U.S. Naval Blockade against Iran: Trump Attempts to Reverse His Setback

 

Break the blockade! Defend Iran! Defeat the imperialist aggressors!

 

Statement of the Revolutionary Communist International Tendency (RCIT), 13 April 2026, www.thecommunists.net

 

 

 

1.           After the failure of the negotiations between delegations of the U.S. and Iran in Islamabad on 11 April, U.S. President Trump imposed a naval blockade against Iran. “Effective immediately, the United States Navy, the Finest in the World, will begin the process of BLOCKADING any and all Ships trying to enter, or leave, the Strait of Hormuz," he wrote on his Truth Social account. U.S. Central Command stated today that it would only target ships going to or from Iranian ports while international vessels not going to or from Iran would have freedom of navigation to transit the strait.

 

2.           In any case, this is a desperate attempt to reverse the setback Washington has suffered in the war against Iran which it had started – together with the Zionist settler state – on 28 February. Despite assassinating a number of Iran’s leaders, killing thousands and displacing 4 million people in Iran and Lebanon, the America-Zionist monster failed to defeat the resistance in both countries. Not only this, but Iran’s also armed forces managed to destroy military and strategic facilities of the U.S. and its regional allies. Most importantly, Iran has taken control of the Strait of Hormuz – a key lifeline of the capitalist world economy.

 

3.           After Iran rightly refused to accept the ludicrous demand to give up its nuclear program, Trump tries to have its way by imposing a naval blockade. This move reflects the dilemma of the Administration. On one hand, it does not want to restart the war. It has tried to defeat Iran by military means but failed. Resuming military operations and the predictable retaliation by Iran would have devastating consequences for the world economy and make the war even more unpopular among the American population (which has opposed the war in its majority from the very beginning). On the other hand, Trump does not want to simply give in and leave the war as a loser in front of the world. The whole purpose of the war – in addition to serving the Zionist interests – was to reverse his unpopularity by a “little, successful war”. Hence, he now tries to achieve a victory via a “peaceful” blockade which would deprive Iran of the opportunity to engage in maritime trade.

 

4.           However, it is highly doubtful if such a blockade will deliver the success Trump hopes for. First, it is clear that this can not but increase the negative consequences of Iran’s control over the of the Strait of Hormuz for the world economy. If 40-days of war have already reduced daily shipment in the Strait of Hormuz by 90%, complete closure can only increase energy prices and, by this, threaten the world economy even more. Second, it is evident that such a blockade will escalate the danger of another military confrontation and, by this, deprive Trump of the opportunity to get the “off-ramp” from this highly unpopular war which he desperately is looking for.

 

5.           It is true that a naval blockade will seriously hurt Iran’s economy. But while this is true in the long-term, it is unlikely that it will result in a short-term collapse. The country has already lived under sanctions for 47 years and the recent American-Zionist aggression has strengthened patriotic resilience among the population. At the same, how long will the American consumers, the Gulf allies and the world tolerate energy price inflation and economic crisis caused by Trump’s war of choice and his naval blockade?! So, the question is who will blink first – Iran with a mobilized patriotic population or Trump facing devastating defeat at the upcoming midterm elections in November because of high energy prices, Epstein scandal, ICE terror, etc.?

 

6.           However, it would be foolish to ignore the dangers which could mislead the courageous resistance of the Iranian and Lebanese people and spoil the victory. The biggest immediate danger is that sectors of the Iranian regime capitulate to the pressure of the American imperialists and agree to a bad deal which would give up the country’s nuclear program and its control of the Strait of Hormuz. Of course, we don’t say that making compromises in negotiations would be illegitimate in itself and every result has to be studied concretely. But we warn against any deal which would undermine national sovereignty in exchange for short-term economic benefits.

 

7.           Every deal must be viewed from the following perspective: does it strengthen or weaken Iran’s position for the inevitable next round of military confrontation with the American-Zionist monster? For these reasons we strongly oppose any deal which includes an end of Iran’s nuclear program. This program allows Iran to have more energy sovereignty and to build nuclear weapons which would deter the aggressors from starting another war in the future. Likewise, we oppose giving up control of the Strait of Hormuz as this would deprive Iran of important income and of economic deterrence against the imperialists.

 

8.           We believe that the danger of illegitimate concessions to the U.S. is real because parts of the ruling elite – including sectors of the armed forces – are closely related with business interests and could be won over by the imperialists with prospects of profitable trade relations. This is why it is crucial to fight corruption and business deals which contradict the interests of the Iranian people. The best way to do this is to nationalise all large enterprises and to put these under transparent and democratic control of the workers and people. Those who enrich themselves in these difficult times must be expropriated and their wealth must be used for the benefit of the impoverished masses suffering from the imperialist sanction regime.

 

9.           As important the steadfast resistance of Iran and Hezbollah against the American-Zionist monster has been, it is clear that imperialism and Zionism can not be defeated by military means of one or two countries alone. The crucial task is to transform this war into a revolutionary wave across the whole Middle East. This means agitating and organising for popular uprisings to kick out U.S. and other imperialist troops and to overthrow all tyrannical regimes. Such a revolutionary wave could aid the heroic Palestinian people and destroy the Zionist settler state – opening the road to build a free Palestine from the river to the sea which, in our view, should be a workers and fellahin republic. We advocate the creation of workers and popular governments – from Cairo to Teheran, from Rabat to Damascus – and the creation of a socialist federation of the Middle East.

 

10.         The RCIT reiterates that it is the utmost duty of socialists, anti-imperialists and all righteous people to side with the military resistance of Iran and Hezbollah without lending political support to their leaderships. For the defeat of U.S. and Israeli imperialism! Break the naval blockade against Iran!

 

 

 

 

Bloqueo naval estadounidense contra Irán: Trump intenta revertir su revés

 

¡Rompamos el bloqueo! ¡Defendamos a Irán! ¡Derrotemos a los agresores imperialistas!

 

Declaración de la Corriente Comunista Revolucionaria Internacional (CCRI), 13 de abril de 2026, www.thecommunists.net

 

 

 

1. Tras el fracaso de las negociaciones entre las delegaciones de Estados Unidos e Irán en Islamabad el 11 de abril, el presidente estadounidense Trump impuso un bloqueo naval contra Irán. “Con efecto inmediato, la Armada de Estados Unidos, la mejor del mundo, comenzará a BLOQUEAR a todos los buques que intenten entrar o salir del estrecho de Ormuz”, escribió en su cuenta de Truth Social. El Comando Central de Estados Unidos declaró hoy que solo atacaría a los buques que se dirijan a puertos iraníes o salgan de ellos, mientras que los buques internacionales que no se dirijan a Irán o salgan de él tendrían libertad de navegación para transitar por el estrecho.

