Confirmación oficial de que Estados Unidos ya no es la potencia hegemónica mundial

Confirmação oficial de que os Estados Unidos não são mais a potência hegemônica mundial

트럼프의 새 <국가안보전략>: 미 제국주의가 다극 세계에 대한 전략을 제시하다

Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας του Τραμπ περιγράφει την πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για έναν πολυπολικό κόσμο

 

Trump’s new National Security Strategy outlines a strategy for U.S. imperialism for a multi-polar world

 

By Michael Pröbsting, Revolutionary Communist International Tendency (RCIT), 11 December 2025, www.thecommunists.net

 

 

 

Contents

 

Introduction

 

Focus on the homeland and the Western Hemisphere

 

Deterrence against and détente with China and Russia

 

Destroying the EU and transforming European states into U.S. vassals

 

Retreat from the Middle East and hoping for the Abraham Accords

 

The illusion of peace through business in a multipolar world

 

The end of a debate

 

 

 

* * * * *

 

 

Introduction

 

 

 

The new National Security Strategy of the Trump Administration is a crucial document to understand the current state of U.S. imperialism. ^[1] In a previous article about a draft of this document, we noted that it represents “a dramatic reversal in the foreign policy of U.S. imperialism” as it “marks the end of its attempts to defend its status the global hegemonic power”. ^[2] The now published official version of the document fully confirms this assessment.

 

Basically, the new National Security Strategy recognises that the U.S. can no longer play the role of the global hegemon. “After the end of the Cold War, American foreign policy elites convinced themselves that permanent American domination of the entire world was in the best interests of our country. Yet the affairs of other countries are our concern only if their activities directly threaten our interests. Our elites badly miscalculated America’s willingness to shoulder forever global burdens to which the American people saw no connection to the national interest. They overestimated America’s ability to fund, simultaneously, a massive welfare-regulatory-administrative state alongside a massive military, diplomatic, intelligence, and foreign aid complex.” (p. 1)

 

And a few pages later, the document repeats: “The days of the United States propping up the entire world order like Atlas are over.” (p. 12)

 

In a longer, unpublished version of the National Security Strategy, the White House is even more explicit. It discusses the “failure” of American hegemony and states: “Hegemony is the wrong thing to want and it wasn’t achievable.“ [3]

 

 

 

Focus on the homeland and the Western Hemisphere

 

 

 

Instead, the official document states that Washington must focus on what it calls “America’s core foreign policy interests.“ The first of such “core interests” on which the U.S. will focus are the homeland and the Western Hemisphere – a strategy which it calls “a ‘Trump Corollary’ to the Monroe Doctrine”.

 

“After years of neglect, the United States will reassert and enforce the Monroe Doctrine to restore American preeminence in the Western Hemisphere, and to protect our homeland and our access to key geographies throughout the region. We will deny non-Hemispheric competitors the ability to position forces or other threatening capabilities, or to own or control strategically vital assets, in our Hemisphere.” (p. 15)

 

“We want to ensure that the Western Hemisphere remains reasonably stable and well-governed enough to prevent and discourage mass migration to the United States; we want a Hemisphere whose governments cooperate with us against narco-terrorists, cartels, and other transnational criminal organizations; we want a Hemisphere that remains free of hostile foreign incursion or ownership of key assets, and that supports critical supply chains; and we want to ensure our continued access to key strategic locations. In other words, we will assert and enforce a “Trump Corollary” to the Monroe Doctrine.” (p. 5)

 

In other words, Washington wants to fully dominate North and South America and keep its imperialist rivals – most importantly China – out from this region. Trumps military threats against Venezuela but also against Colombia and Mexico are part of this strategy which aims to replace local governments in the “Western Hemisphere” with loyal lackeys. [4]

 

 

 

Deterrence against and détente with China and Russia

 

 

 

While the U.S. finally recognises that it can no longer dominate the world, it is determined to stop China replacing it. As we explained in our works, China has emerged as a key imperialist power. [5] In the past decade it has become number No. 1 in global trade and manufacturing and No. 2 among the top global corporations and billionaires. It is also No. 2 in miliary spending (behind the U.S.) and No. 3 among the nuclear powers (behind the U.S. and Russia). ^[6]

 

Consequently, the National Security Strategy argues for a continuation of Washington’s current policy of containment of China via Tariff Wars, export control and military deterrence.

 

“Going forward, we will rebalance America’s economic relationship with China, prioritizing reciprocity and fairness to restore American economic independence. Trade with China should be balanced and focused on non-sensitive factors. (…) Importantly, this must be accompanied by a robust and ongoing focus on deterrence to prevent war in the Indo-Pacific.” (p. 20)

 

“A related security challenge is the potential for any competitor to control the South China Sea. This could allow a potentially hostile power to impose a toll system over one of the world’s most vital lanes of commerce or—worse—to close and reopen it at will. Either of those two outcomes would be harmful to the U.S. economy and broader U.S. interests.” (p. 24)

 

However, it is remarkable that the document uses less threatening militaristic language compared with past issues of this document (the National Security Strategy is published every four years at the beginning of the Presidents term of office). While the Trump Administration wants to contain China, it does not seek a military conflict in the coming period. The reason for this is, of course, not any pacifist motivation but rather a recognition of Washington’s decline and its inability to defeat China in the foreseeable future.

 

In a speech held two days after the publication of the National Security Strategy document, Defense Secretary Pete Hegseth was even more explicit on this. POLITICO reports: “The Defense secretary’s speech revealed an administration moving toward a policy that recognizes zones of influence led by great powers — China in the Pacific, the U.S. in the Western Hemisphere and Europe broadly, although he made only a passing reference to Russia.” [7]

 

Hence, the Trump Administration rather wants to create a kind of détente with Beijing and, even more, with Russia. According to the above-mentioned longer version of the National Security Strategy document, Washington proposes to create a “Core 5” group made up of the U.S., China, Russia, India and Japan. (Note that such “Core 5” does not include a single European power!) This body would meet regularly for summits with specific themes.

 

Trump’s consistent efforts to impose an end of the Ukraine War are part of this strategy to create a détente with Russia. As we did explain somewhere else, his attempts to push Ukraine towards capitulation and acceptance of massive loss of territory (even of regions which the Russian army has not even conquered until now) are driven by the desire to strike a deal with Putin, to exploit Ukraine’s raw materials and to open business with Russian monopolies. [8]

 

Correspondingly, Washington wants European powers to end their “Cold War” with Russia. The document accuses its allies of “lack of self-confidence … in Europe’s relationship with Russia” and urges them to “reestablish strategic stability with Russia”. (p. 25)

 

According to the Wall Street Journal, the Trump Administration pushes Europe to accept such a détente with Russia. It wants Brussels to agree “plans for U.S. financial firms and other businesses to tap roughly $200 billion of frozen Russian assets for projects in Ukraine.” Furthermore, Washington wants to bring “Russia’s economy in from the cold, with U.S. companies investing in strategic sectors from rare-earth extraction to drilling for oil in the Arctic, and helping to restore Russian energy flows to Western Europe and the rest of the world.” ^[9]

 

Unsurprisingly, European officials are not amused by such plans. According to the Wall Street Journal, “one official compared them to President Trump’s vision of building a Riviera-style development in Gaza. Another, referring to the proposed U.S.-Russia energy deals, said it was an economic version of the 1945 conference where World War II victors divvied up Europe. ‘It’s like Yalta,’ he said.”

 

 

 

Destroying the EU and transforming European states into U.S. vassals

 

 

 

Another goal of Trump’s National Security Strategy is the destruction of the EU and the installation of pro-U.S. governments in European states. This goal is wrapped in right-wing chauvinist rhetoric about “dangers” of migration and defence of “sovereign nations” against “transnational institutions”.

 

“In countries throughout the world, mass migration has strained domestic resources, increased violence and other crime, weakened social cohesion, distorted labor markets, and undermined national security. The era of mass migration must end.” (p. 11)

 

“But this economic decline is eclipsed by the real and more stark prospect of civilizational erasure. The larger issues facing Europe include activities of the European Union and other transnational bodies that undermine political liberty and sovereignty, migration policies that are transforming the continent and creating strife, censorship of free speech and suppression of political opposition, cratering birthrates, and loss of national identities and self-confidence.” (p. 25)

 

At some point, the document states: “We will oppose elite-driven, anti-democratic restrictions on core liberties in Europe, the Anglosphere, and the rest of the democratic world, especially among our allies.” (p. 12) Needless to say that this is a particular cynical statement coming from an administration which imprisons thousands without trial, persecutes anti-fascist groups, terrorises large sectors of the population with heavily armed ICE squads and sends the National Guard to the streets of Los Angeles, Washington, D.C., and other cities. It is also remarkable that the Trump Administration laments “anti-democratic restrictions on core liberties” among its allies but not in Russia and China!

 

As we have seen in the past 12 months, such anti-EU rhetoric is a consistent element in Trump’s foreign policy. ^[10] To many observers it seems absurd that Washington is turning with such vehemence against Europe. But there is a rationale behind this shift which breaks with transatlanticism. As the U.S. is a declining imperialist power it is no longer able to carry the costs of the financial and military obligations resulting from such alliance. As a result, it wants to refocus on dominating the Western hemisphere and weaken Europe so that it is forced to subordinate itself to Washington. Hence, Washington wants to destroy the European Union so that the continents’ nation states have to deal with the U.S. individually, i.e. from a weaker bargaining position. In order to achieve this goal, it wants to support right-wing parties on the continent which share its chauvinist outlook, oppose the EU and support Trump.

 

“American diplomacy should continue to stand up for genuine democracy, freedom of expression, and unapologetic celebrations of European nations’ individual character and history. America encourages its political allies in Europe to promote this revival of spirit, and the growing influence of patriotic European parties indeed gives cause for great optimism.” (p. 26)

 

Realistically, the U.S. can not expect to transform all European states into vassals, but it hopes to succeed in this at least with several of these. The above-mentioned unpublished longer version lists Austria, Hungary, Italy, and Poland as countries the U.S. should “work more with…with the goal of pulling them away from the [European Union].” It concludes: “And we should support parties, movements, and intellectual and cultural figures who seek sovereignty and preservation/restoration of traditional European ways of life…while remaining pro-American.”

 

 

 

Retreat from the Middle East and hoping for the Abraham Accords

 

 

 

As part of America’s general retreat, Trump’s National Security Strategy also states that Washington will reduce its military engagement in the Middle East.

 

“Conflict remains the Middle East’s most troublesome dynamic, but there is today less to this problem than headlines might lead one to believe. (…) But the days in which the Middle East dominated American foreign policy in both long-term planning and day-to-day execution are thankfully over – not because the Middle East no longer matters, but because it is no longer the constant irritant, and potential source of imminent catastrophe, that it once was. It is rather emerging as a place of partnership, friendship, and investment – a trend that should be welcomed and encouraged. In fact, President Trump’s ability to unite the Arab world at Sharm el-Sheikh in pursuit of peace and normalization will allow the United States to finally prioritize American interests.” (p. 28)

 

“America will always have core interests in ensuring that Gulf energy supplies do not fall into the hands of an outright enemy, that the Strait of Hormuz remain open, that the Red Sea remain navigable, that the region not be an incubator or exporter of terror against American interests or the American homeland, and that Israel remain secure. We can and must address this threat ideologically and militarily without decades of fruitless “nation-building” wars. We also have a clear interest in expanding the Abraham Accords to more nations in the region and to other countries in the Muslim world.” (pp. 28-29)

 

Basically, Washington hopes to stabilize the Middle East by keeping Israel as the strongest regional power and, at the same time, by expanding the “normalization” process between Israel and Arab states and reinforce this with deepening America’s business relations with the Gulf monarchies. This shall be sufficient to keep the Middle East under control without forcing the U.S. to engage in “forever wars”.

