gouvernement. Nous nous opposons à toutes les formes de gouvernement bourgeois, qu'ils soient dirigés par Macron, le RN ou le PS. Un gouvernement qui pourrait être utile à la classe ouvrière ne doit pas dépendre du parlement (où dominent les partis bourgeois), mais des masses en lutte. C'est pourquoi nous appelons à un gouvernement ouvrier basé sur des comités d'action des masses. Dans les conditions actuelles, où de nombreux travailleurs militants, migrants et jeunes ont encore des illusions dans LFI et le PCF, respectivement dans les syndicats militants, nous préconisons un gouvernement LFI-PCF et des syndicats (tels que la CGT, SUD et FO) comme étape transitoire vers un véritable gouvernement ouvrier. Un tel gouvernement ne sera pas nommé par Macron et ne pourra pas s'appuyer sur une majorité parlementaire. Il devra être basé sur les mobilisations des masses. Certes, un tel gouvernement serait un gouvernement ouvrier réformiste, mais comme il devrait s'appuyer sur les mobilisations sur les lieux de travail et dans la rue, il pourrait être soumis à la pression des masses. En outre, il pourrait aider les masses à surmonter leurs illusions dans les directions réformistes et bureaucratiques. Les Communistes appelleraient un tel gouvernement à prendre des mesures décisives pour rompre avec le système capitaliste.Cela signifie notamment qu'il devrait s'orienter vers l'abolition de la présidence, l'expropriation des grandes entreprises et des institutions financières placées sous le contrôle des travailleurs, le remplacement de l'appareil répressif de l'État par des forces populaires armées, un programme de travaux publics visant à abolir le chômage, la fin de la discrimination fondée sur la race, la religion ou le sexe, ainsi que le soutien inconditionnel aux luttes de libération nationale comme celles menées en Palestine et en Ukraine.

10.         La tâche principale consiste à construire un parti révolutionnaire qui lutte pour une telle stratégie et qui soit indépendant de tous les secteurs de la bourgeoisie et de la bureaucratie réformiste. La politique bourgeoise comme la politique ouvrière étant par essence internationale – les développements politiques et économiques en France sont inextricablement liés aux développements européens et mondiaux –, un tel parti doit faire partie d'une nouvelle Internationale, d'un nouveau Parti Mondial de la Révolution Socialiste. Le CCRI/RCIT France appelle tous les communistes qui partagent cette perspective à unir leurs forces et à avancer vers la construction d'un parti révolutionnaire !

¡Organícense, movilícense, estallen la huelga! ¡Empujen a los partidos de izquierda y a los sindicatos a luchar contra la austeridad, la represión y el racismo!

Declaración de la Corriente Comunista Revolucionaria Internacional (CCRI), publicada conjuntamente por la CCRI Francia y su Buró Internacional, 07.10.2025, www.thecommunists.net

1. Como en la mayor parte de Europa, el capitalismo francés se encuentra en una profunda crisis. De hecho, se perciben indicios de una situación prerrevolucionaria. La producción industrial está estancada, la clase dirigente está profundamente dividida, el descontento es generalizado entre las masas y el régimen político está en decadencia. Nada podría demostrar mejor la agonía del régimen de Macron que la dimisión del primer ministro Sébastien Lecornu, tan solo 14 horas después de nombrar a su gabinete, el quinto gobierno que se derrumba en dos años.  En medio de este caos y crisis, el régimen intenta imponer duras medidas de austeridad, reprimir a activistas de izquierda y pro-Palestina e incitar a la islamofobia (al estilo de la reaccionaria campaña "Je suis Charlie").

2. El campo burgués está profundamente dividido entre liberales, republicanos conservadores y el populista de derecha RN. Si bien coinciden en su afán por atacar los logros sociales de la clase trabajadora, tienen profundas diferencias sobre la naturaleza del régimen político y la política exterior francesa. Macron pretende básicamente mantener las instituciones de la Quinta República y profundizar la unificación de la UE para crear un imperialismo europeo fuerte que pueda competir con sus rivales en Oriente y Occidente. En cambio, Le Pen aspira a crear un régimen más autoritario y bonapartista y aspira a transformar la UE en una federación flexible para que Francia pueda actuar como una potencia imperialista independiente.

3. Los llamados partidos de izquierda también están en una profunda crisis.  Los Socialistas y los Verdes coinciden con Macron en muchos aspectos de su agenda liberal y esperan desesperadamente que los integre en el gobierno. El LFI de Mélenchon y el PCF adoptan posiciones más izquierdistas, pero, sin embargo, están indirectamente integrados en la Quinta República. Siempre se han centrado en las elecciones burguesas y el trabajo parlamentario, ya que su poder político (y su dinero) reside, ante todo, en miles de puestos en las instituciones parlamentarias nacionales, regionales y municipales. Esto no significa que ignoren las movilizaciones sociales. De hecho, ambos partidos tienen raíces en la clase trabajadora y mantienen estrechas relaciones con los sindicatos, y en particular el LFI participa en el movimiento de solidaridad pro-Palestina. Sin embargo, para los líderes del LFI y el PCF, las luchas sindicales y las movilizaciones sociales están subordinadas al trabajo electoral, ya que buscan reformar el capitalismo mediante el trabajo parlamentario en lugar de derrocarlo mediante movilizaciones y levantamientos masivos. En consecuencia, tienen una orientación estratégica para construir frentes populares interclasistas con las fuerzas burguesas.  Por lo tanto, forman parte del Nuevo Frente Popular (NFP) junto con el Partido Socialista y los Verdes. Y, por la misma razón, apoyaron a candidatos burgueses del bando de Macron en las últimas elecciones para frenar al RN. Por todas estas razones, muchos trabajadores y jóvenes consideran a la izquierda parte del sistema, y no se equivocan.

4. La situación no mejora en lo que respecta a los sindicatos. Estos están dominados por una casta burocrática vinculada al sistema capitalista a través de diversas instituciones de colaboración de clases (por ejemplo, el sistema de seguridad social). En consecuencia, los sindicatos suelen ser reacios a ir más allá de las protestas simbólicas contra el gobierno y la patronal. Solo bajo una enorme presión desde abajo, los sindicatos —en particular los que representan a la vanguardia más militante, como la CGT y, en cierta medida, también la FO— están dispuestos a organizar huelgas más serias (como en 1995 o en 2023). Las únicas excepciones son el SUD, un partido de izquierdas más pequeño, y Unité CGT, la oposición de izquierdas dentro de la CGT.