 

 2. En cualquier caso, se trata de un intento desesperado por revertir el revés sufrido por Washington en la guerra contra Irán, que inició —junto con el Estado colonizador sionista— el 28 de febrero. A pesar de asesinar a varios líderes iraníes, causar miles de muertos y el desplazamiento de cuatro millones de personas en Irán y Líbano, el monstruo estadounidense-sionista no logró derrotar la resistencia en ambos países. No solo eso, sino que las fuerzas armadas iraníes también consiguieron destruir instalaciones militares y estratégicas de Estados Unidos y sus aliados regionales. Y lo que es más importante, Irán se ha hecho con el control del estrecho de Ormuz, una vía vital para la economía mundial capitalista.

 

3. Tras la justificada negativa de Irán a aceptar la absurda exigencia de renunciar a su programa nuclear, Trump intenta imponer su voluntad mediante un bloqueo naval. Esta medida refleja el dilema de la Administración. Por un lado, no quiere reanudar la guerra. Ya intentó derrotar a Irán por la vía militar, pero fracasó.  La reanudación de las operaciones militares y la previsible represalia de Irán tendrían consecuencias devastadoras para la economía mundial y aumentarían aún más la impopularidad de la guerra entre la población estadounidense (que se ha opuesto a ella mayoritariamente desde el principio). Por otro lado, Trump no quiere simplemente rendirse y abandonar la guerra como un perdedor ante el mundo. El propósito de la guerra, además de servir a los intereses sionistas, era revertir su impopularidad mediante una «pequeña guerra exitosa». Por lo tanto, ahora intenta lograr una victoria a través de un bloqueo «pacífico» que privaría a Irán de la oportunidad de participar en el comercio marítimo.

 

4. Sin embargo, es muy dudoso que dicho bloqueo logre el éxito que Trump espera. En primer lugar, es evidente que esto solo puede aumentar las consecuencias negativas del control iraní del estrecho de Ormuz para la economía mundial.  Si 40 días de guerra ya han reducido el envío diario en el Estrecho de Ormuz en un 90%, un cierre total solo puede aumentar los precios de la energía y, por consiguiente, amenazar aún más la economía mundial. En segundo lugar, es evidente que dicho bloqueo intensificará el peligro de otra confrontación militar y, por lo tanto, privará a Trump de la oportunidad de encontrar una salida a esta guerra tan impopular, la cual busca desesperadamente.

 

5. Es cierto que un bloqueo naval perjudicará gravemente la economía iraní. Pero si bien esto es cierto a largo plazo, es improbable que provoque un colapso a corto plazo. El país ya ha vivido bajo sanciones durante 47 años y la reciente agresión estadounidense-sionista ha fortalecido la resiliencia patriótica de la población. Al mismo tiempo, ¿cuánto tiempo tolerarán los consumidores estadounidenses, los aliados del Golfo y el mundo la inflación de los precios de la energía y la crisis económica causadas por la guerra que Trump ha elegido y su bloqueo naval?  Entonces, la pregunta es: ¿quién cederá primero: Irán con una población patriótica movilizada o Trump enfrentando una derrota devastadora en las próximas elecciones de mitad de período en noviembre debido a los altos precios de la energía, el escándalo de Epstein, el terrorismo del ICE, etc.?

 

6. Sin embargo, sería insensato ignorar los peligros que podrían desviar la valiente resistencia de los pueblos iraní y libanés y frustrar la victoria. El mayor peligro inmediato es que sectores del régimen iraní capitulen ante la presión de los imperialistas estadounidenses y acepten un mal acuerdo que implique renunciar al programa nuclear del país y al control del estrecho de Ormuz. Por supuesto, no afirmamos que hacer concesiones en las negociaciones sea ilegítimo en sí mismo, y todo resultado debe estudiarse con detenimiento. Pero advertimos contra cualquier acuerdo que socave la soberanía nacional a cambio de beneficios económicos a corto plazo.

 

7. Todo acuerdo debe analizarse desde la siguiente perspectiva: ¿fortalece o debilita la posición de Irán ante la inevitable próxima ronda de confrontación militar con el monstruo estadounidense-sionista? Por estas razones, nos oponemos firmemente a cualquier acuerdo que incluya el fin del programa nuclear iraní. Este programa permite a Irán tener mayor soberanía energética y construir armas nucleares que disuadirían a los agresores de iniciar otra guerra en el futuro.  Asimismo, nos oponemos a ceder el control del Estrecho de Ormuz, ya que esto privaría a Irán de importantes ingresos y de su capacidad de disuasión económica frente a los imperialistas.

 

8. Creemos que el peligro de concesiones ilegítimas a Estados Unidos es real, puesto que parte de la élite gobernante —incluidos sectores de las fuerzas armadas— está estrechamente vinculada a intereses empresariales y podría ser sobornada por los imperialistas con la promesa de lucrativas relaciones comerciales. Por ello, es crucial combatir la corrupción y los acuerdos comerciales que contradicen los intereses del pueblo iraní. La mejor manera de hacerlo es nacionalizar todas las grandes empresas y someterlas a un control transparente y democrático por parte de los trabajadores y el pueblo. Quienes se enriquezcan en estos tiempos difíciles deben ser expropiados y su riqueza debe utilizarse en beneficio de las masas empobrecidas que sufren el régimen de sanciones imperialistas.

 

9. Si bien la firme resistencia de Irán y Hezbolá contra el monstruo estadounidense-sionista ha sido fundamental, es evidente que el imperialismo y el sionismo no pueden ser derrotados únicamente por medios militares de uno o dos países.  La tarea crucial es transformar esta guerra en una ola revolucionaria que se extienda por todo Oriente Medio. Esto implica movilizar y organizar levantamientos populares para expulsar a las tropas estadounidenses y de otros países imperialistas, y derrocar a todos los regímenes tiránicos. Dicha ola revolucionaria podría ayudar al heroico pueblo palestino y destruir el Estado colonizador sionista, abriendo así el camino para construir una Palestina libre desde el río hasta el mar, que, en nuestra opinión, debería ser una república obrera y campesino. Abogamos por la creación de gobiernos obreros y populares —desde El Cairo hasta Teherán, desde Rabat hasta Damasco— y por la creación de una federación socialista de Oriente Medio.

 

10. La CCRI reitera que es deber primordial de los socialistas, antiimperialistas y de todas las personas justas apoyar la resistencia militar de Irán y Hezbolá sin brindar apoyo político a sus líderes. ¡Por la derrota del imperialismo estadounidense e israelí! ¡Romper el bloqueo naval contra Irán!

 

 

 

 

Bloqueio naval dos EUA contra o Irã: Trump tenta reverter o revés

 

Romper o bloqueio! Defender o Irã! Derrotar os agressores imperialistas!