 

“We want to prevent an adversarial power from dominating the Middle East, its oil and gas supplies, and the chokepoints through which they pass while avoiding the “forever wars” that bogged us down in that region at great cost.” (p. 5)

 

As we did show in various documents, such a concept is totally delusional. The Middle East is a region prone with explosive national and social contradictions. The genocide against the Palestinian people and the expansionist nature of the Zionist settler state, the tyrannical nature of the Arab regimes, the tensions between Israel, Türkiye, Iran and Saudi Arabia – all this guarantees that the next years will continue to see wars and popular uprisings. ^[11]

 

 

 

The illusion of peace through business in a multipolar world

 

 

 

In summary, Trump’s new National Security Strategy represents a dramatic shift in the foreign policy of U.S. imperialism. Under the previous administrations of Obama and Biden, Washington had tried to keep its hegemonic position. The Trump Administration no longer attempts such. As we noted in our article about the draft version of the document:

 

“In short, the policy of the Trump Administration is characterised by a retreat from its main adversaries – China and Russia – and an attempt to plunder and dominate the weaker allies in the Western Hemisphere. The declining former hegemon sets itself more realistic goals.”

 

The Trump Administration claims that it can create a peaceful world by retreating, enforcing ceasefires in several places, and creating a détente with China and Russia. Such a détente should create the conditions for expanding trade, investments and economic growth. However, this is a complete illusion. We are living in a period of economic stagnation and crisis. Every few weeks or months another armed conflict erupts – just think about the last six months: India-Pakistan, Pakistan-Afghanistam, Thailand-Cambodia, Israel-Iran, Gaza War, civil wars in Sudan, DR Congo and Burma/Myanmar, etc. Add to this that tensions between imperialist powers are rising and global armament has reached new record levels. The renowned institute SIPRI institute reports in its latest yearbook:

 

“Estimated global military expenditure rose for the 10th consecutive year in 2024, to reach $2.7 trillion, driven by the Russia–Ukraine war and other armed conflicts and geopolitical tensions. The 9.4 per cent increase in total military spending in 2024 pushed estimated world spending to the highest level recorded by SIPRI.” [12]

 

Trump believes that he deserves the Nobel Peace Price which is not surprising since he is also his biggest cheerleader who modestly considers himself as a “very stable genius”. In the real world, tensions between global and regional powers are inevitable rising as the capitalist crisis destabilises the world economy, the climate, living conditions as well as political relations between states. All the global armament and regional tensions are harbingers of major wars in the future – regionally and globally.

 

 

 

The end of a debate

 

 

 

Washington’s new foreign policy doctrine closes a debate which has begun one-and-a-half decades ago with the onset of the new historic period in 2008/09. Since then, the RCIT and other authentic Marxists have argued that China (and Russia) have become new imperialist powers which effectively ended America’s position as the absolute hegemon. Consequently, the rivalry between these two Great Powers has been the most important element in global political relations.

 

In this period, we have been engaged in numerous debates and polemics with left-wing organisations and intellectuals who denied this reality. Some claim that China and Russia would represent socialist or “objectively anti-imperialist” states which should be supported in conflicts with the U.S. ^[13] Others recognise the capitalist nature of these states but say that these are not imperialist powers as they are either too weak to challenge the U.S. or effectively cooperate with Washington. [14] Such theories are often combined with the idea that inter-imperialist contradictions between the U.S. and Europe would not exist as the latter would be simple part of the “U.S.-led Empire”. ^[15] Many of these “socialists” have adopted Putin’s and Xi’s propaganda and advocate a “multi-polar” world order, claiming that this would result in global peace. [16]

 

We have refuted these revisionist theories and Trump’s new National Security Strategy is an official confirmation of our theses which comes from the camp of the class enemy. Now, even the White House has to admit that it is no longer dominating the world. It is evident now for everyone that China and Russia were able to force the U.S. to retreat. And it is equally obvious that the U.S. and Europe do not constitute a joint Empire led by Washington but are rather rivalling imperialist powers. Finally, one does not need to be an Einstein to see that the “multi-polar” world is not at all peaceful but rather prone with tensions and conflicts between states. No, Mr. and Ms. Putinistas, reality has ended this debate!

 

 

 

La nueva Estrategia de Seguridad Nacional de Trump esboza una estrategia para el imperialismo estadounidense en un mundo multipolar

 

Por Michael Pröbsting, Corriente Comunista Revolucionaria Internacional (CCRI), 11 de diciembre de 2025, www.thecommunists.net

 

 

 

Contenido

 

Introducción

 

Enfoque en el territorio nacional y el hemisferio occidental

 

Disuasión y distensión con China y Rusia

 

Destrucción de la UE y transformación de los estados europeos en vasallos de Estados Unidos

 

Retirada de Oriente Medio y esperanza en los Acuerdos de Abraham

 

La ilusión de la paz a través de los negocios en un mundo multipolar

 

El fin de un debate

 

 

 

* * * * *

 

 

 

 

 

Introducción

 

 

 

La nueva Estrategia de Seguridad Nacional de la Administración Trump es un documento crucial para comprender el estado actual del imperialismo estadounidense. ^[1] En un artículo anterior sobre un borrador de este documento, señalamos que representa “un giro drástico en la política exterior del imperialismo estadounidense”, ya que “marca el fin de sus intentos de defender su estatus de potencia hegemónica mundial”. ^[2] La versión oficial del documento, ya publicada, confirma plenamente esta evaluación.

 

Básicamente, la nueva Estrategia de Seguridad Nacional reconoce que Estados Unidos ya no puede desempeñar el papel de potencia hegemónica mundial. “Tras el fin de la Guerra Fría, las élites de la política exterior estadounidense se convencieron de que la dominación permanente de Estados Unidos sobre el mundo entero redundaba en el mejor interés de nuestro país. Sin embargo, los asuntos de otros países solo nos conciernen si sus actividades amenazan directamente nuestros intereses. Nuestras élites calcularon mal la disposición de Estados Unidos a asumir para siempre cargas globales con las que el pueblo estadounidense no veía ninguna conexión con el interés nacional. Sobreestimaron la capacidad de Estados Unidos para financiar, simultáneamente, un enorme estado de bienestar, regulador y administrativo, junto con un enorme complejo militar, diplomático, de inteligencia y de ayuda exterior”. (pág. 1)

 

Y unas páginas más adelante, el documento repite: “Los días en que Estados Unidos sostenía todo el orden mundial como Atlas han terminado”. (pág. 12)

 

En una versión más extensa y no publicada de la Estrategia de Seguridad Nacional, la Casa Blanca es aún más explícita. Analiza el “fracaso” de la hegemonía estadounidense y afirma: “La hegemonía es algo indeseable e inalcanzable”. ^[3]

 

 

 

Enfoque en la patria y el hemisferio occidental

 

 

 

En cambio, el documento oficial afirma que Washington debe centrarse en lo que denomina "los intereses fundamentales de la política exterior estadounidense". El primero de estos "intereses fundamentales" en los que se centrará Estados Unidos son la patria y el hemisferio occidental, una estrategia que denomina "un 'Corolario de Trump' a la Doctrina Monroe".

 

“Después de años de abandono, Estados Unidos reafirmará y aplicará la Doctrina Monroe para restaurar la preeminencia estadounidense en el hemisferio occidental y para proteger nuestra patria y nuestro acceso a zonas geográficas clave en toda la región. Negaremos a los competidores no hemisféricos la capacidad de posicionar fuerzas u otras capacidades amenazantes, o de poseer o controlar activos estratégicamente vitales en nuestro hemisferio.” (pág. 15)

 

“Queremos garantizar que el hemisferio occidental se mantenga lo suficientemente estable y bien gobernado como para prevenir y desalentar la migración masiva a Estados Unidos; queremos un hemisferio cuyos gobiernos cooperen con nosotros contra los narcoterroristas, los cárteles y otras organizaciones criminales transnacionales; queremos un hemisferio que permanezca libre de incursiones extranjeras hostiles o de la propiedad de activos clave, y que apoye las cadenas de suministro críticas; y queremos garantizar nuestro acceso continuo a ubicaciones estratégicas clave. En otras palabras, afirmaremos y aplicaremos un "Corolario de Trump" a la Doctrina Monroe.” (pág. 5)

 

En otras palabras, Washington quiere dominar completamente América del Norte y del Sur y mantener a sus rivales imperialistas, principalmente China, fuera de esta región. Las amenazas militares de Trump contra Venezuela, pero también contra Colombia y México, forman parte de esta estrategia que busca reemplazar a los gobiernos locales en el "hemisferio occidental" por títeres leales. ^[4]

 

 

 

Disuasión y distensión con China y Rusia

 

 

 

Si bien Estados Unidos finalmente reconoce que ya no puede dominar el mundo, está decidido a impedir que China lo reemplace. Como explicamos en nuestros trabajos, China ha emergido como una potencia imperialista clave. ^[5] En la última década se ha convertido en el número 1 en comercio y manufactura a nivel mundial y en el número 2 entre las principales corporaciones y multimillonarios del mundo. También es el número 2 en gasto militar (detrás de Estados Unidos) y el número 3 entre las potencias nucleares (detrás de Estados Unidos y Rusia). ^[6]

 

En consecuencia, la Estrategia de Seguridad Nacional aboga por la continuación de la política actual de Washington de contención de China mediante guerras arancelarias, control de exportaciones y disuasión militar.

 

“En el futuro, reequilibraremos la relación económica de Estados Unidos con China, priorizando la reciprocidad y la equidad para restaurar la independencia económica estadounidense. El comercio con China debe ser equilibrado y centrado en factores no sensibles. (...) Es importante destacar que esto debe ir acompañado de un enfoque sólido y continuo en la disuasión para prevenir la guerra en el Indo-Pacífico.” (p. 20)

 

“Un desafío de seguridad relacionado es el potencial de que cualquier competidor controle el Mar de China Meridional. Esto podría permitir que una potencia potencialmente hostil imponga un sistema de peaje en una de las rutas comerciales más vitales del mundo o, peor aún, que la cierre y la reabra a voluntad. Cualquiera de estos dos resultados sería perjudicial para la economía estadounidense y para los intereses generales de Estados Unidos.” (p. 24)

 

Sin embargo, es notable que el documento utilice un lenguaje militarista menos amenazante en comparación con ediciones anteriores de este documento (la Estrategia de Seguridad Nacional se publica cada cuatro años al comienzo del mandato presidencial). Si bien la Administración Trump quiere contener a China, no busca un conflicto militar en el futuro cercano. La razón de esto no es, por supuesto, ninguna motivación pacifista, sino más bien el reconocimiento del declive de Washington y su incapacidad para derrotar a China en un futuro previsible.