5. Los trabajadores y los oprimidos se enfrentan a enormes y complejos desafíos. Se enfrentan a la doble amenaza del régimen de Macron y la oposición de derecha de Le Pen. Para combatir estas amenazas, se ven frenados por la política de frente popular de los partidos del NFP y la política de protesta simbólica de la burocracia sindical.  La tarea de los activistas comunistas es brindar una perspectiva a la vanguardia para que pueda organizar y movilizar a las masas. Esto requiere, entre otras cosas, considerar las fortalezas y debilidades de la composición actual de los trabajadores y los movimientos sociales.

6. La respuesta a los ataques burgueses y a los intentos de dividirnos por motivos de raza, religión o género debe ser la unidad de la clase trabajadora. Esta unidad debe construirse en la lucha desde abajo, no mediante el electoralismo y las alianzas políticas entre partidos "progresistas" y no tan progresistas, ni mediante acuerdos a puerta cerrada con el gobierno. El punto de partida de una estrategia contra la ofensiva burguesa debe ser la organización y movilización de los trabajadores, los migrantes y los jóvenes. Necesitamos comités de acción en centros de trabajo, barrios, escuelas y universidades. Estos comités deben unir primero a los activistas, independientemente de su afiliación partidaria o sindical, y, cuanto antes, también a las masas. Vincular estos comités —mediante un sistema de delegados electos y revocables— a nivel local, regional y nacional podría garantizar una organización democrática de la lucha.  Al mismo tiempo, los comunistas deben presionar a los partidos y sindicatos de izquierda para que apoyen la creación de dichos comités y les proporcionen recursos materiales.

7. El objetivo inmediato debe ser la preparación de luchas de masas contra la ofensiva capitalista. Solo podemos derrotarlas mediante manifestaciones masivas, huelgas y huelgas generales. Los comunistas de partidos y sindicatos de izquierda deben impulsar esta estrategia. Además, es crucial unir a los diferentes sectores de la lucha. Las protestas contra la austeridad deben unirse al movimiento pro-Palestina, así como a las iniciativas antirracistas. Esta perspectiva de lucha de masas es aún más relevante ahora que hemos entrado en una nueva fase global en la que las masas se rebelan cada vez más contra los opresores, desde Palestina hasta Indonesia, Nepal, Madagascar, Paraguay y Marruecos.

8. La Corriente Comunista Revolucionaria Internacional (CCRI) y sus camaradas en Francia rechazan enérgicamente la política electoralista que se centra en el trabajo parlamentario en lugar de las luchas de masas en los centros de trabajo y en las calles. Denunciamos la política de frente popular, que significa (y solo puede significar) la subordinación de la clase trabajadora a los intereses de la burguesía. Por lo tanto, llamamos a la LFI y al PCF, partidos obreros burgueses y populistas respectivamente, a romper con el NFP. No deben votar por ningún nuevo primer ministro propuesto por Macron (aunque sea del Partido Socialista).

9. Esto no significa que los comunistas deban ignorar la cuestión del gobierno. Nos oponemos a toda forma de gobierno burgués, ya sea liderado por Macron, la RN o el PS. Un gobierno que pueda ser útil para la clase trabajadora no debe depender del parlamento (donde dominan los partidos burgueses), sino de las masas combatientes. Por eso, llamamos a un gobierno obrero basado en comités de acción de las masas.  En las condiciones actuales, donde muchos trabajadores militantes, migrantes y jóvenes aún albergan ilusiones en la LFI y el PCF, respectivamente, sindicatos militantes, abogamos por un gobierno de la LFI-PCF y sindicatos (como la CGT, SUD y FO) como paso de transición hacia un auténtico gobierno obrero. Dicho gobierno no será designado por Macron ni podrá contar con una mayoría parlamentaria. Debe basarse en la movilización de las masas. Si bien sería un gobierno obrero reformista, al depender de la movilización en los centros de trabajo y en las calles, podría verse sometido a la presión de las masas. Además, podría ayudar a las masas a superar las ilusiones en las direcciones reformistas y burocráticas. Los comunistas exigirían a dicho gobierno que diera pasos decisivos hacia la ruptura con el sistema capitalista.  Esto significa, entre otras cosas, avanzar hacia la abolición de la presidencia, la expropiación de las grandes corporaciones e instituciones financieras bajo control obrero, la sustitución del aparato represivo estatal por fuerzas populares armadas, un programa de obras públicas para abolir el desempleo, el fin de la discriminación por motivos de raza, religión o género, así como el apoyo incondicional a las luchas de liberación nacional como las de Palestina y Ucrania.

10. La tarea clave es construir un partido revolucionario que luche por esta estrategia y que sea independiente de todos los sectores de la burguesía y la burocracia reformista. Dado que la política burguesa, así como la de la clase obrera, es internacional por esencia —los acontecimientos políticos y económicos en Francia están inextricablemente ligados a los acontecimientos europeos y mundiales—, dicho partido debe formar parte de una nueva Internacional, un nuevo Partido Mundial de la Revolución Socialista. ¡La CCRI Francia llama a todos los comunistas que comparten esta perspectiva a unir fuerzas e impulsar la construcción de un partido revolucionario!

Organisiert euch, mobilisiert, streikt! Fordert die linken Parteien und Gewerkschaften auf, gegen Sparmaßnahmen, Repression und Rassismus zu kämpfen!

Erklärung der Revolutionär-Kommunistischen Internationalen Tendenz (RCIT), gemeinsam herausgegeben von der RCIT Frankreich und dem Internationalen Büro der RCIT, 07.10.2025, www.thecommunists.net

1.           Wie der Großteil Europas befindet sich der französische Kapitalismus in einer tiefen Krise. Tatsächlich liegt ein Hauch vorrevolutionärer Zustände in der Luft. Die Industrieproduktion stagniert, die herrschende Klasse ist tief gespalten, die Unzufriedenheit ist in der Bevölkerung weit verbreitet, und das politische Regime ist eine lahme Ente. Nichts könnte die Agonie des Macron-Regimes besser verdeutlichen als der Rücktritt von Premierminister Sébastien Lecornu, nur 14 Stunden nach der Ernennung seines Kabinetts – bereits die fünfte Regierung innerhalb von zwei Jahren, die auseinandergefallen ist. In all diesem Chaos und Krise versucht das Regime, harte Sparmaßnahmen durchzusetzen, linke und pro-palästinensische AktivistInnen zu unterdrücken und Islamophobie (nach dem Vorbild der reaktionären „Je suis Charlie“-Kampagne) zu schüren.