 

Declaração da Corrente Comunista Revolucionária  Internacional (CCRI), 13 de abril de 2026, www.thecommunists.net

 

 

 

1.           Após o fracasso das negociações entre as delegações dos EUA e do Irã em Islamabad, em 11 de abril, o presidente dos EUA, Trump, impôs um bloqueio naval contra o Irã. "Com efeito imediato, a Marinha dos Estados Unidos, a melhor do mundo, iniciará o processo de BLOQUEIO de todos os navios que tentarem entrar ou sair do Estreito de Ormuz", escreveu ele em sua conta no Truth Social. O Comando Central dos EUA declarou hoje que o bloqueio afetará apenas navios com destino ou origem em portos iranianos, enquanto embarcações internacionais que não se dirigem ao Irã ou que não se dirigem a ele terão liberdade de navegação para transitar pelo estreito.

 

2.           Em todo caso, esta é uma tentativa desesperada de reverter o revés sofrido por Washington na guerra contra o Irã, iniciada em 28 de fevereiro, em conjunto com o Estado colonial sionista. Apesar de assassinar diversos líderes iranianos, matar milhares e deslocar 4 milhões de pessoas no Irã e no Líbano, o monstro americano-sionista não conseguiu derrotar a resistência em nenhum dos dois países. Além disso, as forças armadas iranianas destruíram instalações militares e estratégicas dos EUA e de seus aliados regionais. Mais importante ainda, o Irã assumiu o controle do Estreito de Ormuz, uma via vital para a economia capitalista mundial.

 

3.           Depois de o Irã ter recusado, com razão, a exigência absurda de abandonar seu programa nuclear, Trump tenta impor sua vontade por meio de um bloqueio naval. Essa medida reflete o dilema do governo. Por um lado, ele não quer reiniciar a guerra. Tentou derrotar o Irã por meios militares, mas falhou. Retomar as operações militares e a previsível retaliação iraniana teriam consequências devastadoras para a economia mundial e tornariam a guerra ainda mais impopular entre a população americana (que se opôs à guerra em sua maioria desde o início). Por outro lado, Trump não quer simplesmente ceder e deixar a guerra como uma derrota perante o mundo. O objetivo da guerra – além de servir aos interesses sionistas – era reverter sua impopularidade por meio de uma “pequena guerra bem-sucedida”. Portanto, ele agora tenta alcançar uma vitória por meio de um bloqueio “pacífico” que privaria o Irã da oportunidade de realizar comércio marítimo.

 

4.           No entanto, é altamente duvidoso que tal bloqueio alcance o sucesso esperado por Trump. Primeiro, é evidente que isso só poderá agravar as consequências negativas do controle iraniano sobre o Estreito de Ormuz para a economia mundial. Se 40 dias de guerra já reduziram o volume diário de mercadorias no Estreito de Ormuz em 90%, o fechamento total só poderá aumentar os preços da energia e, consequentemente, ameaçar ainda mais a economia global. Segundo, é evidente que tal bloqueio aumentará o risco de um novo confronto militar e, com isso, privará Trump da oportunidade de encontrar uma saída para essa guerra altamente impopular, algo que ele busca desesperadamente.

 

5.           É verdade que um bloqueio naval prejudicará seriamente a economia do Irã. Mas, embora isso seja verdade a longo prazo, é improvável que resulte em um colapso a curto prazo. O país já vive sob sanções há 47 anos e a recente agressão americano-sionista fortaleceu a resiliência patriótica da população. Ao mesmo tempo, por quanto tempo os consumidores americanos, os aliados do Golfo e o mundo tolerarão a inflação dos preços da energia e a crise econômica causadas pela guerra eleitoral de Trump e seu bloqueio naval?! Portanto, a questão é: quem cederá primeiro – o Irã, com uma população patriótica mobilizada, ou Trump, enfrentando uma derrota devastadora nas próximas eleições de meio de mandato em novembro por causa dos altos preços da energia, do escândalo Epstein, do terror do ICE, etc.?

 

6.           No entanto, seria insensato ignorar os perigos que poderiam desviar a corajosa resistência dos povos iraniano e libanês e comprometer a vitória. O maior perigo imediato é que setores do regime iraniano capitulem à pressão dos imperialistas americanos e aceitem um mau acordo que ceda ao programa nuclear do país e ao seu controle sobre o Estreito de Ormuz. É claro que não estamos dizendo que fazer concessões em negociações seja ilegítimo em si, e cada resultado deve ser analisado concretamente. Mas alertamos contra qualquer acordo que prejudique a soberania nacional em troca de benefícios econômicos de curto prazo.

 

7.           Todo acordo deve ser analisado sob a seguinte perspectiva: ele fortalece ou enfraquece a posição do Irã para a inevitável próxima rodada de confronto militar com o monstro americano-sionista? Por essas razões, nos opomos veementemente a qualquer acordo que inclua o fim do programa nuclear iraniano. Esse programa permite ao Irã maior soberania energética e a construção de armas nucleares, o que dissuadiria os agressores de iniciarem outra guerra no futuro. Da mesma forma, nos opomos à perda do controle do Estreito de Ormuz, pois isso privaria o Irã de importantes fontes de renda e de dissuasão econômica contra os imperialistas.

 

8.           Acreditamos que o perigo de concessões ilegítimas aos EUA é real, pois partes da elite governante – incluindo setores das forças armadas – estão intimamente ligadas a interesses comerciais e poderiam ser cooptadas pelos imperialistas com a perspectiva de relações comerciais lucrativas. Por isso, é crucial combater a corrupção e os acordos comerciais que contrariam os interesses do povo iraniano. A melhor maneira de fazer isso é nacionalizar todas as grandes empresas e colocá-las sob o controle transparente e democrático dos trabalhadores e do povo. Aqueles que se enriquecem nestes tempos difíceis devem ser expropriados e sua riqueza deve ser usada em benefício das massas empobrecidas que sofrem com o regime de sanções imperialistas.

 

9.           Por mais importante que tenha sido a resistência constante do Irã e do Hezbollah contra o monstro americano-sionista, é evidente que o imperialismo e o sionismo não podem ser derrotados apenas por meios militares de um ou dois países. A tarefa crucial é transformar esta guerra em uma onda revolucionária por todo o Oriente Médio. Isso significa mobilizar e organizar levantes populares para expulsar as tropas imperialistas americanas e de outros países e derrubar todos os regimes tirânicos. Tal onda revolucionária poderia auxiliar o heroico povo palestino e destruir o Estado colonial sionista, abrindo caminho para a construção de uma Palestina livre, do rio ao mar, que, em nossa visão, deveria ser uma república operária e fellahin. Defendemos a criação de governos operários e populares – do Cairo a Teerã, de Rabat a Damasco – e a criação de uma federação socialista do Oriente Médio.