 

En un discurso pronunciado dos días después de la publicación del documento de la Estrategia de Seguridad Nacional, el secretario de Defensa, Pete Hegseth, fue aún más explícito al respecto. POLITICO informa: "El discurso del secretario de Defensa reveló que la administración avanza hacia una política que reconoce las zonas de influencia lideradas por las grandes potencias: China en el Pacífico, Estados Unidos en el hemisferio occidental y Europa en general, aunque solo hizo una breve referencia a Rusia". ^[7]

 

Por lo tanto, la Administración Trump prefiere crear una especie de distensión con Pekín y, aún más, con Rusia. Según la versión más extensa del documento de la Estrategia de Seguridad Nacional mencionada anteriormente, Washington propone crear un grupo "Núcleo 5" compuesto por Estados Unidos, China, Rusia, India y Japón. (¡Nótese que este "Núcleo 5" no incluye a ninguna potencia europea!). Este organismo se reuniría periódicamente en cumbres con temas específicos.

 

Los constantes esfuerzos de Trump para poner fin a la guerra de Ucrania forman parte de esta estrategia para crear una distensión con Rusia. Como ya explicamos en otro lugar, sus intentos de presionar a Ucrania para que capitule y acepte la pérdida masiva de territorio (incluso de regiones que el ejército ruso ni siquiera ha conquistado todavía) están motivados por el deseo de llegar a un acuerdo con Putin, explotar las materias primas de Ucrania y abrir negocios con los monopolios rusos. ^[8]

 

En consecuencia, Washington quiere que las potencias europeas pongan fin a su “Guerra Fría” con Rusia. El documento acusa a sus aliados de “falta de autoconfianza… en la relación de Europa con Rusia” y les insta a “restablecer la estabilidad estratégica con Rusia”. (pág. 25)

 

Según el Wall Street Journal, la administración Trump presiona a Europa para que acepte esta distensión con Rusia. Quiere que Bruselas apruebe “planes para que las empresas financieras estadounidenses y otras empresas accedan a aproximadamente 200 mil millones de dólares de activos rusos congelados para proyectos en Ucrania”. Además, Washington quiere “integrar la economía rusa, con empresas estadounidenses invirtiendo en sectores estratégicos, desde la extracción de tierras raras hasta la perforación de petróleo en el Ártico, y ayudando a restaurar los flujos de energía rusos hacia Europa Occidental y el resto del mundo”. ^[9]

 

Como era de esperar, los funcionarios europeos no están contentos con estos planes. Según el Wall Street Journal, “un funcionario los comparó con la visión del presidente Trump de construir un complejo turístico al estilo de la Riviera en Gaza. Otro, refiriéndose a los acuerdos energéticos propuestos entre Estados Unidos y Rusia, dijo que era una versión económica de la conferencia de 1945 donde los vencedores de la Segunda Guerra Mundial se repartieron Europa. ‘Es como Yalta’, dijo”.

 

 

 

Destruir la UE y transformar los estados europeos en vasallos de Estados Unidos

 

 

 

Otro objetivo de la Estrategia de Seguridad Nacional de Trump es la destrucción de la UE y la instalación de gobiernos proestadounidenses en los estados europeos. Este objetivo está envuelto en una retórica chovinista de derecha sobre los “peligros” de la migración y la defensa de las “naciones soberanas” contra las “instituciones transnacionales”.

 

“En países de todo el mundo, la migración masiva ha puesto a prueba los recursos nacionales, ha aumentado la violencia y otros delitos, ha debilitado la cohesión social, ha distorsionado los mercados laborales y ha socavado la seguridad nacional. La era de la migración masiva debe terminar”. (pág. 11)

 

“Pero este declive económico se ve eclipsado por la perspectiva real y aún más cruda de la desaparición de la civilización. Los problemas más importantes a los que se enfrenta Europa incluyen las actividades de la Unión Europea y otros organismos transnacionales que socavan la libertad política y la soberanía, las políticas migratorias que están transformando el continente y creando conflictos, la censura de la libertad de expresión y la represión de la oposición política, la caída de las tasas de natalidad y la pérdida de identidades nacionales y de autoconfianza”. (pág. 25)

 

En cierto punto, el documento afirma: “Nos opondremos a las restricciones antidemocráticas impuestas por las élites a las libertades fundamentales en Europa, el mundo anglosajón y el resto del mundo democrático, especialmente entre nuestros aliados”. (pág. 12) Huelga decir que esta es una declaración particularmente cínica, proveniente de una administración que encarcela a miles sin juicio, persigue a grupos antifascistas, aterroriza a amplios sectores de la población con escuadrones fuertemente armados del ICE y envía a la Guardia Nacional a las calles de Los Ángeles, Washington D.C. y otras ciudades. También resulta llamativo que la administración Trump lamente las “restricciones antidemocráticas a las libertades fundamentales” entre sus aliados, ¡pero no en Rusia ni en China!

 

Como hemos visto en los últimos 12 meses, esta retórica anti-UE es un elemento constante en la política exterior de Trump. ^[10] Para muchos observadores, parece absurdo que Washington se vuelva con tanta vehemencia contra Europa. Pero existe una lógica detrás de este giro que rompe con el transatlantismo. Dado que Estados Unidos es una potencia imperialista en declive, ya no puede asumir los costos de las obligaciones financieras y militares derivadas de dicha alianza. Como resultado, quiere reorientarse hacia el dominio del hemisferio occidental y debilitar a Europa para que se vea obligada a subordinarse a Washington. Por lo tanto, Washington quiere destruir la Unión Europea para que los estados nacionales del continente tengan que negociar con Estados Unidos individualmente, es decir, desde una posición de negociación más débil. Para lograr este objetivo, quiere apoyar a los partidos de derecha del continente que comparten su visión chovinista, se oponen a la UE y apoyan a Trump.

 

“La diplomacia estadounidense debe seguir defendiendo la democracia genuina, la libertad de expresión y la celebración sin complejos del carácter y la historia individual de las naciones europeas. Estados Unidos anima a sus aliados políticos en Europa a promover este resurgimiento del espíritu, y la creciente influencia de los partidos patrióticos europeos da motivos para un gran optimismo.” (p. 26)

 

Siendo realistas, Estados Unidos no puede esperar transformar a todos los estados europeos en vasallos, pero espera lograrlo al menos con varios de ellos. La versión más extensa e inédita mencionada anteriormente enumera a Austria, Hungría, Italia y Polonia como países con los que Estados Unidos debería “trabajar más… con el objetivo de alejarlos de la [Unión Europea]”. Concluye: “Y debemos apoyar a los partidos, movimientos y figuras intelectuales y culturales que buscan la soberanía y la preservación/restauración de las formas de vida tradicionales europeas… sin dejar de ser proestadounidenses”.

 

 

 

Retirada de Oriente Medio y esperanza en los Acuerdos de Abraham

 

 

 

Como parte de la retirada general de Estados Unidos, la Estrategia de Seguridad Nacional de Trump también afirma que Washington reducirá su compromiso militar en Oriente Medio.

 

“El conflicto sigue siendo la dinámica más problemática de Oriente Medio, pero hoy este problema es menor de lo que los titulares podrían hacer creer. (…) Pero afortunadamente, los días en que Oriente Medio dominaba la política exterior estadounidense, tanto en la planificación a largo plazo como en la ejecución diaria, han terminado, no porque Oriente Medio ya no importe, sino porque ya no es la constante fuente de irritación y potencial catástrofe inminente que solía ser. Más bien, está emergiendo como un lugar de asociación, amistad e inversión, una tendencia que debe ser bienvenida y fomentada. De hecho, la capacidad del presidente Trump para unir al mundo árabe en Sharm el-Sheikh en busca de la paz y la normalización permitirá a Estados Unidos priorizar finalmente los intereses estadounidenses.” (pág. 28)

 

“Estados Unidos siempre tendrá intereses fundamentales en garantizar que los suministros energéticos del Golfo no caigan en manos de un enemigo declarado, que el Estrecho de Ormuz permanezca abierto, que el Mar Rojo siga siendo navegable, que la región no sea un foco ni un exportador de terror contra los intereses estadounidenses o el territorio estadounidense, y que Israel permanezca seguro. Podemos y debemos abordar esta amenaza ideológica y militarmente sin décadas de guerras infructíferas de “construcción nacional”. También tenemos un claro interés en ampliar los Acuerdos de Abraham a más naciones de la región y a otros países del mundo musulmán.” (págs. 28-29)

 

Básicamente, Washington espera estabilizar Oriente Medio manteniendo a Israel como la potencia regional más fuerte y, al mismo tiempo, ampliando el proceso de “normalización” entre Israel y los estados árabes y reforzándolo con la profundización de las relaciones comerciales de Estados Unidos con las monarquías del Golfo. Esto debería ser suficiente para mantener Oriente Medio bajo control sin obligar a Estados Unidos a involucrarse en “guerras interminables”.

 

“Queremos evitar que una potencia adversaria domine Oriente Medio, sus suministros de petróleo y gas, y los puntos estratégicos por los que pasan, evitando al mismo tiempo las “guerras interminables” que nos empantanaron en esa región a un gran costo.” (pág. 5)

 

Como hemos demostrado en varios documentos, este concepto es totalmente ilusorio. Oriente Medio es una región propensa a explosivas contradicciones nacionales y sociales. El genocidio contra el pueblo palestino y la naturaleza expansionista del Estado sionista de colonos, la naturaleza tiránica de los regímenes árabes, las tensiones entre Israel, Turquía, Irán y Arabia Saudita, todo esto garantiza que en los próximos años continuarán las guerras y los levantamientos populares. ^[11]

 

 

 

La ilusión de la paz a través de los negocios en un mundo multipolar

 

 

 

En resumen, la nueva Estrategia de Seguridad Nacional de Trump representa un cambio drástico en la política exterior del imperialismo estadounidense. Bajo las administraciones anteriores de Obama y Biden, Washington había intentado mantener su posición hegemónica. La administración Trump ya no lo intenta. Como señalamos en nuestro artículo sobre el borrador del documento:

 

“En resumen, la política de la administración Trump se caracteriza por un repliegue frente a sus principales adversarios —China y Rusia— y un intento de saquear y dominar a los aliados más débiles del hemisferio occidental. El antiguo hegemón en declive se fija objetivos más realistas.”

 

La administración Trump afirma que puede crear un mundo pacífico mediante el repliegue, la imposición de ceses al fuego en varios lugares y la creación de una distensión con China y Rusia. Esta distensión debería crear las condiciones para la expansión del comercio, las inversiones y el crecimiento económico. Sin embargo, esto es una completa ilusión. Vivimos en un período de estancamiento y crisis económica. Cada pocas semanas o meses estalla otro conflicto armado; basta con pensar en los últimos seis meses: India-Pakistán, Pakistán-Afganistán, Tailandia-Camboya, Israel-Irán, la guerra de Gaza, las guerras civiles en Sudán, la República Democrática del Congo y Birmania/Myanmar, etc. A esto se suma que las tensiones entre las potencias imperialistas están aumentando y el armamento global ha alcanzado nuevos niveles récord. El renombrado instituto SIPRI informa en su último anuario:

 

“El gasto militar mundial estimado aumentó por décimo año consecutivo en 2024, hasta alcanzar los 2,7 billones de dólares, impulsado por la guerra entre Rusia y Ucrania y otros conflictos armados y tensiones geopolíticas. El aumento del 9,4 por ciento en el gasto militar total en 2024 elevó el gasto mundial estimado al nivel más alto registrado por el SIPRI”. ^[12]

 

Trump cree que merece el Premio Nobel de la Paz, lo cual no sorprende, ya que también es su mayor defensor y se considera modestamente un "genio muy estable". En el mundo real, las tensiones entre las potencias globales y regionales aumentan inevitablemente a medida que la crisis capitalista desestabiliza la economía mundial, el clima, las condiciones de vida y las relaciones políticas entre los Estados. Todo el armamento global y las tensiones regionales son presagios de grandes guerras en el futuro, tanto a nivel regional como global.