2.           Das bürgerliche Lager ist tief gespalten zwischen Liberalen, konservativen Republikanern und der rechtspopulistischen RN. Sie sind sich zwar darin einig, die sozialen Errungenschaften der ArbeiterInnenklasse brutal angreifen, doch bestehen tiefe Meinungsverschiedenheiten über die Art des politischen Regimes und die französische Außenpolitik. Macron will die Institutionen der Fünften Republik grundsätzlich bewahren und die Vereinigung der EU vertiefen, um einen starken europäischen Imperialismus zu schaffen, der mit seinen Rivalen in Ost und West konkurrieren kann. Im Gegensatz dazu will Le Pen ein autoritäreres, bonapartistisches Regime errichten und strebt die Umwandlung der EU in eine lose Föderation an, damit Frankreich als unabhängige imperialistische Macht agieren kann.

3.           Auch die sogenannten linken Parteien stecken in einer tiefen Krise. Die „SozialistInnen“ und die Grünen stimmen in vielen Punkten mit Macrons liberaler Agenda überein und hoffen verzweifelt, dass er sie in die Regierung integrieren würde. Mélenchons LFI und die PCF vertreten eher linke Positionen, sind aber dennoch indirekt in die Fünfte Republik integriert. Sie haben sich schon immer auf bürgerliche Wahlen und parlamentarische Arbeit konzentriert, da ihre politische Macht (und ihr Geld) in erster Linie auf Tausenden von Posten in parlamentarischen Institutionen auf nationaler, regionaler und kommunaler Ebene beruht. Das bedeutet nicht, dass sie soziale Mobilisierungen ignorieren. Tatsächlich sind beide Parteien in der ArbeiterInnenklasse verwurzelt und pflegen enge Beziehungen zu den Gewerkschaften. Insbesondere die LFI engagiert sich in der pro-palästinensischen Solidaritätsbewegung. Für die Führung der LFI und der PCF sind Gewerkschaftskämpfe und soziale Mobilisierungen jedoch der Perspektive auf Wahlen untergeordnet, da sie den Kapitalismus durch parlamentarische Arbeit reformieren wollen, anstatt ihn durch Massenmobilisierungen und Aufstände zu stürzen. Folglich verfolgen sie eine strategische Ausrichtung auf den Aufbau klassenübergreifender Volksfronten mit bürgerlichen Kräften. So sind sie zusammen mit der Sozialistischen Partei und den Grünen Teil der Nouveau Front Populaire (NFP). Aus demselben Grund unterstützten sie bei den letzten Wahlen bürgerliche Kandidaten aus dem Macron-Lager, um den RN zu stoppen. Aus all diesen Gründen betrachten viele ArbeiterInnen und Jugendliche „die Linke“ als Teil „des Systems“, und sie liegen damit nicht falsch.

4.           Bei den Gewerkschaften sieht es nicht besser aus. Diese werden von einer bürokratischen Kaste dominiert, die über verschiedene Institutionen der Klassenzusammenarbeit (z. B. das System der Sécurité Sociale) mit dem kapitalistischen System verbunden ist. Folglich zögern die Gewerkschaften in der Regel, über symbolische Proteste gegen Regierung und Arbeitgeber hinauszugehen. Nur unter massivem Druck von unten sind Gewerkschaften – insbesondere jene, die die militantere Avantgarde repräsentieren, wie die CGT, bis zu einem gewissen Grad auch die FO – bereit, ernsthaftere Streikaktionen zu organisieren (wie 1995 oder 2023). Ausnahmen hiervon bilden lediglich die kleinere linke SUD sowie die Unité CGT, die linke Opposition in der CGT.

5.           Die ArbeiterInnen und Unterdrückten stehen vor enormen und komplexen Herausforderungen. Sie sind mit der doppelten Bedrohung durch das Macron-Regime und die rechte Opposition Le Pens konfrontiert. Im Kampf gegen diese Gefahren werden sie durch die Volksfrontpolitik der NFP-Parteien und die symbolische Protestpolitik der Gewerkschaftsbürokratie eingeschränkt. Die Aufgabe kommunistischer AktivistInnen besteht darin, der Avantgarde eine Perspektive zu bieten, damit sie die Massen organisieren und mobilisieren kann. Dies erfordert unter anderem, die Stärken und Schwächen der aktuellen Zusammensetzung der ArbeiterInnen- und sozialen Bewegungen zu berücksichtigen.

6.           Die Antwort auf die bürgerlichen Angriffe und die Versuche, uns entlang von Rasse, Religion oder Geschlecht zu spalten, muss die Einheit der ArbeiterInnenklasse sein. Diese Einheit muss im Kampf von unten geschaffen werden – nicht durch Wahlkampf und politische Allianzen zwischen „progressiven“ und weniger progressiven Parteien oder durch Absprachen hinter verschlossenen Türen mit der Regierung. Ausgangspunkt einer Strategie gegen die bürgerliche Offensive muss die Organisation und Mobilisierung der ArbeiterInnen, MigrantInnen und Jugendlichen sein. Wir brauchen Aktionskomitees an Arbeitsplätzen, in Wohngegenden, Schulen und Universitäten. Solche Komitees sollten zunächst die AktivistInnen unabhängig von ihrer Partei- und Gewerkschaftszugehörigkeit und so bald wie möglich auch die Massen vereinen. Die Vernetzung solcher Komitees – über ein System gewählter und abrufbarer Delegierter – auf lokaler, regionaler und nationaler Ebene könnte eine demokratische Organisation des Kampfes gewährleisten. Gleichzeitig müssen KommunistInnen linke Parteien und Gewerkschaften dazu drängen, die Gründung solcher Komitees zu unterstützen und materielle Ressourcen dafür bereitzustellen.

7.           Das unmittelbare Ziel muss die Vorbereitung von Massenkämpfen gegen die kapitalistische Offensive sein. Wir können sie nur mit Massendemonstrationen, Streiks und Generalstreiks besiegen. KommunistInnen in linken Parteien und Gewerkschaften müssen sich für eine solche Strategie einsetzen. Darüber hinaus ist es entscheidend, die verschiedenen Kampfsektoren zu vereinen. Die Proteste gegen die Sparmaßnahmen sollten mit der pro-palästinensischen Bewegung sowie antirassistischen Initiativen vereint werden. Eine solche Perspektive des Massenkampfes ist umso relevanter, als wir weltweit in eine neue Phase eingetreten sind, in der die Massen zunehmend gegen die Unterdrücker rebellieren – von Palästina bis Indonesien, Nepal, Madagaskar, Paraguay und Marokko!