 

10.         A CCRI  reitera que é dever primordial dos socialistas, anti-imperialistas e de todas as pessoas justas apoiar a resistência militar do Irã e do Hezbollah, sem dar apoio político às suas lideranças. Pela derrota do imperialismo estadunidense e israelense! Rompam o bloqueio naval contra o Irã!

 

 

US-Seeblockade gegen Iran: Trump versucht, seinen Rückschlag rückgängig zu machen

 

Durchbrecht die Blockade! Verteidigt Iran! Besiegt die imperialistischen Aggressoren!

 

Erklärung der Revolutionär-Kommunistischen Internationalen Tendenz (RCIT), 13. April 2026, www.thecommunists.net

 

 

 

1. Nach dem Scheitern der Verhandlungen zwischen US-amerikanischen und iranischen Delegationen am 11. April in Islamabad verhängte US-Präsident Trump eine Seeblockade gegen Iran. „Mit sofortiger Wirkung wird die US-Marine, die beste der Welt, alle Schiffe BLOCKIEREN, die versuchen, in die Straße von Hormus einzufahren oder sie zu verlassen“, schrieb er auf seinem „Social-Truth“ Account. Das US-Zentralkommando erklärte heute, es werde nur Schiffe angreifen, die iranische Häfen anlaufen oder von dort abfahren, während internationale Schiffe, die nicht nach oder von Iran fahren, die Straße von Hormus weiterhin frei passieren können.

 

2. In jedem Fall handelt es sich hierbei um einen verzweifelten Versuch, die Niederlage Washingtons im Krieg gegen den Iran, den es – gemeinsam mit dem zionistischen Siedlerstaat – am 28. Februar begonnen hatte, wettzumachen. Trotz der Ermordung zahlreicher iranischer Führungskräfte, der Tötung Tausender und der Vertreibung von vier Millionen Menschen im Iran und Libanon, gelang es dem amerikanisch-zionistischen Monster nicht, den Widerstand in beiden Ländern zu brechen. Darüber hinaus zerstörten die iranischen Streitkräfte militärische und strategische Einrichtungen der USA und ihrer regionalen Verbündeten. Vor allem aber hat der Iran die Kontrolle über die Straße von Hormus erlangt – eine zentrale Lebensader der kapitalistischen Weltwirtschaft.

 

3. Nachdem der Iran die absurde Forderung nach Aufgabe seines Atomprogramms zu Recht zurückgewiesen hatte, versucht Trump, seinen Willen durch eine Seeblockade durchzusetzen. Dieser Schritt spiegelt das Dilemma der Regierung wider. Einerseits will sie den Krieg nicht wieder aufleben lassen. Sie hat versucht, den Iran militärisch zu besiegen, ist aber gescheitert. Die Wiederaufnahme der Kampfhandlungen und die vorhersehbare Vergeltung des Irans hätten verheerende Folgen für die Weltwirtschaft und würden den Krieg in der amerikanischen Bevölkerung (die ihn von Anfang an mehrheitlich abgelehnt hat) noch unbeliebter machen. Andererseits will Trump nicht einfach nachgeben und den Krieg beenden, indem er vor aller Welt als Verlierer dasteht. Der eigentliche Zweck des Krieges – neben der Befriedigung zionistischer Interessen – war es, seine Unbeliebtheit durch einen „kleinen, erfolgreichen Krieg“ zu kompensieren. Daher versucht er nun, einen Sieg durch eine „friedliche“ Blockade zu erringen, die dem Iran die Möglichkeit zum Seehandel nehmen soll.

 

4. Es ist jedoch höchst zweifelhaft, ob eine solche Blockade den von Trump erhofften Erfolg bringen wird. Erstens ist klar, dass sie die negativen Folgen der iranischen Kontrolle über die Straße von Hormus für die Weltwirtschaft nur noch verstärken wird. Wenn der 40-tägige Krieg die täglichen Lieferungen in der Straße von Hormus bereits um 90 % reduziert hat, wird eine vollständige Abriegelung die Energiepreise nur weiter in die Höhe treiben und damit die Weltwirtschaft noch stärker gefährden. Zweitens ist offensichtlich, dass eine solche Blockade die Gefahr einer erneuten militärischen Konfrontation erhöhen und Trump damit die Möglichkeit nehmen wird, aus diesem höchst unpopulären Krieg den von ihm so dringend benötigten Ausweg zu finden.

 

5. Es stimmt, dass eine Seeblockade die iranische Wirtschaft schwer treffen wird. Doch während dies langfristig zutrifft, ist ein kurzfristiger Zusammenbruch unwahrscheinlich. Das Land leidet bereits seit 47 Jahren unter Sanktionen, und die jüngste amerikanisch-zionistische Aggression hat den Patriotismus der Bevölkerung gestärkt. Gleichzeitig stellt sich die Frage, wie lange die amerikanischen Verbraucher, die Verbündeten am Golf und die Welt die durch Trumps Krieg und seine Seeblockade verursachte Energiepreisinflation und Wirtschaftskrise noch hinnehmen werden. Die Frage ist also: Wer gibt zuerst nach – der Iran mit seiner mobilisierten, patriotischen Bevölkerung oder Trump, der bei den anstehenden Zwischenwahlen im November aufgrund hoher Energiepreise, des Epstein-Skandals, der ICE-Überwachung usw. einer verheerender Niederlage entgegensieht?

 

6. Es wäre jedoch töricht, die Gefahren zu ignorieren, die den mutigen Widerstand des iranischen und libanesischen Volkes schwächen und den Sieg zunichtemachen könnten. Die größte unmittelbare Gefahr besteht darin, dass Teile des iranischen Regimes dem Druck der amerikanischen Imperialisten nachgeben und einem schlechten Abkommen zustimmen, das den Verlust des iranischen Atomprogramms und der Kontrolle über die Straße von Hormus zur Folge hätte. Natürlich behaupten wir nicht, dass Kompromisse in Verhandlungen an sich unberechtigt wären, und jedes Ergebnis muss genau geprüft werden. Wir warnen jedoch vor jedem Abkommen, das die nationale Souveränität im Austausch für kurzfristige wirtschaftliche Vorteile untergräbt.

 

7. Jedes Abkommen muss unter folgendem Gesichtspunkt betrachtet werden: Stärkt oder schwächt es Irans Position für die unvermeidliche nächste Runde militärischer Konfrontation mit dem amerikanisch-zionistischen Monster? Aus diesen Gründen lehnen wir jedes Abkommen, das ein Ende des iranischen Atomprogramms vorsieht, entschieden ab. Dieses Programm ermöglicht Iran mehr Energiesouveränität und den Bau von Atomwaffen, die die Aggressoren von einem weiteren Krieg in der Zukunft abschrecken würden. Ebenso lehnen wir den Verzicht auf die Kontrolle über die Straße von Hormus ab, da diese dem Iran wichtige Einnahmen und die wirtschaftliche Abschreckung gegenüber den Imperialisten ermöglicht.