 

 

 

El fin de un debate

 

 

 

La nueva doctrina de política exterior de Washington cierra un debate que comenzó hace una década y media con el inicio del nuevo período histórico en 2008/2009. Desde entonces, la CCRI y otros marxistas auténticos han argumentado que China (y Rusia) se han convertido en nuevas potencias imperialistas, lo que puso fin a la posición de Estados Unidos como hegemón absoluto. En consecuencia, la rivalidad entre estas dos grandes potencias ha sido el elemento más importante en las relaciones políticas globales.

 

En este período, hemos participado en numerosos debates y polémicas con organizaciones e intelectuales de izquierda que negaban esta realidad. Algunos afirman que China y Rusia representan estados socialistas o “objetivamente antiimperialistas” que deberían ser apoyados en los conflictos con Estados Unidos. ^[13] Otros reconocen la naturaleza capitalista de estos estados, pero sostienen que no son potencias imperialistas, ya que son demasiado débiles para desafiar a Estados Unidos o cooperan eficazmente con Washington. ^[14] Estas teorías suelen combinarse con la idea de que no existirían contradicciones interimperialistas entre Estados Unidos y Europa, ya que esta última sería simplemente parte del “imperio liderado por Estados Unidos”. ^[15] Muchos de estos “socialistas” han adoptado la propaganda de Putin y Xi y defienden un orden mundial “multipolar”, afirmando que esto resultaría en la paz mundial. ^[16]

 

Hemos refutado estas teorías revisionistas, y la nueva Estrategia de Seguridad Nacional de Trump es una confirmación oficial de nuestras tesis, proveniente del bando del enemigo de clase. Ahora, incluso la Casa Blanca tiene que admitir que ya no domina el mundo. Es evidente para todos que China y Rusia lograron obligar a Estados Unidos a retroceder. Y es igualmente obvio que Estados Unidos y Europa no constituyen un imperio conjunto liderado por Washington, sino que son potencias imperialistas rivales. Finalmente, no hace falta ser un genio para ver que el mundo “multipolar” no es en absoluto pacífico, sino que está plagado de tensiones y conflictos entre estados. No, señores y señoras putinistas, ¡la realidad ha puesto fin a este debate!

 

 

 

 

 

A nova Estratégia de Segurança Nacional de Trump delineia uma estratégia para o imperialismo estadunidense em um mundo multipolar.

 

Por Michael Pröbsting, Corrente Comunista Revolucionária Internacional (CCRI), 11 de dezembro de 2025, www.thecommunists.net

 

 

 

Conteúdos

 

Introdução

 

Foco no território nacional e no hemisfério ocidental

 

Dissuasão e distensão com a China e a Rússia

 

Destruição da UE e transformação dos estados europeus em vassalos dos Estados Unidos.

 

Retirada do Oriente Médio e esperança nos Acordos de Abraão

 

A ilusão da paz através dos negócios em um mundo multipolar.

 

O fim de um debate

 

 

 

* * * * *

 

 

Introdução

 

 

 

A nova Estratégia de Segurança Nacional da Administração Trump é um documento crucial para a compreensão do estado atual do imperialismo estadunidense. ^[1] Num artigo anterior sobre uma versão preliminar deste documento, observámos que representa “uma mudança drástica na política externa do imperialismo estadunidense”, uma vez que “marca o fim das suas tentativas de defender o seu estatuto de potência hegemônica global”. ^[2] A versão oficial do documento, agora publicada, confirma plenamente esta avaliação.

 

Basicamente, a nova Estratégia de Segurança Nacional reconhece que os Estados Unidos não podem mais desempenhar o papel de potência hegemônica global. “Após o fim da Guerra Fria, as elites da política externa americana convenceram-se de que a dominação permanente dos Estados Unidos sobre o mundo inteiro era do melhor interesse do país. No entanto, os assuntos de outros países só nos dizem respeito se suas atividades ameaçarem diretamente nossos interesses. Nossas elites calcularam mal a disposição dos Estados Unidos em assumir para sempre encargos globais com os quais o povo americano não via nenhuma conexão com o interesse nacional. Elas superestimaram a capacidade dos Estados Unidos de financiar simultaneamente um enorme estado assistencialista, regulatório e administrativo, juntamente com um enorme complexo militar, diplomático, de inteligência e de ajuda externa.” (p. 1)

 

E algumas páginas depois, o documento repete: “Os dias em que os Estados Unidos sustentavam toda a ordem mundial como Atlas acabaram.” (p. 12)

 

Numa versão mais longa e não publicada da Estratégia de Segurança Nacional, a Casa Branca é ainda mais explícita. Analisa o “fracasso” da hegemonia americana e afirma: “A hegemonia é indesejável e inatingível.” ^[3]

 

 

 

Foco na pátria e no Hemisfério Ocidental

 

 

 

Em contraste, o documento oficial afirma que Washington deve se concentrar no que chama de "interesses essenciais da política externa americana". O primeiro desses "interesses essenciais" nos quais os Estados Unidos se concentrarão é a pátria e o Hemisfério Ocidental, uma estratégia que denomina "um 'Corolário Trump' à Doutrina Monroe."

 

“Após anos de negligência, os Estados Unidos reafirmarão e farão cumprir a Doutrina Monroe para restaurar a preeminência estadunidense no Hemisfério Ocidental e proteger nossa pátria e nosso acesso a áreas geográficas-chave em toda a região. Negaremos aos concorrentes não hemisféricos a capacidade de posicionar forças ou outras capacidades ameaçadoras, ou de possuir ou controlar ativos estrategicamente vitais em nosso hemisfério.” (p. 15)

 

“Queremos garantir que o Hemisfério Ocidental permaneça suficientemente estável e bem governado para prevenir e desencorajar a migração em massa para os Estados Unidos; queremos um hemisfério cujos governos cooperem conosco contra narcoterroristas, cartéis e outras organizações criminosas transnacionais; queremos um hemisfério que permaneça livre de incursões estrangeiras hostis ou da apropriação de ativos-chave, e que apoie cadeias de suprimentos críticas; e queremos garantir nosso acesso contínuo a locais estratégicos importantes. Em outras palavras, afirmaremos e implementaremos um 'Corolário Trump' à Doutrina Monroe.” (p. 5)

 

Em outras palavras, Washington quer dominar completamente a América do Norte e do Sul e manter seus rivais imperialistas, principalmente a China, fora da região. As ameaças militares de Trump contra a Venezuela, mas também contra a Colômbia e o México, fazem parte dessa estratégia para substituir os governos locais no" Hemisfério Ocidental" por leais lacaios. ^[4]

 

 

 

Dissuasão e distensão com a China e a Rússia

 

 

 

Embora os Estados Unidos finalmente reconheçam que não podem mais dominar o mundo, estão determinados a impedir que a China os substitua. Como explicamos em nosso trabalho, a China emergiu como uma potência imperialista fundamental. ^[5] Na última década, tornou-se a número um no comércio e na manufatura globais e a número dois entre as maiores corporações e bilionários do mundo. É também a número dois em gastos militares (atrás dos Estados Unidos) e a número três entre as potências nucleares (atrás dos Estados Unidos e da Rússia). ^[6]

 

Consequentemente, a Estratégia de Segurança Nacional defende a continuidade da atual política de Washington de conter a China por meio de guerras tarifárias, controles de exportação e dissuasão militar.

 

“No futuro, reequilibraremos a relação econômica dos Estados Unidos com a China, priorizando a reciprocidade e a equidade para restaurar a independência econômica americana. O comércio com a China deve ser equilibrado e focado em fatores não sensíveis. (...) É importante ressaltar que isso deve ser acompanhado por um foco forte e contínuo na dissuasão para evitar guerras no Indo-Pacífico.” (p. 20)

 

“Um desafio de segurança relacionado é o potencial de qualquer concorrente controlar o Mar da China Meridional. Isso poderia permitir que uma potência potencialmente hostil impusesse um sistema de pedágio em uma das rotas comerciais mais vitais do mundo ou, pior, a fechasse e reabrisse à vontade. Qualquer um dos resultados seria prejudicial à economia dos EUA e aos interesses gerais dos Estados Unidos.” (p. 24)

 

No entanto, é importante notar que o documento utiliza uma linguagem militarista menos ameaçadora em comparação com edições anteriores (a Estratégia de Segurança Nacional é publicada a cada quatro anos, no início de um mandato presidencial). Embora o governo Trump queira conter a China, não busca um conflito militar em um futuro próximo. A razão para isso não é, obviamente, qualquer motivação pacifista, mas sim o reconhecimento do declínio de Washington e de sua incapacidade de derrotar a China em um futuro próximo.

 

Em um discurso proferido dois dias após a divulgação do documento da Estratégia de Segurança Nacional, o Secretário de Defesa Pete Hegseth foi ainda mais explícito sobre o assunto. O POLITICO relata: "O discurso do Secretário de Defesa revelou que o governo está caminhando para uma política que reconhece as esferas de influência lideradas por grandes potências: a China no Pacífico, os Estados Unidos no Hemisfério Ocidental e a Europa em geral, embora ele tenha feito apenas uma breve menção à Rússia." ^[7]

 

Portanto, o governo Trump prefere criar uma espécie de distensão com Pequim e, ainda mais, com a Rússia. De acordo com a versão mais extensa do documento de Estratégia de Segurança Nacional mencionado anteriormente , Washington propõe a criação de um grupo "Núcleo 5" composto pelos Estados Unidos, China, Rússia, Índia e Japão. (Note-se que este "Núcleo 5" não inclui nenhuma potência europeia!). Este grupo se reuniria periodicamente em cúpulas sobre temas específicos.

 

Os esforços persistentes de Trump para pôr fim à guerra na Ucrânia fazem parte desta estratégia para criar uma distensão com a Rússia. Como já explicamos noutro lugar, as suas tentativas de pressionar a Ucrânia a capitular e a aceitar a enorme perda de território (incluindo regiões que o exército russo ainda não conquistou) são motivadas pelo desejo de chegar a um acordo com Putin, explorar as matérias-primas da Ucrânia e abrir negócios com os monopólios russos. ^[8]

 

Consequentemente, Washington quer que as potências europeias ponham fim à sua “Guerra Fria” com a Rússia. O documento acusa os seus aliados de “falta de autoconfiança…na relação da Europa com a Rússia” e insta-os a “restaurar a estabilidade estratégica com a Rússia”. (p. 25)

 

Segundo o Wall Street Journal, a administração Trump está pressionando a Europa para aceitar essa distensão com a Rússia. Ela quer que Bruxelas aprove “planos para que empresas financeiras e outras empresas americanas acessem cerca de US$ 200 bilhões em ativos russos congelados para projetos na Ucrânia”. Além disso, Washington quer “integrar a economia russa, com empresas americanas investindo em setores estratégicos, da mineração de terras raras à perfuração de petróleo no Ártico, e ajudando a restaurar os fluxos de energia russa para a Europa Ocidental e o resto do mundo”. ^[9]

 

Como era de se esperar, as autoridades europeias não estão satisfeitas com esses planos. Segundo o Wall Street Journal, “uma autoridade comparou-os à visão do presidente Trump de construir um resort no estilo da Riviera Francesa em Gaza. Outro, referindo-se aos acordos energéticos propostos entre os Estados Unidos e a Rússia, disse que se tratava de uma versão econômica da conferência de 1945, na qual os vencedores da Segunda Guerra Mundial dividiram a Europa. ‘É como Yalta’, disse ele.”