8.           Die Revolutionär-Kommunistische Internationale Tendenz (RCIT) und ihre GenossInnen in Frankreich lehnen die Wahlpolitik, die sich auf parlamentarische Arbeit statt auf Massenkämpfe in Betrieben und auf der Straße konzentriert, entschieden ab. Wir verurteilen die Volksfrontpolitik, die die Unterordnung der ArbeiterInnenklasse unter die Interessen der Bourgeoisie bedeutet (und nur bedeuten kann). Daher rufen wir die LFI und die PCF, die bürgerliche ArbeiterInnen- bzw. populistische Parteien sind, zum Bruch mit der NFP auf. Sie dürfen keinen von Macron vorgeschlagenen neuen Premierminister wählen (auch nicht, wenn dieser der Sozialistischen Partei angehört).

9.           Das bedeutet nicht, dass KommunistInnen die Regierungsfrage ignorieren sollten. Wir lehnen alle Formen bürgerlicher Regierung ab – sei sie von Macron, dem RN oder der PS geführt. Eine Regierung, die für die ArbeiterInnenklasse nützlich sein könnte, darf nicht vom Parlament (wo bürgerliche Parteien dominieren) abhängig sein, sondern muss von den kämpfenden Massen abhängig sein. Deshalb fordern wir eine ArbeiterInnenregierung, die auf Aktionskomitees der Massen basiert. Unter den gegenwärtigen Bedingungen, unter denen viele militante ArbeiterInnen, MigrantInnen und Jugendliche immer noch Illusionen in die LFI und die PCF bzw. in militante Gewerkschaften hegen, befürworten wir eine Regierung aus LFI, PCF und Gewerkschaften (wie CGT, SUD und FO) als Übergangsschritt hin zu einer echten ArbeiterInnenregierung. Eine solche Regierung wird weder von Macron ernannt, noch kann sie sich auf eine parlamentarische Mehrheit stützen. Sie muss auf der Mobilisierung der Massen basieren. Sicher, eine solche Regierung wäre eine reformistische ArbeiterInnenregierung, aber da sie auf Mobilisierungen an den Arbeitsplätzen und auf der Straße angewiesen wäre, könnte sie unter den Druck der Massen gesetzt werden. Darüber hinaus könnte sie den Massen helfen, ihre Illusionen in reformistische und bürokratische Führungen zu überwinden. KommunistInnen würden eine solche Regierung auffordern, entscheidende Schritte in Richtung eines Bruchs mit dem kapitalistischen System zu unternehmen. Dies bedeutet unter anderem, dass sie sich für die Abschaffung des Präsidentenamtes, die Enteignung der Großkonzerne und Finanzinstitute unter ArbeiterInnenkontrolle, die Ersetzung des repressiven Staatsapparats durch bewaffnete Volkskräfte, ein Programm öffentlicher Arbeiten zur Beseitigung der Arbeitslosigkeit, ein Ende der Diskriminierung aufgrund von Rasse, Religion oder Geschlecht sowie die bedingungslose Unterstützung nationaler Befreiungskämpfe wie in Palästina und der Ukraine einsetzen sollte.

10.         Die zentrale Aufgabe besteht darin, eine revolutionäre Partei aufzubauen, die für eine solche Strategie kämpft und unabhängig von allen Teilen der Bourgeoisie und der reformistischen Bürokratie ist. Da sowohl bürgerliche als auch ArbeiterInnenpolitik ihrem Wesen nach international ist – die politischen und wirtschaftlichen Entwicklungen in Frankreich sind untrennbar mit europäischen und globalen Entwicklungen verbunden – muss eine solche Partei Teil einer neuen Internationale sein, einer neuen Weltpartei der Sozialistischen Revolution. Die RCIT Frankreich ruft alle KommunistInnen, die eine solche Perspektive teilen, dazu auf, ihre Kräfte zu bündeln und den Aufbau einer revolutionären Partei voranzutreiben!

සංවිධානය වන්න, බළමුළු ගන්වන්න, වැඩ වර්ජන කරන්න! ආර්ථික ආඝාත, පීඩනය සහ වංශවාදයට එරෙහිව වමපක්ෂ පක්ෂ හා කම්කරු සංගම් අභියෝග කරමු!

විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තර ප්‍රවණතාවයේ ප්‍රකාශයක්, RCIT ප්‍රංශය හා ජාත්‍යන්තර කාර්යාලය විසින් එක්ව නිකුත් කළේ 2025 ඔක්තෝබර් 7 වන දින

1.           යුරෝපයේ බොහෝ රටවල් මෙන්ම, ප්‍රංශ ආර්ථික පද්ධතිය දැඩි අර්බුදයකට ලක්ව ඇත. සැබවින්ම, විප්ලවයට පෙර වාතාවරණයක් පවා පවතින බවක් හැඟේ. කාර්මික නිෂ්පාදනය නතර වී ඇත, පාලක පන්තිය තුළ බෙදීමක් පවතී, මහජනතාව අතර අසන්තෘප්තිය වැඩි වී ඇත, සහ දේශපාලන පද්ධතිය අසාර්ථක තත්ත්වයකට පත්වී ඇත. මැක්‍රොන් රජයේ අවසාන තත්ත්වය පෙන්වන්නට වඩා හොඳ උදාහරණයක් කිසිවක් නැත — අගමැති Sébastien Lecornu තමාගේ අමාත්‍ය මණ්ඩලය පත් කළ දිනට පැය 14කට පසු ඉල්ලා අස්වූ බවයි. වසර දෙකක කාලය තුළ මෙය පස්වැනි රජයයි. මේ සියල්ලේ අතර මැක්‍රොන් රජය ආර්ථික වශයෙන් මිනිසුන්ට දැඩි බරපතල ක්‍රියාමාර්ග ගෙන යමින්, වමපක්ෂ හා පලස්තීන හිතවාදී ක්‍රියාකාරීන්ට විරුද්ධව පීඩනය ක්‍රියාත්මක කරමින්, සහ “Je suis Charlie” වැනි ප්‍රතික්‍රියාශීලී කාන්තා විරෝධී ව්‍යාපාරවල ආකාරයට ඉස්ලාම විරෝධය උද්ගත කරමින් සිටී.