 

8. Wir sind der Ansicht, dass die Gefahr unrechtmäßiger Zugeständnisse an die USA real ist, da Teile der herrschenden Elite – einschließlich Sektoren der Streitkräfte – eng mit Wirtschaftsinteressen verknüpft sind und von den Imperialisten mit der Aussicht auf lukrative Handelsbeziehungen umworben werden könnten. Deshalb ist es entscheidend, Korruption und Geschäftsabschlüsse zu bekämpfen, die den Interessen des iranischen Volkes zuwiderlaufen. Der beste Weg hierfür ist die Verstaatlichung aller Großunternehmen und deren Unterstellung unter transparente und demokratische Kontrolle der ArbeiterInnen und des Volkes. Diejenigen, die sich in diesen schwierigen Zeiten bereichern, müssen enteignet werden, und ihr Reichtum muss zum Wohle der verarmten Massen verwendet werden, die unter dem imperialistischen Sanktionsregime leiden.

 

9. So wichtig der standhafte Widerstand Irans und der Hisbollah gegen das amerikanisch-zionistische Monster bisher auch war, so ist doch klar, dass Imperialismus und Zionismus nicht mit den militärischen Mitteln eines oder zweier Länder allein besiegt werden können. Die entscheidende Aufgabe besteht darin, diesen Krieg in eine revolutionäre Welle im gesamten Nahen Osten zu verwandeln. Dies bedeutet, Volksaufstände zu organisieren und zu fördern, um die US-amerikanischen und anderen imperialistischen Truppen zu vertreiben und alle tyrannischen Regime zu stürzen. Eine solche revolutionäre Welle könnte dem heldenhaften palästinensischen Volk helfen und den zionistischen Siedlerstaat zerstören – und damit den Weg für ein freies Palästina vom Fluss bis zum Meer ebnen, das unserer Ansicht nach eine Arbeiter- und Bauernrepublik sein sollte. Wir setzen uns für die Bildung von Arbeiter- und Volksregierungen ein – von Kairo bis Teheran, von Rabat bis Damaskus – und für die Gründung einer sozialistischen Föderation des Nahen Ostens.

 

10. Die RCIT bekräftigt, dass es die oberste Pflicht von SozialistInnen, AntiimperialistInnen und allen rechtschaffenen Menschen ist, sich mit dem militärischen Widerstand Irans und der Hisbollah zu solidarisieren, ohne deren Führungen politisch zu unterstützen. Für die Niederlage des US-amerikanischen und israelischen Imperialismus! Durchbrechung der Seeblockade gegen Iran!

 

 

미국의 이란 해상 봉쇄: 트럼프가 자신의 패배를 되돌리려 한다

 

- 봉쇄를 깨자! 이란을 방어하자! 제국주의 침략자들을 패퇴시키자!

 

혁명적 공산주의인터내셔널 동맹 (RCIT) 성명, 2026 4 13

 

 

 

1. 4 11 이슬라마바드에서 열린 미국과 이란 대표단 협상이 실패하자 트럼프는 이란에 대한 해상 봉쇄를 실시했다. 트럼프는 자신의 트루스 소셜 계정에서 즉시 발효된다. 세계 최강의 해군은 호르무즈 해협을 드나드는 모든 선박을 봉쇄하는 절차를 시작할 이라고 썼다. 중부사령부는 이란 항구를 오가는 선박만을 대상으로 하며, 이란과 무관한 국제 선박은 항행의 자유를 보장받을 것이라고 오늘 밝혔다.

 

2. 뭐라고 하든 이는 미국이 2 28 시작한 이란에 대한 전쟁에서 입은 패배를 되돌리려는 필사적인 발악이다. 미국과 시온주의 야수는 이란 지도자들을 암살하고 민간인 포함 수천 명을 죽이고 400 명을 난민으로 만들었지만, 이란과 레바논 나라의 저항을 꺾는 실패했다. 뿐만 아니라 이란군은 미국과 지역 동맹국들의 군사·전략 시설을 파괴하는 성공했다. 무엇보다 중요한 것은 이란이 자본주의 세계경제의 핵심 생명줄인 호르무즈 해협의 통제권을 틀어쥐었다는 점이다.

 

3. 프로그램을 포기하라는 터무니없는 요구를 이란이 당연히 거부하자, 트럼프는 해상 봉쇄를 통해 이를 강제하려 하고 있다. 이는 트럼프 정부의 딜레마를 보여준다. 한편으로는, 전쟁을 재개하고 싶진 않다. 군사적 수단으로 이란을 굴복시키려 했지만 실패했기 때문이다. 군사 작전을 재개하면 이란의 반격과 보복이 예상되는 상황에서 세계경제에 파괴적 결과를 초래할 것이고, 이미 미국 내에서도 주민 다수의 반대를 받고 있는 전쟁에 대한 반감이 더욱 커질 것이다. 다른 한편으로는, 세계가 보는 앞에서 그냥 패배자로 물러나고 싶진 않은 것이다. 무엇보다 전쟁의 목적이 이스라엘 시온주의 이익에 봉사하는 외에 작은, 성공적인 전쟁으로, 실추된 인기를 되돌리는 있었다. 따라서 트럼프는 이제 평화적 봉쇄를 통해 이란의 해상무역 기회를 차단함으로써 승리를 이뤄보겠다는 것이다.

 

4. 그러나 같은 봉쇄가 트럼프가 기대하는 성과를 가져다줄지는 매우 의문이다. 첫째, 이는 이란이 호르무즈 해협을 통제함으로써 이미 나타난 세계경제에 대한 부정적 영향을 더욱 악화시킬 것이다. 40일간의 전쟁만으로도 해협을 통한 일일 수송량이 90% 감소했다면, 완전 봉쇄는 에너지 가격 상승을 더욱 가속화하고 세계경제를 더욱 위협할 것이다. 둘째, 봉쇄는 군사적 충돌 위험을 높여 트럼프가 찾고 있는 출구 전략 더욱 어렵게 만들 것이다.

 

5. 해상 봉쇄는 장기적으로 이란 경제에 타격을 있다. 그러나 단기간 붕괴를 초래할 가능성은 낮다. 이란은 이미 47년간 제재를 견뎌왔고, 이번 미국-시온주의 침략이 주민들 사이에서 애국주의적 회복력을 강화시켰다. 반면, 미국 소비자와 걸프 동맹국, 그리고 세계는 트럼프의 전쟁과 봉쇄로 인한 에너지 가격 상승과 경제 위기를 얼마나 오래 견딜 있을까? 결국 문제는 누가 먼저 눈을 깜빡일 것인가이다. 주민이 애국주의로 집결한 이란인가, 아니면 에너지 가격 상승과 엡스타인 스캔들, ICE 테러 등으로 11 중간선거 참패 위험에 직면한 트럼프인가?