 

 

 

Destruir a UE e transformar os estados europeus em vassalos dos Estados Unidos.

 

 

 

Outro objetivo da Estratégia de Segurança Nacional de Trump é a destruição da UE e a instalação de governos pró-americanos em países europeus. Esse objetivo é disfarçado por uma retórica chauvinista de direita sobre os “perigos” da imigração e a defesa de “nações soberanas” contra “instituições transnacionais”.

 

“Em países de todo o mundo, a imigração em massa sobrecarregou os recursos nacionais, aumentou a violência e outros crimes, enfraqueceu a coesão social, distorceu os mercados de trabalho e minou a segurança nacional. A era da imigração em massa deve terminar.” (p. 11)

 

“Mas esse declínio econômico é ofuscado pela perspectiva muito real e ainda mais sombria do desaparecimento da civilização. Os problemas mais importantes que a Europa enfrenta incluem as atividades da União Europeia e de outros organismos transnacionais que minam a liberdade política e a soberania, as políticas migratórias que estão transformando o continente e criando conflitos, a censura à liberdade de expressão e a repressão à oposição política, a queda das taxas de natalidade e a perda das identidades nacionais e da autoconfiança.” (p. 25)

 

Em um trecho, o documento afirma: “Nós nos oporemos às restrições antidemocráticas impostas pelas elites às liberdades fundamentais na Europa, no mundo anglo-saxão e no restante do mundo democrático, especialmente entre nossos aliados” (p. 12). É evidente que essa é uma declaração particularmente cínica vinda de uma administração que prende milhares sem julgamento, persegue grupos antifascistas, aterroriza grandes segmentos da população com esquadrões fortemente armados do ICE e mobiliza a Guarda Nacional para as ruas de Los Angeles, Washington, D.C. e outras cidades. É também surpreendente que o governo Trump lamente “restrições antidemocráticas às liberdades fundamentais” entre seus aliados, mas não na Rússia ou na China!

 

Como vimos nos últimos 12 meses, essa retórica anti-UE é um elemento constante na política externa de Trump. ^[10] Para muitos observadores, parece absurdo que Washington se volte tão veementemente contra a Europa. Mas há uma lógica por trás dessa mudança transatlântica. Como os Estados Unidos são uma potência imperialista em declínio, não podem mais arcar com os custos das obrigações financeiras e militares decorrentes de tal aliança. Consequentemente, querem se reorientar para o domínio do Hemisfério Ocidental e enfraquecer a Europa, de modo que esta seja forçada a se subordinar a Washington. Portanto, Washington quer destruir a União Europeia para que os Estados-nação do continente tenham que negociar com os Estados Unidos individualmente — ou seja, a partir de uma posição negocial mais fraca. Para atingir esse objetivo, querem apoiar partidos de direita no continente que compartilham sua visão chauvinista, se opõem à UE e apoiam Trump.

 

“A diplomacia americana deve continuar a defender a democracia genuína, a liberdade de expressão e a celebração, sem reservas, do caráter individual e da história das nações europeias. Os Estados Unidos incentivam seus aliados políticos na Europa a promover esse ressurgimento de espírito, e a crescente influência dos partidos patrióticos europeus é motivo de grande otimismo.” (p. 26)

 

Realisticamente, os Estados Unidos não podem esperar transformar todos os estados europeus em vassalos, mas esperam ter sucesso com pelo menos alguns deles. A versão mais longa, anteriormente inédita, mencionada acima, lista Áustria, Hungria, Itália e Polônia como países com os quais os Estados Unidos deveriam “trabalhar mais de perto… com o objetivo de afastá-los da [União Europeia] ”. Conclui: “E devemos apoiar os partidos, movimentos e figuras intelectuais e culturais que buscam a soberania e a preservação/restauração dos modos de vida tradicionais europeus…mantendo-os pró-americanos”.

 

 

 

Retirada do Oriente Médio e esperança nos Acordos de Abraão

 

 

 

Como parte da retirada geral dos EUA, a Estratégia de Segurança Nacional de Trump também afirma que Washington reduzirá seu compromisso militar no Oriente Médio.

 

“O conflito continua sendo a dinâmica mais preocupante no Oriente Médio, mas hoje esse problema é menor do que as manchetes podem sugerir. (...) Felizmente, os dias em que o Oriente Médio dominava a política externa americana, tanto no planejamento de longo prazo quanto na execução cotidiana, acabaram, não porque o Oriente Médio tenha deixado de importar, mas porque não é mais a fonte constante de irritação e potencial catástrofe iminente que já foi. Em vez disso, está emergindo como um lugar de parceria, amizade e investimento, uma tendência que deve ser bem-vinda e incentivada. De fato, a capacidade do presidente Trump de unir o mundo árabe em Sharm el-Sheikh em busca da paz e da normalização permitirá que os Estados Unidos finalmente priorizem os interesses americanos.” (p. 28)

 

“Os Estados Unidos sempre terão um interesse fundamental em garantir que o fornecimento de energia do Golfo não caia nas mãos de um inimigo declarado, que o Estreito de Ormuz permaneça aberto, que o Mar Vermelho permaneça navegável, que a região não seja um foco ou exportador de terrorismo contra os interesses ou o território americano e que Israel permaneça seguro. Podemos e devemos abordar essa ameaça ideológica e militarmente, sem décadas de guerras infrutíferas de ‘construção de nações’. Também temos um claro interesse em expandir os Acordos de Abraão para mais nações da região e para outros países do mundo muçulmano.” (pp. 28-29)

 

Essencialmente, Washington espera estabilizar o Oriente Médio mantendo Israel como a potência regional mais forte, ao mesmo tempo que expande o processo de "normalização" entre Israel e os estados árabes e o reforça aprofundando as relações comerciais dos EUA com as monarquias do Golfo. Isso deveria ser suficiente para manter o Oriente Médio sob controle sem forçar os Estados Unidos a "guerras intermináveis".

 

“Queremos impedir que uma potência adversária domine o Oriente Médio, seu fornecimento de petróleo e gás e os pontos estratégicos por onde passam, evitando ao mesmo tempo as “guerras intermináveis” que nos atolaram naquela região a um custo altíssimo.” (p. 5)

 

Como demonstramos em vários documentos, este conceito é totalmente ilusório. O Oriente Médio é uma região propensa a contradições nacionais e sociais explosivas. O genocídio contra o povo palestiniano e a natureza expansionista do Estado colonial sionista, a natureza tirânica dos regimes árabes, as tensões entre Israel, Turquia, Irão e Arábia Saudita — tudo isto garante que as guerras e as revoltas populares continuarão nos próximos anos. ^[11]

 

 

 

A ilusão da paz através dos negócios em um mundo multipolar.

 

 

 

Em resumo, a nova Estratégia de Segurança Nacional de Trump representa uma mudança drástica na política externa do imperialismo estadunidense. Sob as administrações anteriores de Obama e Biden, Washington tentou manter sua posição hegemônica. A administração Trump não está mais tentando fazer isso. Como observamos em nosso artigo sobre a versão preliminar do documento:

 

“Em resumo, a política da administração Trump caracteriza-se por um recuo em relação aos seus principais adversários — China e Rússia — e por uma tentativa de explorar e dominar aliados mais fracos no Hemisfério Ocidental. A antiga potência hegemônica em declínio está estabelecendo metas mais realistas.”

 

O governo Trump afirma que pode criar um mundo pacífico por meio da retirada de tropas, da imposição de cessar-fogos em vários locais e da distensão com a China e a Rússia. Essa distensão criaria as condições para a expansão do comércio, do investimento e do crescimento econômico. No entanto, isso é uma completa ilusão. Vivemos um período de estagnação e crise econômica. A cada poucas semanas ou meses, um novo conflito armado irrompe; basta considerar os últimos seis meses: Índia-Paquistão, Paquistão-Afeganistão, Tailândia-Camboja, Israel-Irã, a Guerra de Gaza, as guerras civis no Sudão, na República Democrática do Congo e em Mianmar/Birmânia, etc. Além disso, as tensões entre as potências imperialistas estão aumentando e o armamento global atingiu níveis recordes. O renomado instituto SIPRI relata em seu último anuário:

 

“As despesas militares globais estimadas aumentaram pelo décimo ano consecutivo em 2024, atingindo US$ 2,7 trilhões, impulsionadas pela guerra entre a Rússia e a Ucrânia e outros conflitos armados e tensões geopolíticas. O aumento de 9,4% nas despesas militares totais em 2024 elevou os gastos globais estimados ao nível mais alto já registrado pelo SIPRI.” ^[12]

 

Trump acredita que merece o Prêmio Nobel da Paz, o que não surpreende, visto que ele é também o seu maior defensor e se considera, modestamente, um "gênio muito estável". No mundo real, as tensões entre as potências globais e regionais estão inevitavelmente aumentando à medida que a crise capitalista desestabiliza a economia mundial, o clima, as condições de vida e as relações políticas entre os Estados. Todo o armamento global e as tensões regionais são prenúncios de grandes guerras no futuro, tanto a nível regional como global.

 

 

 

O fim de um debate

 

 

 

A nova doutrina de política externa de Washington encerra um debate que começou há uma década e meia, com o início do novo período histórico em 2008/2009. Desde então, a CCRI e outros marxistas genuínos argumentam que a China (e a Rússia) se tornaram novas potências imperialistas, pondo fim à posição dos Estados Unidos como hegemonia absoluta. Consequentemente, a rivalidade entre essas duas grandes potências tornou-se o elemento mais importante nas relações políticas globais.

 

Durante esse período, participamos de inúmeros debates e controvérsias com organizações e intelectuais de esquerda que negavam essa realidade. Alguns afirmam que a China e a Rússia representam estados socialistas ou “objetivamente anti-imperialistas” que deveriam ser apoiados em conflitos com os Estados Unidos. ^[13] Outros reconhecem a natureza capitalista desses estados, mas sustentam que eles não são potências imperialistas, pois são fracos demais para desafiar os Estados Unidos ou cooperam efetivamente com Washington. ^[14] Essas teorias são frequentemente combinadas com a ideia de que não haveria contradições interimperialistas entre os Estados Unidos e a Europa, já que esta última seria simplesmente parte do “império liderado pelos EUA”. ^[15] Muitos desses “socialistas” adotaram a propaganda de Putin e Xi e defendem uma ordem mundial “multipolar”, alegando que isso resultaria em paz mundial. ^[16]

 

Refutamos essas teorias revisionistas, e a nova Estratégia de Segurança Nacional de Trump é a confirmação oficial de nossos argumentos, vinda do lado do inimigo de classe. Agora, até a Casa Branca tem que admitir que não domina mais o mundo. É evidente para todos que a China e a Rússia conseguiram forçar os Estados Unidos a recuar. E é igualmente óbvio que os Estados Unidos e a Europa não constituem um império conjunto liderado por Washington, mas sim potências imperialistas rivais. Por fim, não é preciso ser gênio para perceber que o mundo "multipolar" não é nada pacífico, mas sim repleto de tensões e conflitos entre os Estados. Não, apoiadores de Putin, a realidade pôs fim a esse debate!