2.           බුර්ෂුවා පන්තිය (ශේෂ පාලක පන්තිය) තුළද දැඩි බෙදීමක් පවතී. නිදහස්වාදීන්, සම්ප්‍රදායික රිපබ්ලිකන්වරු සහ දකුණු පක්ෂ ජාතිවාදී RN පක්ෂය අතර ප්‍රතිසංස්කරණවලදී එකඟ වුවත්, රටේ පාලන ආකෘතිය සහ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය පිළිබඳව දැඩි විරෝධතා ඇත. මැක්‍රොන්, පවතින පනස්වෙනි ජනරජයේ ආයතන තබාගෙන, යුරෝපීය එකමුතුව (EU) තවත් ශක්තිමත් කරමින්, නැගෙනහිර හා බටහිර ප්‍රබලයන්ට සමානව තරඟ කළ හැකි ශක්තිමත් යුරෝපීය විප්ලවීය අධිරාජ්‍යයක් නිර්මාණය කිරීමට කැමැත්තේය. එයට විරුද්ධව, ලෙ පෙන් (Le Pen) වැඩි අධිකාරිශීලී හා බෝනාපාර්ට් ආකාරයේ පාලන පද්ධතියක් බලාපොරොත්තු වන අතර, යුරෝපීය එකමුතුව පවා දෘඩව එකට බැඳී නොසිටින සන්ධාන පද්ධතියක් බවට පරිවර්තනය කිරීමට උත්සාහ කරයි, එවිට ප්‍රංශය ස්වෛරී අධිරාජ්‍ය බලයක ලෙස ක්‍රියා කිරීමට හැකි වනු ඇත.

3.           ඒ වගේම, මෙහෙයවන ලෙස සැලකෙන වමපක්ෂ පක්ෂවල තත්ත්වයද අසාර්ථකයි. සමාජවාදීන් සහ හරිත පක්ෂ මැක්‍රොන්ගේ නිදහස්වාදී වැඩපිළිවෙලට බොහෝ කරුණු මත එකඟව සිටින අතර, ඔහුගේ රජයට එක්වීම සඳහා බලාපොරොත්තු වෙති. මැලන්ශොන්ගේ (Mélenchon) LFI පක්ෂය සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (PCF) තවත් වමට යන මතපැතිමක් දැක්වූවත්, ඔවුන්ද පවතින පනස්වෙනි ජනරජය තුළට සෘජුව ඇතුළු වී ඇත. ඔවුන්ගේ දේශපාලන බලය (සහ මුදල්) බොහෝවිට පාර්ලිමේන්තු ආයතනවල හා පional, ප්‍රාදේශීය හා නගර මට්ටමේ තනතුරු මත පදනම් වන බැවින්, ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන අවධානය මැතිවරණ හා පාර්ලිමේන්තු ක්‍රියාකාරකම් වෙත යොමු වේ. මෙයින් අදහස් වන්නේ ඔවුන් සමාජ සංවිධාන හෝ වැඩවිරෝධතා නොසලකා හරිති කියන එක නොවෙයි. සැබවින්ම, මෙම පක්ෂ දෙකම කම්කරුවන් අතර බෙරෙන මූලිකත්වයක් ඇති අතර, වෙළඳ සංගම් හා පලස්තීන සහය සංවිධාන සමඟ ගැඹුරු සම්බන්ධතාවයක් පවතී. නමුත් ඔවුන්ගේ නායකයන්ට, මෙවැනි සමාජ සටන් මැතිවරණයට සහ පාර්ලිමේන්තු ක්‍රියාවලියට යටත්ව තිබිය යුතුය — ඔවුන්ට අරමුණ වන්නේ ජනතාවේ විප්ලවයකින් පසු නොව, පාර්ලිමේන්තු සංශෝධන මගින් ධනවාදී පද්ධතිය “පරිවර්තනය” කිරීමයි. ඒ නිසා ඔවුන්ගේ අරමුණ වන්නේ පාලක පන්තිය සමඟ “ජනතා ඒකාබද්ධ ප්‍රමුඛතා” (popular fronts) නිර්මාණය කිරීමයි. මේ හේතුව නිසාම ඔවුන් Nouveau Front Populaire (NFP) නමින් හැඳින්වෙන සන්ධානයක කොටසක් වේ. ඒ වගේම, එම හේතුව නිසා ඔවුන් මැක්‍රොන්ගේ පක්ෂයේ මැතිවරණ අපේක්ෂකයන්ට සහය දුන්නේය — RN පක්ෂය නවතා තැබීමේ නමකින්. මේ සියල්ල නිසා, බොහෝ කම්කරුවන් හා තරුණයන් “වම” කියන පක්ෂවලට “පද්ධතියේ කොටසක්” ලෙස බලා සිටින අතර, ඒ ගැන ඔවුන් වැරදි නොවෙති.

4.           වෙළඳ සංගම් ගැන පැමිණෙන විට තත්ත්වයත් ඒ තරම් හොඳ නැහැ. ඒවා බොහෝවිට පවතින පාලක පද්ධතියට සෘජුව බැඳී ඇති බ бюරෝක්‍රැටි පන්තියක් විසින් පාලනය වෙයි. මේ නිසා ඔවුන්ට පාලක පන්තිය හා පාලන පද්ධතිය සමඟ “පන්ති සම්මුතිය” (class collaboration) තුළින් ගැඹුරු සම්බන්ධතාවයක් ඇත (උදා: sécurité sociale පද්ධතිය වැනි ආයතන). එම හේතුව නිසා, වෙළඳ සංගම් බොහෝවිට රජය හා මුල්‍ය අධිපතිවරුන්ට එරෙහිව නිරූපක විරෝධතා පමණක් පවත්වන අතර, ඒකට වඩා ඉදිරියට යාමට ඉතා අකමැත්තෙන් සිටිති. පහළ මට්ටමේ මහජන පීඩනයක් ඇති විට පමණක් – විශේෂයෙන් CGT වැනි සංගම්, සමහරවිට FO පවා – ගැඹුරු වැඩවිරෝධතා සංවිධානය කරයි (උදා: 1995, 2023 වසරවල වැනි අවස්ථා). මෙම ප්‍රධාන වෙළඳ සංගම්වලින් වෙනස්ව, SUD වැනි කුඩා වමපක්ෂ සංගම් සහ Unité CGT (CGT තුළ ඇති වමපක්ෂ විරෝධ බලකාය) යන සංවිධාන පමණක් සෑහෙන තරම් පිරිසිදු විරෝධී කාර්යයක් කරයි.