 

6. 그러나 이란과 레바논 민중의 용감한 저항이 잘못된 방향으로 이끌릴 위험도 무시해서는 된다. 가장 위험은 이란 정권 일부 세력이 미국의 압력에 굴복하여 프로그램 포기나 호르무즈 해협 통제권 포기와 같은 불리한 협정을 받아들이는 것이다. 협상에서 타협하는 일체가 부당한 것은 아니지만, 단기적 경제 이권을 위해 민족자주권을 훼손하는 합의에는 반대해야 한다.

 

7. 모든 협정은 다음의 관점에서 평가되어야 한다. 그것이 향후 불가피한 군사 충돌에서 이란의 입지를 강화하는가, 약화시키는가? 이러한 이유로 우리는 프로그램 중단을 포함하는 어떤 합의에도 강력히 반대한다. 프로그램은 에너지 주권을 강화하고, 향후 침략을 억제할 있는 능력을 제공하기 때문이다. 또한 호르무즈 해협 통제권 포기도 반대한다. 이는 이란의 중요한 수입원과 경제적 억지력을 약화시킬 것이다.

 

8. 미국에 대한 부당한 양보의 위험은 현실적이다. 이란 지배 엘리트의 부분 일각을 포함하여 기업 이해관계와 긴밀히 연결되어 있으며, 제국주의 세력은 이들에게 이익이 되는 무역 관계를 제안함으로써 회유할 있다. 따라서 이란 인민의 이익에 반하는 사업 거래 부패와 싸우는 것이 중요하다. 이를 위해 대기업을 국유화하고 노동자 민중의 민주적 통제 아래 두어야 한다. 인민의 고통을 기화로 배를 불리는 자들은 몰수 수탈되어야 하며, 자산은 제국주의 제재로 고통받는 빈곤 대중을 위해 사용되어야 한다.

 

9. 이란과 헤즈볼라의 강고한 저항은 중요하지만, 제국주의와 시온주의는 나라의 군사적 수단으로 패배시킬 없다. 핵심 과제는 전쟁을 중동 전역의 혁명적 물결로 전화시켜내는 것이다. 이는 미국를 비롯한 밖의 기타 제국주의 군대를 축출하고 모든 독재 정권들을 타도하는 민중 봉기를 선동하고 조직하는 것을 뜻한다. 이러한 혁명적 물결은 영웅적인 팔레스타인 인민을 원조하고 시온주의 정착자 국가를 파괴하여, 강에서 바다까지 자유로운 팔레스타인 노동자농민 공화국을 건설하는 길을 것이다. 우리는 카이로에서 테헤란까지, 라바트에서 다마스쿠스까지 노동자·민중 정부 수립과 중동 사회주의 연방 창설을 제창한다.

 

10. RCIT 이란과 헤즈볼라의 군사적 저항을 드는 , 지도부에게 정치적 지지를 주지 않고 항전을 드는 것이 사회주의자와 반제국주의자, 그리고 모든 정의로운 사람들의 절대적 의무임을 재차 천명한다. 미국·이스라엘 제국주의에 패배를! 이란에 대한 해상 봉쇄를 깨자!

 

 

 

 

Amerykańska blokada morska przeciwko Iranowi: Trump próbuje odwrócić swoje niepowodzenie

 

Przełamać blokadę! Bronić Iranu! Pokonać imperialistycznych agresorów!

 

Stanowisko Rewolucyjnej Komunistycznej Tendencji Międzynarodowej (RCIT), 13 kwietnia 2026, www.thecommunists.net

 

 

 

1. Po fiasku negocjacji między delegacjami Stanów Zjednoczonych i Iranu, które odbyły się 11 kwietnia w Islamabadzie, prezydent USA Donald Trump nałożył na Iran blokadę morską. „Ze skutkiem natychmiastowym Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych, najlepsza na świecie, rozpocznie BLOKOWANIE wszystkich statków próbujących wpłynąć do Cieśniny Ormuz lub z niej wypłynąć”, napisał on na swoim koncie w Truth Social. Amerykański CENTCOM oświadczył dzisiaj, że celem będą wyłącznie statki płynące do lub z portów irańskich, natomiast statki międzynarodowe, które nie płyną do ani z Iranu, będą miały swobodę żeglugi przy przepływie przez cieśninę.

 

2. Tak czy inaczej, jest to desperacka próba odwrócenia niekorzystnego obrotu wydarzeń, jaki dotknął Waszyngton w wojnie przeciwko Iranowi, którą rozpoczął – wraz z syjonistycznym państwem osadniczym – 28 lutego. Pomimo zamordowania wielu irańskich przywódców, zabicia tysięcy ludzi i wysiedlenia 4 milionów osób w Iranie i Libanie, amerykańsko-syjonistycznemu potworowi nie udało się pokonać ruchu oporu w obu tych krajach. Co więcej, irańskie siły zbrojne zdołały zniszczyć obiekty wojskowe i strategiczne należące do Stanów Zjednoczonych i ich regionalnych sojuszników. Co najważniejsze, Iran przejął kontrolę nad Cieśniną Ormuz – kluczową arterią światowej gospodarki kapitalistycznej.

 

3. Po tym, jak Iran słusznie odmówił spełnienia absurdalnego żądania zaniechania programu jądrowego, Trump próbuje wymusić swoją wolę, nakładając blokadę morską. To posunięcie odzwierciedla dylemat jego administracji. Z jednej strony nie chce ona ponownie wywołać wojny. Próbowała pokonać Iran środkami militarnymi, ale poniosła porażkę. Wznowienie działań zbrojnych i przewidywalny odwet ze strony Iranu miałyby katastrofalne skutki dla światowej gospodarki i sprawiłyby, że wojna stałaby się jeszcze mniej popularna wśród społeczeństwa amerykańskiego (które od samego początku w większości sprzeciwiało się tej wojnie). Z drugiej strony Trump nie chce po prostu się poddać i zakończyć wojnę jako przegrany na oczach całego świata. Głównym celem tej wojny – oprócz służenia interesom syjonistycznym – było odwrócenie swojej niepopularności poprzez „małą, zwycięską wojnę”. W związku z tym stara się on obecnie osiągnąć zwycięstwo poprzez „pokojową” blokadę, która pozbawiłaby Iran możliwości prowadzenia handlu morskiego.