 

 

 

 

 

[1] A Casa Branca: Estratégia de Segurança Nacional dos Estados Unidos da América, novembro de 2025. Todas as citações são deste documento, salvo indicação em contrário.

 

[2] Michael Pröbsting: Uma grande mudança na doutrina de política externa de Washington. A versão preliminar da mais recente Estratégia de Defesa Nacional do Pentágono reflete o declínio dramático do imperialismo estadunidense, 10 de setembro de 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/a-major-shift-in-washington-s-foreign-policy-doctrine/; veja também do mesmo autor: Uma espécie de confirmação oficial. O secretário de Estado dos EUA, Marco Rubio, admite o fim da hegemonia estadunidense e o início de uma ordem mundial multipolar, 3 de fevereiro de 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/us-secretary-of-state-rubio-admits-end-of-us-hegemony/#anker_1

 

[3] Citado em: Meghann Myers: 'Make Europe Great Again' e mais de uma versão mais longa da Estratégia de Segurança Nacional, 9 de dezembro de 2025, https://www.defenseone.com/policy/2025/12/make-europe-great-again-and-more-longer-version-national-security-strategy/410038/

 

[4] Michael Pröbsting: A iminente guerra de Trump contra a Venezuela. O que está por trás das ameaças militares de Washington e qual posição os marxistas devem adotar neste conflito?, 6 de novembro de 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/latin-america/trump-s-looming-war-against-venezuela/#anker_1

 

[5] Publicamos vários trabalhos sobre o capitalismo na China e sua ascensão ao poder imperialista. Os mais importantes são os seguintes: “Imperialismo Chinês e a Economia Mundial”, um ensaio publicado na segunda edição da “Enciclopédia Palgrave do Imperialismo e do Anti-Imperialismo” (editada por Immanuel Ness e Zak Cope), Palgrave Macmillan, Cham, 2020, https://link.springer.com/referenceworkentry/10.1007%2F978-3-319-91206-6_179-1; “China: Sobre a relação entre o Partido ‘Comunista’ e os capitalistas. Notas sobre o caráter de classe específico da burocracia governante da China e sua transformação nas últimas décadas”, 8 de setembro de 2024, https://www.thecommunists.net/theory/china-on-the-relationship-between-communist-party-and-capitalists/#anker_1; China: Sobre o estalinismo, a restauração capitalista e a teoria marxista do Estado. Notas sobre a transformação das relações sociais de propriedade sob o regime de partido único, 15 de setembro de 2024, https://www.thecommunists.net/theory/china-on-stalinism-capitalist-restoration-and-marxist-state-theory/#anker_1; A transformação da China em uma potência imperialista: um estudo dos aspectos econômicos, políticos e militares da China como uma grande potência (2012), em Comunismo Revolucionário nº 4, https://www.thecommunists.net/publications/revcom-1-10/#anker_4

 

[6] Para a análise da CCRI sobre o imperialismo moderno, ver, por exemplo, os dois livros de Michael Pröbsting: Anti-imperialismo na Era da Rivalidade das Grandes Potências: Os Fatores por Trás da Rivalidade Acelerada entre os EUA, a China, a Rússia, a UE e o Japão. Uma Crítica da Análise de Esquerda e um Esboço da Perspectiva Marxista, RCIT Books, Viena, 2019, https://www.thecommunists.net/home/portugu%C3%AAs/livro-o-anti-imperialismo-na-era-da-rivalidade-das-grandes-potencias-conteudo/; https://www.thecommunists.net/home/espa%C3%B1ol/libro-anti-imperialismo-en-la-era-de-la-rivalidad-de-las-grandes-potencias/; O Grande Roubo do Sul. Continuidade e mudanças na superexploração do mundo semicolonial pelo capital monopolista: consequências para a teoria marxista do imperialismo, RCIT Books, 2013, https://www.thecommunists.net/home/portugu%C3%AAs/livro-o-grande-roubo-do-sul/; https://www.thecommunists.net/theory/great-robbery-of-the-south/

 

[7] Paul McLeary: The Defense secretary, speaking at the Reagan Defense Forum, outlined defense priorities that focus on the Western Hemisphere and reevaluate the U.S. relationship with Europe, Politico, 6 December 2025, https://www.politico.com/news/2025/12/06/hegseth-reagan-forum-defense-strategy-00679736

 

[8] Veja, por exemplo, CCRI: O plano de “paz” de Trump favorece o imperialismo russo e trai a Ucrânia, 21 de novembro de 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/trump-s-peace-plan-favours-russian-imperialism-and-sells-out-ukraine/#anker_1

 

[9] Joe Parkinson, Benoit Faucon e Drew Hinshaw: Plano dos EUA para reestruturar as economias da Rússia e da Ucrânia desencadeia conflito com a Europa, 10 de dezembro de 2025, Wall Street Journal, https://www.wsj.com/world/europe/us-blueprint-to-rewire-economies-of-russia-ukraine-sets-off-clash-with-europe-72484515

 

[10] Veja, por exemplo, Michael Pröbsting: “A reaproximação entre Trump e Putin sinaliza o fim da ‘Parceria Transatlântica’”. Sobre o declínio do (antigo) poder hegemônico dos EUA, a profunda crise do imperialismo europeu e as consequências para as táticas socialistas, 21 de fevereiro de 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/trump-putin-rapprochement-signals-end-of-trans-atlantic-partnership/#anker_1

 

[11] Ver, por exemplo, CCRI: Acordo de Gaza: Uma Nova Etapa na Luta de Libertação com Perigos e Oportunidades. Não ao Desarmamento da Resistência! Gaza Não Deve Tornar-se um Protetorado Sionista-EUA! Avance a Revolução Árabe! Continue e Intensifique o Boicote Global a Israel!, 10 de outubro de 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/africa-and-middle-east/gaza-deal-a-new-stage-of-the-liberation-struggle-with-dangers-and-opportunities/#anker_4, https://www.thecommunists.net/worldwide/africa-and-middle-east/gaza-deal-a-new-stage-of-the-liberation-struggle-with-dangers-and-opportunities/#anker_1; ver também Yossi Schwartz, As Guerras Sionista: Uma História do Movimento Sionista e das Guerras Imperialistas, 1 de fevereiro de 2021, https://www.thecommunists.net/theory/the-zionist-wars/; Michael Pröbsting: Guerra e Revolução no Oriente Médio. A transformação da guerra sionista em Gaza em uma guerra israelense-americana contra os povos árabes aproxima a região e o mundo de explosões revolucionárias, 1º de fevereiro de 2024, https://www.thecommunists.net/worldwide/africa-and-middle-east/war-and-revolution-in-the-middle-east/#anker_1

 

[12] SIPRI: Armamentos, Desarmamento e Segurança Internacional, SIPRI, 2025, Resumo, p. 4

 

[13] Nossa mais recente contribuição para este debate é de Michael Pröbsting: Não se deve camuflar a China capitalista e imperialista como “socialista”. Uma resposta a Immanuel Ness e John Bellamy Foster, Spectre Journal, 8 de abril de 2025, https://spectrejournal.com/one-should-not-camouflage-capitalist-and-imperialist-china-as-socialist/

 

[14] Veja sobre isso em Michael Pröbsting: China: Uma Potência Imperialista… ou Ainda Não? Uma Questão Teórica com Consequências Muito Práticas! Continuando o Debate com Esteban Mercatante e o PTS/FT sobre o Caráter de Classe da China e suas Consequências para a Estratégia Revolucionária, 22 de janeiro de 2022, https://www.thecommunists.net/theory/china-imperialist-power-or-not-yet/#anker_2; https://www.thecommunists.net/theory/china-imperialist-power-or-not-yet/#anker_1

 

[15] Veja sobre isso em Michael Pröbsting: Estamos vivendo na era do “Império” ou do Imperialismo? Outra resposta a Claudio Katz sobre a relevância da teoria marxista do imperialismo (terceira resposta a Claudio Katz), em Periodistas Unidos, 12 de dezembro de 2024, https://periodistasunidos.com.mx/empresas/vivimos-en-la-era-del-imperio-o-del-imperialismo-otra-respuesta-a-claudio-katz-sobre-la-actualidad-de-la-teoria-marxista-del-imperialismo/

 

[16] Veja, por exemplo, Michael Pröbsting: “Ordem Mundial Multipolar” = Multi-imperialismo. Uma crítica marxista de um conceito defendido por Putin, Xi, Stalinismo e a “Internacional Progressista” (Lula, Sanders, Varoufakis), 24 de fevereiro de 2023, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/multi-polar-world-order-is-multi-imperialism/#anker_2 ; https://www.thecommunists.net/worldwide/global/multi-polar-world-order-is-multi-imperialism/#anker_1

 

 

- 더 이상 세계 패권국이 아니라는 미국 자신의 공식 확인

 

미하엘 프뢰브스팅, 혁명적 공산주의인터내셔널 동맹 (RCIT), 2025년 12월 11일, www.thecommunists.net

 

 

 

차례

 

1. 들어가며

 

2. 미국 본토와 서반구에 힘을 집중하겠다!

 

3. 대(對) 중국·러시아: 억지력과 데탕트

 

4. EU를 파괴하고 유럽 국가들을 미국의 제후국으로 재편하기

 

5. 중동에서 퇴각하고 공백을 아브라함 협정으로 메운다는 망상

 

6. 다극 세계에서 비즈니스를 통한 평화라는 망상

 

7. 한 논쟁의 끝

 

 

 

* * * * *

 

 

 

1. 들어가며

 

 

 

트럼프 정부의 새 국가안보전략(NSS)은 미 제국주의의 현황, 현주소를 이해하는 데 중요한 문서다.[1] 앞서 우리는 이 문서의 초안에 관한 평가 글에서 "미 제국주의 대외정책의 극적 반전"을 대표하는 문서라고 지적했다. “세계 패권국 지위를 방어하려는 시도의 종언”을 표하는 문서라는 점에서다.[2] 이번 공식 문서는 우리의 이러한 평가를 완전히 뒷받침한다.

 

기본적으로 새 국가안보전략은 미국이 더 이상 세계 패권국 역할을 할 수 없다는 것을 인식하고 있다. “냉전 종식 후, 미국의 외교정책 엘리트들은 전 세계에 대한 미국의 영구적인 지배가 미국의 국익에 가장 부합한다고 확신했다. 그러나 다른 나라 문제는 그들의 활동이 우리의 이익을 직접적으로 위협하는 경우에만 우리의 관심사다. 우리나라 엘리트들은 미국 국민이 국익과 아무런 연관성을 느끼지 못하는 글로벌 부담을 미국이 영원히 짊어질 의지가 있다고 크게 오판했다. 엘리트들은 미국의 능력을 과대평가하여 거대한 복지-규제-행정 국가와 거대한 군사·외교·정보·대외원조 복합체를 동시에 유지할 자금을 댈 수 있다고 보았다.”(1쪽)

 

그리고 몇 쪽 뒤에 다시 한 번 다음과 같이 말한다. "미국이 아틀라스처럼 세계질서 전체를 떠받치던 시대는 끝났다."(12쪽)

 

이 국가안보전략 문서의 좀 더 긴 미공개본이 있는데, 거기서는 더욱 명시적으로 미국 패권의 “실패”에 대해 언급하며 이렇게 밝힌다. "패권은 원해선 안 되는 일이었고 달성할 수도 없었다."[3]

 

 

 

2. 미국 본토와 서반구에 힘을 집중하겠다!