5.           කම්කරුවන් සහ පීඩිත ජනතාව දැන් මුහුණ දී සිටින අභියෝග දරුණු හා සංකීර්ණ ය. ඔවුන් මැක්‍රොන් රජය හා ලෙ පෙන්ගේ දකුණු පක්ෂ විපක්ෂය යන දෙකමෙන්ම අභියෝගවලට මුහුණ දීමට සිදුවෙයි. මෙම තත්ත්වයට එරෙහිව සටන් කිරීමේදී, ඔවුන්ගේ අතපසු කිරීමට හේතුව වන්නේ NFP පක්ෂවල “ජනතා ප්‍රමුඛතා” ප්‍රතිපත්තිය සහ වෙළඳ සංගම් නායකත්වයේ “නිරූපක විරෝධතා” ප්‍රතිපත්තියයි. ඒ නිසා, කොමියුනිස්ට් ක්‍රියාකාරීන්ගේ කාර්යභාරය වන්නේ කම්කරු සහ සමාජ ව්‍යාපාරවල මූලික බලකාය සංවිධානය කරමින්, ජනතාවට දර්ශනයක් හා මාර්ගයක් සපයන්න එකයි. එමඟින්, දැනට පවතින කම්කරු හා සමාජ ව්‍යාපාරවල ශක්තිමත්කම සහ දුර්වලකම දෙකම සැලකිල්ලට ගන්නා ප්‍රතිපත්තියක් ඉදිරිපත් කළ යුතුය.

6.           පාලක පන්තිය විසින් කරන ආර්ථික ප්‍රහාරවලට සහ ජනතාව අතර වංශය, ආගම හෝ ස්ත්‍රී පුරුෂ භේදය මත බෙදීමේ උත්සාහයන්ට පිළිතුර විය යුත්තේ කම්කරුවන්ගේ ඒකතාවය ලෙසය. මෙම ඒකතාවය පාර්ලිමේන්තු සන්ධාන හෝ “ප්‍රගතිශීලී” පක්ෂ සමඟ ගනුදෙනු හරහා නොව, පහළ මට්ටමේ සටන්වලින් උපන් එකක් විය යුතුය. ඒ සඳහා පළමු පියවර විය යුත්තේ වැඩ පිහිටුම්, ගම්මාන, පාසල් සහ විශ්වවිද්‍යාල මට්ටමේ ක්‍රියාකාරකම් කමිටු පිහිටුවීමයි. මෙම කමිටු පළමුව ක්‍රියාකාරීන් එකතු කළ යුතුය – ඔවුන්ගේ පක්ෂ හෝ සංගම් ඇසුරින් නොව, සටන් අරමුණට එකතු විය යුතුය. පසුව, එම කමිටු ජනතාවට විවෘත කළ යුතුය. මෙවැනි කමිටු එක්කරමින්, ප්‍රාදේශීය – කලාපීය – ජාතික මට්ටමේ මැතිවරණ සහ ඉවත් කළ හැකි නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත පද්ධතියක් පිහිටුවීමෙන් සටන්වල ජනතා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික පාලනයක් ඇති කළ හැක. එකම වෙලාවේ, කොමියුනිස්ට්වරුන් වමපක්ෂ පක්ෂ සහ වෙළඳ සංගම්වලට මෙවැනි කමිටු පිහිටුවීමට සහාය ලබා දීමට සහ භෞතික සම්පත් ලබා දීමට තල්ලු කළ යුතුය.

7.           ඉදිරියට දැන්විය යුතු ඉක්මන් අරමුණ වන්නේ ධනවාදී පාලක පන්තියගේ ප්‍රහාරවලට එරෙහිව වෙහෙස මහන්සියෙන් සටන් කිරීම සඳහා ජනතාව සූදානම් කිරීම ය. අපට ඔවුන්ව ජයගත හැක්කේ විශාල විරෝධතා, වැඩවිරෝධතා සහ සාමාන්‍ය වැඩවිරෝධතා මගින් පමණි. වමපක්ෂ පක්ෂවල සහ වෙළඳ සංගම්වල කොමියුනිස්ට්වරුන් මෙවැනි උත්සාහයක නායකත්වය දිය යුතුය. එකම වෙලාවේ, විවිධ සටන් අංශ එකට ගැලපීමත් ඉතා වැදගත්ය - ආර්ථික විරෝධතා, පලස්තීන සහය ව්‍යාපාර හා වංශවාද විරෝධී ව්‍යාපාර එක් කිරීම ඉතා අවශ්‍යය. මේ ආකාරයේ ජනතා විරෝධතා මගින් ලෝකය පුරා ඇති නව යුගයකට (උදා: පලස්තීනය, ඉන්දුනීසියාව, නේපාලය, මැඩගස්කරය, පරාගුවේ, මොරොක්කෝ) අනුකූලව ජනතාව ඔවුන්ගේ පීඩකයන්ට විරුද්ධව නැගී සිටින සටනකට බලයක් ලබා දිය හැක.

8.           Revolutionary Communist International Tendency (RCIT) සහ ප්‍රංශයේ එහි සගයන් තදින් විරුද්ධ වේ මැතිවරණ පමණක් මත පදනම් වූ දේශපාලන ප්‍රතිපත්තියට — එනම්, වැඩපිළිවෙලක මූලිකත්වය ජනතා සටන්වලට නොව පාර්ලිමේන්තු කාර්යයන්ට දීමේ ප්‍රතිපත්තියට. අපි “ජනතා ප්‍රමුඛතා ප්‍රතිපත්තිය” ද (popular front policy) අරගල කරමු, එනම් කම්කරු පන්තිය පාලක පන්තියට යටත්වීම බවයි ඒ කියන්නේ. ඒ නිසා අපි LFI සහ PCF පක්ෂවලට අභියෝග කරනවා — ඔවුන් බුර්ෂුවා පක්ෂවලට යටත්වූ “ජනතා ප්‍රමුඛතාව” (Nouveau Front Populaire) වලින් ඉවත් විය යුතුයි. ඔවුන් මැක්‍රොන් විසින් පත් කරන කිසිම අගමැතිවරයෙකුට (එය සමාජවාදී පක්ෂයෙන් වුවත්) ඡන්ද නොදිය යුතුය.