 

4. Wydaje się jednak wysoce wątpliwe, czy taka blokada przyniesie sukces, na który liczy Trump. Po pierwsze, oczywiste jest, że może to jedynie spotęgować negatywne skutki, jakie dla światowej gospodarki ma kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz. Jeśli 40 dni wojny spowodowało już 90-procentowy spadek dziennego ruchu statków w Cieśninie Ormuz, to całkowite zamknięcie tej trasy może jedynie doprowadzić do wzrostu cen energii, a tym samym jeszcze bardziej zagrozić światowej gospodarce. Po drugie, oczywiste jest, że taka blokada zwiększy ryzyko kolejnej konfrontacji zbrojnej, a tym samym pozbawi Trumpa szansy na znalezienie „wyjścia” z tej niezwykle niepopularnej wojny, którego tak desperacko poszukuje.

 

5. To prawda, że blokada morska poważnie zaszkodzi irańskiej gospodarce. Jednak choć w perspektywie długoterminowej jest to fakt, mało prawdopodobne jest, by doprowadziło to do załamania w krótkim okresie. Kraj ten żyje w warunkach sankcji już od 47 lat, a niedawna agresja amerykańsko-syjonistyczna wzmocniła patriotyczną odporność społeczeństwa. Jednocześnie, jak długo amerykańscy konsumenci, sojusznicy z regionu Zatoki Perskiej i reszta świata będą tolerować wzrost cen energii i kryzys gospodarczy spowodowany wojną, na którą zdecydował się Trump, oraz jego blokadę morską?! Pytanie brzmi więc: kto pierwszy ustąpi – Iran, którego społeczeństwo jest zmobilizowane w duchu patriotyzmu, czy Trump, któremu grozi druzgocąca porażka w zbliżających się wyborach uzupełniających w listopadzie z powodu wysokich cen energii, afery Epsteina, terroru ICE itp.?

 

6. Byłoby jednak nierozsądne ignorować zagrożenia, które mogłyby sprowadzić na manowce odważny opór narodu irańskiego i libańskiego oraz zniweczyć zwycięstwo. Największym bezpośrednim zagrożeniem jest to, że niektóre kręgi irańskiego reżimu ulegną presji amerykańskich imperialistów i zgodzą się na niekorzystne porozumienie, które oznaczałoby rezygnację z programu jądrowego oraz utratę kontroli nad Cieśniną Ormuz. Oczywiście nie twierdzimy, że pójście na kompromis w negocjacjach jest samo w sobie niewłaściwe. Każdy wynik należy rozpatrywać indywidualnie. Ostrzegamy jednak przed wszelkimi porozumieniami, które podważałyby suwerenność narodową w zamian za krótkoterminowe korzyści gospodarcze.

 

7. Każde porozumienie należy rozpatrywać z następującej perspektywy: czy wzmacnia ono, czy osłabia pozycję Iranu przed nieuniknioną kolejną rundą militarnej konfrontacji z amerykańsko-syjonistycznym potworem? Z tych powodów zdecydowanie sprzeciwiamy się wszelkim porozumieniom, które przewidują zakończenie irańskiego programu jądrowego. Program ten pozwala Iranowi na większą niezależność energetyczną oraz na produkcję broni jądrowej, która odstraszyłaby agresorów przed rozpoczęciem kolejnej wojny w przyszłości. Podobnie sprzeciwiamy się oddaniu kontroli nad Cieśniną Ormuz, ponieważ pozbawiłoby to Iran ważnych dochodów oraz środków ekonomicznego odstraszania wobec imperialistów.

 

8. Uważamy, że niebezpieczeństwo nieuzasadnionych ustępstw wobec Stanów Zjednoczonych jest realne, ponieważ część elity rządzącej – w tym niektóre kręgi sił zbrojnych – jest ściśle powiązana z interesami biznesowymi i może dać się przekonać imperialistom perspektywą korzystnych stosunków handlowych. Dlatego tak ważne jest zwalczanie korupcji i umów biznesowych, które są sprzeczne z interesami narodu irańskiego. Najlepszym sposobem na to jest nacjonalizacja wszystkich dużych przedsiębiorstw i poddanie ich przejrzystej i demokratycznej kontroli ze strony robotników i społeczeństwa. Ci, którzy wzbogacają się w tych trudnych czasach, muszą zostać wywłaszczeni, a ich majątek należy przeznaczyć na rzecz zubożałych mas cierpiących z powodu imperialistycznych sankcji.

 

9. Choć niezłomny opór Iranu i Hezbollahu wobec amerykańsko-syjonistycznego potwora jest niezwykle ważny, jasne jest, że imperializmu i syjonizmu nie da się pokonać wyłącznie środkami militarnymi jednego czy dwóch państw. Najważniejszym zadaniem jest przekształcenie tej wojny w falę rewolucyjną ogarniającą cały Bliski Wschód. Oznacza to prowadzenie agitacji i organizowanie się w celu wywołania powstań ludowych, które doprowadzą do wyparcia amerykańskich i innych imperialistycznych wojsk oraz obalenia wszystkich tyranicznych reżimów. Taka fala rewolucyjna mogłaby wesprzeć bohaterski naród palestyński i zniszczyć syjonistyczne państwo osadnicze – torując drogę do budowy wolnej Palestyny od Rzeki aż po Morze, która naszym zdaniem powinna być republiką robotniczą i chłopską. Opowiadamy się za utworzeniem rządów robotniczych i ludowych – od Kairu po Teheran, od Rabatu po Damaszek – oraz za utworzeniem socjalistycznej federacji Bliskiego Wschodu.

 

10. RCIT ponownie podkreśla, że nadrzędnym obowiązkiem socjalistów, antyimperialistów i wszystkich sprawiedliwych ludzi jest opowiedzenie się po stronie zbrojnego ruchu oporu w Iranie i Hezbollahu, bez udzielania politycznego poparcia ich przywódcom. Pokonać amerykański i izraelski imperializm! Przełamać blokadę morską Iranu!

 

 

 

 

Blocus naval américain contre l'Iran : Trump tente d'inverser son revers.

 

Brisons le blocus ! Défendons l'Iran ! Vainquons les agresseurs impérialistes !

 

Déclaration du Courant communiste révolutionnaire international (CCRI/RCIT), 13 avril 2026, www.thecommunists.net

 

 

 

1.           Suite à l'échec des négociations entre les délégations américaine et iranienne à Islamabad le 11 avril, le président américain Trump a imposé un blocus naval à l'Iran. « Avec effet immédiat, la marine américaine, la meilleure du monde, entamera le blocus de tous les navires tentant d'entrer ou de sortir du détroit d'Ormuz », a-t-il écrit sur son compte Truth Social. Le Commandement central américain a déclaré aujourd'hui qu'il ne ciblerait que les navires à destination ou en provenance des ports iraniens, tandis que les navires internationaux ne se rendant pas en Iran ou n'en partant pas bénéficieraient de la liberté de navigation dans le détroit.