 

 

 

대신, "미국의 핵심 대외정책 이익"에 힘을 집중해야 한다고 명시한다. 미국이 집중할 "핵심 이익"의 첫 번째는 본토와 서반구다. 소위 "트럼프판 먼로 독트린" 이라고 불리는 전략이다.

 

"미국은 수년간의 방치 끝에 다시 서반구에서 미국의 압도적 우위를 회복하고 본토와 이 지역 주요 거점에 대한 접근권을 보호하기 위해 먼로 독트린을 재확립하고 시행할 것이다. 우리는 서반구 밖의 경쟁국들이 우리 반구에 병력이나 기타 위협적인 역량을 배치하거나 전략적으로 중요한 자산을 소유 또는 통제하는 것을 허용하지 않을 것이다."(15쪽)

 

“우리는 서반구가 미국으로의 대량이주를 방지 억제할 수 있을 만큼 합리적으로 안정적이고 잘 관리되는 상태를 유지하기를 원한다. 우리는 마약 테러리스트, 카르텔 및 기타 초국가적 범죄 조직에 맞서 우리와 협력하는 정부들로 이루어진 반구를 원한다. 적대적인 외국이 반구의 주요 자산에 진출하여 영향력을 확대하거나 소유권을 점하는 사태에서 자유로운 반구를 원한다. 중요한 공급망을 뒷받침하는 반구를 원한다. 또 우리는 주요 전략 거점에 대한 지속적인 접근이 보장되기를 원한다. 다시 말해, 우리는 ”트럼프판“ 먼로 독트린을 선언하고 시행할 것이다.”(5쪽)

 

즉, 북미와 남미를 완전히 지배하고 제국주의 패권경쟁국, 특히 중국을 이 지역에 진출하지 못하도록 막겠다는 것이다. 베네수엘라와 나아가 콜롬비아와 멕시코에 대한 트럼프의 군사적 위협은 "서반구"의 각국 정부들을 충성스러운 현지 마름들로 채우려는 전략의 일환이다.[4]

 

 

 

3. 대(對) 중국·러시아: 억지력과 데탕트

 

 

 

미국은 더 이상 세계를 지배할 수 없다는 것을 마침내 인정하면서도 중국이 그 자리를 차지하는 것에 대해서는 막아내고 말겠다는 결심이다. 문서에서 일본과 한국을 향해 국방비 증액, 미군 접근성 확대, 중국 견제 공조 강화 등의 요구를 적시해서 걸어놓고 있는 이유다.

 

우리가 여러 문서들에서 설명했듯이 중국은 일급의 제국주의 열강으로 부상했다.[5] 지난 10년 중국은 세계 무역 및 제조 부문에서 1위, 세계 최고 기업 및 억만장자 수에서 2위를 달리고 있다. 군사비 지출에서도 미국에 이어 2위, 핵 강국으로는 미국과 러시아에 이어 3위다.[6]

 

새 국가안보전략이 관세 전쟁, 수출 통제, 군사적 억지력을 통해 중국을 봉쇄하는 현 정책을 지속해야 한다고 주장하는 이유다.

 

"앞으로 우리는 미국의 경제적 독립을 회복하기 위해 상호주의와 공정성을 우선순위에 둠으로써 중국과의 경제 관계를 재조정할 것이다. 중국과의 무역은 균형을 이루고 민감하지 않은 요소에 초점을 맞춰야 한다.... 무엇보다 중요한 것은, 인도-태평양 지역에서 전쟁을 막기 위한 강력하고 지속적인 억지력 강화 노력이 병행되어야 한다는 것이다."(20쪽)

 

“관련된 안보 문제는 경쟁국이 남중국해를 장악할 가능성이다. 이렇게 되면 잠재적으로 적대적인 국가가 세계에서 가장 중요한 상업 항로 중 하나에 통행료를 부과하거나, 더 나아가 폐쇄했다가 다시 여는 등 마음대로 할 수 있게 될 것이다. 이 두 가지 결과 어느 쪽이든 미국 경제와 더 광범한 미국의 이익에 해가 될 것이다.”(24쪽)

 

그러나 주목할 점은 이 문서가 과거 국가안보전략 판본들 (대통령 매 임기 초 4년마다 발표된다)에 비해 위협적인 군사주의적 언어를 덜 사용하고 있다는 것이다. 트럼프 정부는 중국을 견제하고자 하지만, 가까운 시일 내에 군사적 충돌을 추구하지는 않는다. 이는 물론 평화주의적 동기에서 비롯된 것이 아니라, 미국이 쇠퇴하여 당분간 중국을 꺾을 수 없다는 현실 인식에 기인한 것이다.

 

국가안보전략 문서가 발표되고 이틀 후에 있은 연설에서 국방장관 헤그세스는 이 점에 대해 더욱 명확히 밝혔다. 미국 매체 폴리티코가 다음과 같이 보도했다. "국방장관의 연설은 강대국이 주도하는 영역들, 즉 태평양에서 중국이, 서반구와 유럽에서 미국이 주도하는 각각의 세력권을 서로 인정하는 정책으로 행정부가 나아가고 있다는 것을 드러냈다. 러시아에 대해서는 지나가면서 간단히 언급했을 뿐이지만 말이다."[7]

 

이와 같이 트럼프 정부는 중국·러시아와 일종의 데탕트를 구축하고자 한다. 위에서 언급한 국가안보전략 문서의 상세 버전을 보면, 트럼프 정부는 미국, 중국, 러시아, 인도, 일본으로 구성된 "코어 5 (Core 5)" 그룹을 창설할 것을 제안한다고 되어 있다. (이 "코어 5"에는 유럽 열강은 단 한 곳도 포함되어 있지 않다는 점에 주목하라!). 이 기구는 특정 주제를 중심으로 정기적인 정상회담을 개최하는 것으로 되어 있다.

 

트럼프가 집요하게도 우크라이나 전쟁 종식을 압박, 강요하는 것은 러시아와의 데탕트를 조성하기 위한 전략의 일부다. 우리가 다른 데서 설명했듯이, 트럼프가 우크라이나를 항복시키고 막대한 영토 손실을 받아들이도록 (러시아 군대가 아직 정복하지도 않은 지역까지 포함하여) 압박하는 근저에는 자본의 탐욕, 독점자본가 트럼프의 탐욕이 있다. 푸틴과 거래를 성사시켜 우크라이나의 원료자원을 갈취하고 러시아 독점기업들과 비즈니스를 열고자 하는 욕망이 그 집요한 종전 압박 행보를 추동하는 핵심 동력인 것이다.[8]

 

이에 따라 유럽 열강들은 트럼프가 원하는 대로 러시아와의 "냉전"을 끝내야 한다. 국가안보전략 문서는 유럽 동맹국들이 “러시아와의 관계에서 자신감이 결여되어 있다”고 비판하며, “러시아와의 전략적 안정을 재확립하라"고 촉구한다.(25쪽)

 

월스트리트저널에 따르면 트럼프 정부가 유럽을 압박하여 러시아와의 이러한 데탕트를 받아들이도록 강제하고 있다고 한다. 트럼프 정부는 유럽연합(EU)이 "우크라이나 재건 프로젝트에서 미국 금융사 등 미국 기업들이 2천억 달러에 달하는 동결된 러시아 자산을 활용할 수 있도록 하는 계획"에 동의해주기를 원한다. 또한 "미국 기업들이 희토류 채굴부터 북극 석유 시추에 이르기까지 전략적 부문에 투자하고 러시아의 에너지 흐름을 서유럽과 전 세계로 복원하는 데 도움을 줌으로써 러시아 경제를 추위에서 벗어나게 하기"를 원한다.[9]

 

당연히 유럽 정치가들과 관리들은 이러한 계획에 불쾌감을 드러냈다. 월스트리트저널은 다음과 같이 보도했다. “한 관리는 이를 트럼프 대통령이 가자 지구에 리비에라 식 개발을 추진하겠다는 구상에 비유했다. 또 다른 관리는 추진 중인 미국- 러시아 에너지 협정을 언급하며, 이는 2차 세계대전 승전국들이 유럽을 분할했던 1945년 회담의 경제적 버전이라고 말했다. ‘얄타 회담과 같다’고 그는 덧붙였다.”

 

 

 

4. EU를 파괴하고 유럽 국가들을 미국의 제후국으로 재편하기

 

 

 

트럼프 국가안보전략의 또 다른 목표는 EU를 파괴하고 유럽 국가들에 친미 정부를 앉히는 것이다. 이 목표는 “대량이민 위험", "초국가적 기구에 맞선 주권 국가 수호” 운운하는 우익 배외주의 수사로 포장되어 있다.

 

"전 세계 나라들에서 대량이주는 국내 자원을 고갈시키고 폭력 등 범죄를 증가시키며 사회적 결속을 약화시키고 노동시장을 왜곡하고 국가안보를 위협해 왔다. 대량이민의 시대는 끝나야 한다."(11쪽)

 

“그러나 이러한 경제적 쇠퇴보다도 더 큰 문제는 현실적인 그리고 보다 극명한 문명 소멸의 전망이다. 유럽이 직면한 더 큰 문제에는 정치적 자유와 주권을 훼손하는 유럽연합 등 초국가적 기구들의 활동이 포함된다. 대륙을 변모시키고 분쟁을 야기하는 이주 정책, 자유언론 검열 및 정치적 반대파 탄압, 급격한 출산율 감소, 그리고 국가 정체성 및 자존감의 상실 등이 그 예다.”(25쪽)

 

또 이런 말도 나온다. “우리는 유럽과 영연방, 그리고 그 밖의 민주 세계에서, 특히 우리의 동맹국들 사이에서 엘리트들 주도로 핵심 자유권들에 대해 반민주적 제한을 가하는 것에 반대할 것이다.”(12쪽) 재판 없이 수천 명을 투옥하고 반파시스트 단체를 탄압하며 중무장한 ICE 이민단속반으로 주민 상당 부분을 공포로 몰아넣고 로스앤젤레스, 워싱턴 DC 등 여러 도시에 주 방위군을 보내 거리를 장악하는 등 오늘 ‘민주 세계’에서 가장 ‘반민주적’인 트럼프 정부가 하고 있는 말이다.

 

지난 12개월 동안 보았듯이, 이러한 반EU 수사는 트럼프 대외정책의 일관된 요소다.[10] 많은 관측자들에게 워싱턴이 이처럼 격렬하게 유럽에 등을 돌리는 것은 어이없어 보인다. 그러나 이러한 대서양주의와의 결별에는 나름의 합리적인 이유가 있다. 미국은 쇠퇴해가는 제국주의 국가라서 더 이상 그러한 동맹에서 비롯하는 재정적·군사적 비용을 감당할 수 없다. 그 결과 미국은 서반구 지배에 힘을 집중하고, 유럽에 대해서는 워싱턴에 종속될 수밖에 없도록 약체화시키고자 한다. 트럼프 정부가 유럽연합을 파괴하여 유럽 대륙의 각 민족국가들이 미국과 개별적으로, 즉 더 약한 협상 위치에서 미국과 상대하도록 만들고자 하는 이유다. 이 목표를 달성하기 위해 트럼프 정부는 유럽 대륙에서 자신과 같은 배외주의적 관점을 공유하고 유럽연합에 반대하며 트럼프를 지지하는 우익 정당들을 지원하려 한다.