9.           එයින් අදහස් වන්නේ කොමියුනිස්ට්වරුන් රජය පිළිබඳ විවාදය නොසලකා හරිය යුතුය කියන එක නොවේ. අපි විරුද්ධ වන්නේ බුර්ෂුවා පාලක පන්තියට අයත් සියලු රජයන්ටයි — එය මැක්‍රොන්ගේ, RN පක්ෂයේ හෝ සමාජවාදී පක්ෂයේ වුවත්. කම්කරු පන්තියට උපකාරී විය හැකි රජයක් වන්නේ පාර්ලිමේන්තුව මත නොව, ජනතා සටන් මත පදනම් වූ රජයක් පමණි. ඒ නිසා අපි කැඳවන්නේ ජනතාවගේ ක්‍රියාකාරී කමිටු මත පදනම් වූ කම්කරු රජයක් පිහිටුවීමටය. දැනට තිබෙන තත්ත්වයේදී, තවමත් බොහෝ කම්කරුවන්, සංචාරකයින් හා තරුණයින් LFI, PCF සහ වෙළඳ සංගම්වලට (CGT, SUD, FO වැනි) විශ්වාස තබන බැවින්, අපි විශ්වාස කරනවා මේ පක්ෂ හා සංගම් එකට එක්වූ “මධ්‍යස්ථ මට්ටමේ කම්කරු රජයක්” (reformist workers government) ලෙස පියවරක් ගත හැකි බව. එවන් රජයක් මැක්‍රොන් විසින් පත් නොවිය යුතුය, පාර්ලිමේන්තු බහුතරය මත රඳා නොසිටිය යුතුය. එය කම්කරුවන්ගේ සහ ජනතාවගේ අඛණ්ඩ සටන්වලට පදනම් විය යුතුය. අපි දන්නා පරිදි එවන් රජයක් තවමත් සම්පූර්ණ විප්ලවීය නොවෙයි — එය සංශෝධන පන්තියේ රජයක් වනු ඇත. නමුත් එය කම්කරුවන්ගේ හා ජනතාවගේ ත්‍යාගශීලී සටන්වලට මූලික වූ නිසා, ඔවුන්ට තමන්ගේ අධිකාරී නායකයන් හා සංශෝධනකාරී විශ්වාස ගැන අවබෝධයක් ලබා දෙයි. කොමියුනිස්ට්වරුන් එවන් රජයකට අභියෝග කරනු ඇත — ධනවාදී පද්ධතියට විරෝධව තීරණාත්මක පියවර ගන්නා ලෙස: ජනාධිපති ආධිපත්‍යය අවසන් කිරීම, විශාල ව්‍යාපාර සහ මූල්‍ය ආයතන කම්කරුවන්ගේ පාලනය යටතට ගෙන යාම, පොලිසිය හා හමුදාව වැනි පීඩන උපකරණ ජනතා ආරක්ෂක බලකායන්ගෙන් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම, නොවැඩීම නැති කිරීමට ජනතා කාර්යමාර්ගික වැඩසටහනක්, වංශය, ආගම හෝ ස්ත්‍රී පුරුෂ භේදය මත පීඩනය අවසන් කිරීම, සහ පලස්තීනය හා යූක්රේනය වැනි ජාතික නිදහස් සටන්වලට නිර්විකාර සහය ලබා දීම.

10.         ඉතිරිව ඇති මූලික කාර්යය වන්නේ විප්ලවීය පක්ෂයක් නිර්මාණය කිරීමයි — එනම් ධනවාදී පාලක පන්තියෙන් සහ සංශෝධනකාරී නායකයන්ගෙන් නිදහස්ව සිටින පක්ෂයක්. දේශපාලනය හා ආර්ථිකය දෙකම ජාත්‍යන්තරමය ස්වභාවයක් ඇති බැවින් — ප්‍රංශයේ සිදුවීම් යුරෝපීය හා ලෝක පරිසරයට බැඳී සිටින බැවින් — එවන් පක්ෂයක් නව ජාත්‍යන්තරයක්, එනම් විශ්ව සමාජවාදී විප්ලව පක්ෂයක් (World Party of Socialist Revolution) හි කොටසක් විය යුතුය. RCIT ප්‍රංශය සියලුම කොමියුනිස්ට්වරුන්ට කැඳවෙයි - මේ මගට එකතු වී, එක්වී, විප්ලවීය පක්ෂයක් ගොඩනඟා, ජනතාවගේ නිදහස හා සමාජ යුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් වන්න!

Организуйтесь, мобилизуйтесь, бастуйте! Подтолкните левые партии и профсоюзы к борьбе с мерами жёсткой экономии, репрессиями и расизмом!

Заявление Революционной Коммунистической Интернациональной Тенденции (RCIT), опубликованное совместно RCIT Франции и Международным бюро RCIT

1. Как и большинство стран Европы, французский капитализм находится в глубоком кризисе. В воздухе витает предреволюционное настроение. Промышленное производство стагнирует, правящий класс глубоко расколот, недовольство масс широко распространено, а политический режим – «хромая утка». Ничто не может лучше продемонстрировать агонию режима Макрона, чем отставка премьер-министра Себастьена Лекорню всего через 14 часов после назначения его кабинета – уже пятое правительство за два года, которое рухнуло. В этом хаосе и кризисе режим пытается проводить жесткие меры жесткой экономии, репрессировать левых и пропалестинских активистов и разжигать исламофобию (в духе реакционной кампании «Je suis Charlie»).

2. Буржуазный лагерь глубоко расколот между либералами, консервативными республиканцами и правопопулистскими партиями. Хотя они сходятся во мнении о стремлении нападать на социальные достижения рабочего класса, между ними существуют глубокие разногласия относительно характера политического режима и внешней политики Франции. Макрон стремится в основном сохранить институты Пятой республики и углубить объединение ЕС, чтобы создать сильный европейский империализм, способный конкурировать с соперниками на Востоке и Западе. Ле Пен, напротив, стремится к созданию более авторитарного, бонапартистского режима и стремится к превращению ЕС в свободную федерацию, чтобы Франция могла действовать как независимая империалистическая держава.