 

2.           Quoi qu'il en soit, il s'agit d'une tentative désespérée de renverser la situation après le revers subi par Washington dans la guerre contre l'Iran, qu'il a déclenchée – conjointement avec cet État colonial sioniste – le 28 février. Malgré l'assassinat de plusieurs dirigeants iraniens, malgré les milliers de morts et malgré les quatre millions de déplacés en Iran et au Liban, le monstre américano-sioniste n'est pas parvenu à vaincre la résistance dans ces deux pays. De plus, les forces armées iraniennes sont parvenues à détruire des installations militaires et stratégiques américaines et celles de leurs alliés régionaux. Surtout, l'Iran a pris le contrôle du détroit d'Ormuz, voie de passage essentielle à l'économie mondiale capitaliste.

 

3.           Après le refus légitime de l'Iran d'accepter l'exigence absurde d'abandonner son programme nucléaire, Trump tente d'imposer son point de vue en instaurant un blocus naval. Cette mesure illustre le dilemme de l'administration. D'une part, elle ne souhaite pas reprendre la guerre. Elle a déjà tenté de vaincre l'Iran par les armes, mais sans succès. La reprise des opérations militaires et la riposte prévisible de l'Iran auraient des conséquences désastreuses pour l'économie mondiale et rendraient la guerre encore plus impopulaire auprès de la population américaine (qui s'y est opposée majoritairement depuis le début). D'autre part, Trump ne veut pas capituler et sortir perdant de cette guerre aux yeux du monde. L'objectif principal de cette guerre, outre la défense des intérêts sionistes, était de redorer son image par une « petite guerre victorieuse ». Il tente donc désormais de remporter la victoire par le biais d'un blocus « pacifique » qui priverait l'Iran de la possibilité de se livrer au commerce maritime.

 

4.           Toutefois, il est fort douteux qu'un tel blocus permette d'obtenir le succès escompté par Trump. Premièrement, il est clair qu'il ne peut qu'aggraver les conséquences néfastes du contrôle du détroit d'Ormuz par l'Iran sur l'économie mondiale. Si quarante jours de guerre ont déjà réduit de 90 % le trafic maritime quotidien dans le détroit d'Ormuz, une fermeture complète ne peut qu'augmenter les prix de l'énergie et, de ce fait, menacer davantage l'économie mondiale. Deuxièmement, il est évident qu'un tel blocus accroîtra le risque d'une nouvelle confrontation militaire et, par conséquent, privera Trump de la possibilité de se retirer de cette guerre très impopulaire qu'il recherche désespérément.

 

5.           Il est vrai qu'un blocus naval nuira gravement à l'économie iranienne. Mais si cela est vrai à long terme, il est peu probable qu'il entraîne un effondrement à court terme. Le pays vit déjà sous sanctions depuis quarante-sept ans et la récente agression américano-sioniste a renforcé le patriotisme de la population. Dans le même temps, combien de temps les consommateurs américains, les alliés du Golfe et le monde toléreront-ils l'inflation des prix de l'énergie et la crise économique engendrées par la guerre de choix de Trump et son blocus naval ? La question est donc de savoir qui cédera le premier : l'Iran, fort d'une population patriotique mobilisée, ou Trump, confronté à une défaite cuisante aux élections de mi-mandat de novembre en raison de la flambée des prix de l'énergie, du scandale Epstein, des agissements de l'ICE, etc.?

 

6.           Toutefois, il serait insensé d'ignorer les dangers susceptibles d'égarer la courageuse résistance des peuples iranien et libanais et de compromettre la victoire. Le plus grand danger immédiat est que des secteurs du régime iranien capitulent sous la pression des impérialistes américains et acceptent un mauvais accord qui abandonnerait le programme nucléaire du pays et son contrôle du détroit d'Ormuz. Bien sûr, nous ne disons pas que faire des compromis lors des négociations serait illégitime en soi, et chaque résultat doit être examiné au cas par cas. Mais nous mettons en garde contre tout accord qui porterait atteinte à la souveraineté nationale en échange d'avantages économiques à court terme.

 

7.           Tout accord doit être examiné sous l'angle suivant : renforce-t-il ou affaiblit-il la position de l'Iran face à l'inévitable prochaine confrontation militaire avec le monstre américano-sioniste ? C'est pourquoi nous nous opposons fermement à tout accord prévoyant l'arrêt du programme nucléaire iranien. Ce programme permet à l'Iran d'accroître sa souveraineté énergétique et de se doter de l'arme nucléaire, ce qui dissuaderait les agresseurs de déclencher une nouvelle guerre. De même, nous nous opposons à l'abandon du contrôle du détroit d'Ormuz, car cela priverait l'Iran d'importantes ressources financières et d'un moyen de dissuasion économique face aux impérialistes.

 

8.           Nous pensons que le risque de concessions illégitimes aux États-Unis est réel, car une partie de l'élite dirigeante – y compris certains secteurs des forces armées – est étroitement liée aux intérêts commerciaux et pourrait être séduite par les impérialistes grâce à la perspective de relations commerciales lucratives. C'est pourquoi il est crucial de lutter contre la corruption et les accords commerciaux qui vont à l'encontre des intérêts du peuple iranien. Le meilleur moyen d'y parvenir est de nationaliser toutes les grandes entreprises et de les placer sous le contrôle transparent et démocratique des travailleurs et du peuple. Ceux qui s'enrichissent en ces temps difficiles doivent être expropriés et leurs richesses doivent être utilisées au profit des masses appauvries qui souffrent du régime de sanctions impérialistes.

 

9.           Si la résistance inébranlable de l'Iran et du Hezbollah face au monstre américano-sioniste a été cruciale, il est clair que l'impérialisme et le sionisme ne peuvent être vaincus par la seule force militaire d'un ou deux pays. L'enjeu essentiel est de transformer cette guerre en une vague révolutionnaire à travers tout le Moyen-Orient. Cela implique de mobiliser et d'organiser des soulèvements populaires pour chasser les troupes américaines et autres puissances impérialistes et renverser tous les régimes tyranniques. Une telle vague révolutionnaire pourrait venir en aide à l’héroïque peuple palestinien et détruire l'État colonial sioniste, ouvrant ainsi la voie à la construction d'une Palestine libre, de la rivière à la mer, qui, selon nous, devrait être la république des ouvriers et fellahine. Nous préconisons la création de gouvernements ouvriers et populaires – du Caire à Téhéran, de Rabat à Damas – et la création d'une fédération socialiste du Moyen-Orient.

 

10.         Le RCIT réaffirme qu'il est du devoir suprême des socialistes, des anti-impérialistes et de tous les justes de se ranger du côté de la résistance militaire de l'Iran et du Hezbollah sans apporter de soutien politique à leurs dirigeants. Pour la défaite de l'impérialisme américain et israélien ! Levons le blocus naval contre l'Iran !