3.Так называемые левые партии также находятся в глубоком кризисе. Социалисты и Зелёные согласны с Макроном по многим вопросам его либеральной повестки и отчаянно надеются на их интеграцию в правительство. LFI Меланшона и ФКП занимают более левые позиции, но, тем не менее, косвенно интегрированы в Пятую республику. Они всегда были сосредоточены на буржуазных выборах и парламентской работе, поскольку их политическая власть (и деньги) опираются, прежде всего, на тысячи должностей в национальных, региональных и муниципальных институтах парламентаризма. Это не означает, что они игнорируют социальную мобилизацию. На самом деле, обе партии основаны на рабочем классе и тесно связаны с профсоюзами, и, особенно LFI, участвует в пропалестинском движении солидарности. Однако для лидеров LFI и ФКП профсоюзная борьба и социальная мобилизация подчинены избирательной работе, поскольку они хотят реформировать капитализм посредством парламентской работы, а не свергать его посредством массовых мобилизаций и восстаний. Следовательно, их стратегическая ориентация направлена на создание межклассовых народных фронтов с буржуазными силами. Поэтому они входят в Новый Народный Фронт вместе с Социалистической партией и Зелёными. И по той же причине они поддержали буржуазных кандидатов из лагеря Макрона на последних выборах, чтобы остановить Национальное Объединение (RN). По всем этим причинам многие рабочие и молодёжь считают «левых» частью «системы», и они в этом правы.

4. Не лучше обстоят дела и с профсоюзами. В них доминирует бюрократическая каста, связанная с капиталистической системой посредством различных институтов классового сотрудничества (например, системы социальной безопасности). Вследствие этого профсоюзы обычно неохотно выходят за рамки символических протестов против правительства и начальства. Только под мощным давлением снизу профсоюзы, особенно те, которые представляют более боевой авангард, такой как ВКТ, а в определённой степени и ФО, готовы к организации более серьёзных забастовок (как в 1995 или 2023 году). Исключения составляют лишь менее многочисленная левая партия SUD и Unité CGT, левая оппозиция в ВКТ.

5. Рабочие и угнетённые сталкиваются с огромными и сложными вызовами. Им противостоит двойная угроза – режим Макрона и правая оппозиция Ле Пен. В борьбе с этими угрозами их сдерживают политика Нового Народного Фронта и символическая политика протеста профсоюзной бюрократии. Задача коммунистических активистов – дать авангарду перспективу, чтобы он мог организовать и мобилизовать массы. Это требует, среди прочего, учёта сильных и слабых сторон нынешнего состава рабочих и общественных движений.

6.Ответом на буржуазные нападки и попытки разделить нас по расовому, религиозному или гендерному признакам должно стать единство рабочего класса. Такое единство должно быть создано в борьбе снизу, а не посредством электората и политических альянсов между «прогрессивными» и не очень прогрессивными партиями, или за закрытыми дверями соглашений с правительством. Отправной точкой стратегии противодействия буржуазному наступлению должна стать организация и мобилизация рабочих, мигрантов и молодёжи. Нам нужны комитеты действий на рабочих местах, в жилых кварталах, школах и университетах. Такие комитеты должны в первую очередь объединить активистов, независимо от их партийной и профсоюзной принадлежности, а также, как можно скорее, и массы. Объединение таких комитетов – через систему выборных и отзывных делегатов – на местном, региональном и национальном уровнях могло бы обеспечить демократическую организацию борьбы. В то же время коммунистам необходимо подталкивать левые партии и профсоюзы к поддержке создания таких комитетов и предоставлению им материальных ресурсов.

7. Непосредственной целью должна быть подготовка массовой борьбы против капиталистического наступления. Мы можем победить их только массовыми демонстрациями, забастовками и всеобщими стачками! Коммунисты в левых партиях и профсоюзах должны продвигать такую стратегию. Более того, крайне важно объединить различные сектора борьбы. Протесты против политики жёсткой экономии должны быть объединены с пропалестинским движением, а также с антирасистскими инициативами. Такая перспектива массовой борьбы становится всё более актуальной, поскольку мы во всём мире вступили в новую фазу, когда массы всё чаще восстают против угнетателей – от Палестины до Индонезии, Непала, Мадагаскара, Парагвая и Марокко!

8. Революционная Коммунистическая Интернациональная Тенденция (RCIT) и её соратники во Франции решительно отвергают электоральную политику, сосредоточенную на парламентской работе вместо массовой борьбы на рабочих местах и на улицах. Мы осуждаем политику народного фронта, которая означает (и может означать только) подчинение рабочего класса интересам буржуазии. Поэтому мы призываем LFI и ФКП, которые являются буржуазными рабочими популистскими партиями, порвать с ННФ! Они не должны голосовать за любого нового премьер-министра, предложенного Макроном (даже если он из Социалистической партии).

9. Это не означает, что коммунисты должны игнорировать вопрос о правительстве. Мы выступаем против любых форм буржуазного правительства – будь то во главе с Макроном, RN или PS. Правительство, которое может быть полезным для рабочего класса, должно зависеть не от парламента (где доминируют буржуазные партии), а от борющихся масс. Именно поэтому мы призываем к рабочему правительству, основанному на комитетах действия масс. В нынешних условиях, когда многие активные рабочие, мигранты и молодёжь всё ещё питают иллюзии относительно боевых профсоюзов LFI и ФКП, мы выступаем за правительство LFI-ФКП и профсоюзов (таких как CGT, SUD и FO) как переходный шаг к подлинному рабочему правительству. Такое правительство не будет назначено Макроном и не может полагаться на парламентское большинство. Оно должно основываться на мобилизации масс. Конечно, такое правительство было бы реформистским рабочим правительством, но поскольку ему пришлось бы полагаться на мобилизацию на рабочих местах и на улицах, оно могло бы оказаться под давлением масс. Более того, оно могло бы помочь массам преодолеть иллюзии относительно реформистского и бюрократического руководства. Коммунисты призвали бы такое правительство предпринять решительные шаги к разрыву с капиталистической системой. Это означает, среди прочего, движение к отмене президентства, экспроприации крупных корпораций и финансовых учреждений, находящихся под контролем рабочих, замене репрессивного государственного аппарата вооруженными народными силами, программе общественных работ для ликвидации безработицы, прекращению дискриминации по признаку расы, религии или пола, а также безоговорочной поддержке национально-освободительной борьбы, подобной той, что идёт в Палестине и Украине.

10. Ключевая задача — создание революционной партии , борющейся за такую стратегию и независимой от всех слоёв буржуазии и реформистской бюрократии. Поскольку буржуазная, как и рабочая, политика по своей сути интернациональна — политические и экономические события во Франции неразрывно связаны с европейскими и мировыми событиями, — такая партия должна стать частью нового Интернационала, новой Всемирной партии социалистической революции . RCIT-Франция призывает всех коммунистов, разделяющих такую перспективу, объединить усилия и способствовать построению революционной партии!