 

“미국 외교는 진정한 민주주의 및 표현의 자유와 함께 유럽 제 민족의 개별적 특성과 역사에 대해 거리낌 없이 기리는 것을 계속해서 옹호해야 한다. 미국은 유럽의 정치적 동맹국들이 이러한 정신의 부활을 촉진하도록 장려하고 있으며, 애국적인 유럽 정당들의 영향력 증대는 실로 큰 낙관주의를 불러일으키고 있다.”(26쪽)

 

현실적으로 미국이 모든 유럽 국가를 봉신(封臣)국으로 만들 수는 없겠지만, 적어도 몇몇 국가에 대해서는 그렇게 만들려고 계획하고 있다. 위에서 언급한 미공개 문서에는 오스트리아, 헝가리, 이탈리아, 폴란드를 "유럽연합에서 이탈해 나오도록 유도하기 위해 더 긴밀히 협력해야 할" 나라들로 열거하고 있다. 문서는 이렇게 맺고 있다. "또한 친미적 입장을 유지하면서 자주성과 전통적 유럽 생활방식의 보존/복원을 추구하는 정당과 운동, 지식인 및 문화계 인사들을 지원해야 한다."

 

 

 

5. 중동에서 퇴각하고 공백을 아브라함 협정으로 메운다는 망상

 

 

 

전반적인 후퇴의 일환으로, 트럼프 국가안보전략에는 워싱턴이 중동에서의 군사적 개입을 줄일 것이라는 내용도 포함되어 있다.

 

"분쟁은 여전히 중동에서 가장 골치 아픈 문제이지만, 오늘 이 문제는 언론 헤드라인이 보여주는 것만큼 심각하지는 않다.... 중동이 장기 계획과 일상적인 실행 모두에서 미국의 대외정책을 지배하던 시대는 다행히도 끝났다. 중동이 더 이상 중요하지 않아서가 아니라, 더 이상 잠재적인 임박한 재앙의 끊임없는 자극원이 아니기 때문이다. 오히려 파트너십과 친선, 투자의 입지로 떠오르고 있으며, 이는 환영받고 장려되어야 할 동향이다. 실제로 평화와 국교정상화를 추구하며 샤름 엘 셰이크에서 아랍 세계를 통합해낼 수 있는 트럼프 대통령의 능력으로 우리는 마침내 미국의 이익을 우선시할 수 있게 될 것이다."(28쪽)

 

“언제나 미국의 핵심 이익은 걸프 지역의 에너지 공급이 완전한 적의 손에 넘어가지 않도록, 호르무즈 해협이 개방된 상태로 유지되도록, 홍해가 항해 가능한 상태로 유지되도록, 이 지역이 미국의 이익이나 미국 본토에 대한 테러의 온상이나 수출처가 되지 않도록, 이스라엘의 안보가 유지되도록 보장하는 데 있다. 우리는 수십 년간의 무익한 ‘국가 건설’ 전쟁 없이 이 위협에 이데올로기적으로, 군사적으로 대처할 수 있고 또 그렇게 해야 한다. 또한 우리는 아브라함 협정을 이 지역의 더 많은 나라와 그밖에 무슬림 세계의 다른 나라들로 확대하는 데 분명한 이해관계를 가지고 있다.”(28-29쪽)

 

기본적으로 워싱턴은 이스라엘을 지역 최강국으로 유지하면서 동시에 이스라엘과 아랍 국가들 간의 “관계 정상화” 과정을 확대하고 걸프만 군주국들과의 비즈니스 관계를 심화함으로써 중동을 안정화시키고자 한다. 이것으로 미국이 “영원한 전쟁”에 휘말리지 않고도 중동 장악력을 유지하는 데 충분할 것이라는 기대다.

 

“우리는 중동에서 우리의 발목을 잡고 큰 대가를 치르게 한 ‘영원한 전쟁’을 피하면서 동시에 적대 세력이 중동의 석유와 가스 공급, 그리고 그 통항 관문들을 장악하는 것을 막고자 한다.”(5쪽)

 

우리가 여러 문서에서 보여주었듯이, 이것은 완전한 망상에 불과하다. 중동은 폭발적인 민족적·사회적 모순을 안고 있는 지역이다. 팔레스타인 인민에 대한 제노사이드 학살과 시온주의 식민 정착자 국가의 팽창주의, 아랍 정권들의 전제주의, 이스라엘 · 튀르키예 · 이란 · 사우디아라비아 간의 긴장 등, 이 모든 것은 전쟁과 민중봉기가 다음 몇 년에 계속될 것임을 보장한다.[11]

 

 

 

6. 다극 세계에서 비즈니스를 통한 평화라는 망상

 

 

 

요약하자면, 트럼프의 새 국가안보전략은 미 제국주의 대외정책의 극적 변화를 보여준다. 이전 오바마 · 바이든 행정부 시절 워싱턴은 패권적 지위를 유지하려 했지만, 트럼프 행정부는 더 이상 그와 같은 것을 시도하지 않는다. 두 달 전 우리는 이 국가안보전략 문서의 초안에 대한 평가 글에서 이렇게 써놓았다.

 

“요컨대, 트럼프 정부의 정책은 주요 적대국 (중국·러시아)과의 대결에서는 후퇴하고, 대신 서반구의 약한 동맹국들에 대해서는 약탈, 지배하려는 시도로 특징지어진다. 쇠퇴해가는 전(前) 패권국이 보다 현실적인 목표를 스스로에게 설정하는 것이다.”

 

트럼프 정부는 후퇴와 함께 곳곳에서 휴전을 실시하고 중국·러시아와의 데탕트를 조성해서 평화로운 세계를 만들 수 있다고 한다. 이러한 데탕트가 무역, 투자, 경제성장을 확대할 수 있는 여건을 조성할 것이라고 한다. 그러나 이것 역시도 완전한 망상이다. 우리는 경제 침체와 위기, 만성적인 공황의 시대를 살고 있다. 몇 주 또는 몇 달마다 무력 충돌이 터진다. 지난 6개월만 해도 인도-파키스탄, 파키스탄-아프가니스탄, 태국-캄보디아, 이스라엘-이란, 가자 전쟁, 수단 내전/ 콩고민주공화국 내전/ 미얀마 내전 등이 끊이지 않고 있다. 여기에 더해 제국주의 열강 간의 긴장이 고조되고 있으며, 전 세계 군비증강이 사상 최고치를 기록하고 있다. 많이 인용되고 있는 국제평화연구소(SIPRI) 최신 연감의 수치를 빌리자면,

 

“러시아-우크라이나 전쟁 및 기타 무력 충돌과 지정학적 긴장으로 인해 2024년 글로벌 군사비 지출이 10년 연속 증가하여 2조 7천억 달러에 달했다. 2024년 총 군사비 지출이 9.4% 증가함으로써 전 세계 지출 추정치는 우리 연구소가 그 동안 기록해온 최고 수준으로 증가했다.”[12]

 

트럼프는 자신이 노벨 평화상을 받을 자격이 있다고 믿는데, 이는 그가 자신을 겸손하게도 "매우 안정적인 천재"라고 여기는, 스스로에 대한 최대의 치어리더이기도 하다는 점을 고려하면 놀랄 일이 아니다. 현실 세계에서는 자본주의 위기가 세계경제와 기후와 생활조건과 국가 간 정치적 관계를 불안정화 속에 밀어 넣으면서 열강들 (지역 열강들까지 포함해서) 간의 긴장도 불가피하게 고조되고 있다. 전 세계적인 군비증강과 지역 긴장들은 다 미래 본격 전쟁의 전조가 아니면 무엇이겠는가.

 

 

 

7. 한 논쟁의 끝

 

 

 

워싱턴의 새로운 대외정책 독트린으로 2008/09년 새 역사적 시기의 개시와 함께 시작된 15년간의 논쟁도 이제 종지부를 찍게 됐다. 그 때 이래로 RCIT를 비롯한 진정한 맑스주의자들은 중국 (및 러시아)이 새 제국주의 열강으로 부상하여 미국의 절대 패권 지위를 사실상 종식시켰다고 주장해 왔다. 그 결과로 이 두 강대국 간의 제국주의적 경쟁은 세계정치에서 가장 중요한 요소가 되었다.

 

이 기간에 우리는 이 현실을 부인하는 각종 맑스주의/ 사회주의 자임 조직들과의 수많은 논쟁을 벌여왔다. 그 중 일부는 중국·러시아가 사회주의 국가 또는 "객관적으로 반제국주의적"인 국가이므로 미국과의 충돌에서 중·러를 지지해야 한다고 한다.[13] 또 다른 일부는 이들 국가의 자본주의적 성격은 인정하지만, 미국에 도전하기에는 너무 약하거나 사실상 미국에 협력하거나 하기 때문에 제국주의 세력이 아니라고 말한다.[14] 종종 이러한 이론들은, 미국-유럽 간의 제국주의적 모순은 존재하지 않는다는 (유럽은 “미국 주도 <제국>”의 일부에 불과하므로) 생각과 결합되어 제기되기도 한다.[15] 이러한 "사회주의자"들 중 상당수는 푸틴과 시진핑의 프로파간다를 채택하여 "다극" 세계질서를 제창하며 이것이 평화와 호혜·평등의 세계를 가져다줄 것이라고 주장한다.[16]

 

우리는 이 수정주의 이론들을 논박해 왔는데, 지금 트럼프의 새 국가안보전략은 계급적 적 진영에서 나온 우리 테제의 공식 확인이다. 미국 자신도 이제 미국이 더 이상 세계를 지배하고 있지 못하다는 사실을 인정하지 않을 수 없게 된 상황이다. 중국·러시아가 미국을 후퇴하지 않을 수 없게 만들었다는 것은 이제 누구에게도 분명해졌다. 또한 미국과 유럽은 워싱턴이 이끄는 공동의 <제국>을 구성하는 것이 아니라, 오히려 상호 경쟁하는 제국주의들이라는 것도 명백해졌다. 끝으로, '다극' 세계가 전혀 평화롭지도 호혜적이도 않으며, 반대로 열강들 간 긴장·충돌과 반식민지 침탈로 점철된 세계라는 것을 보는 데 누구도 아인슈타인일 필요는 없다. 트럼프의 새 국가안보전략이 아니라 그 전에 이미 현실이 이 논쟁을 끝냈다!

 

 

 

------------------------------------

 

[1] The White House: National Security Strategy of the United States of America, November 2025. (인용문은 다른 언급이 없는 한 모두 이 문서에서 인용한 것이다).

 

[2] 미하엘 프뢰브스팅, <워싱턴 대외정책 독트린의 중대 전환 - 새 국방전략 (NDS)은 미 제국주의의 극적 쇠퇴를 반영한다>, 2025년 9월 10일, https://blog.wrpkorea.org/2025/09/blog-post_29.html; 같은 저자의 다음 글도 보라. A Kind of Official Confirmation. U.S. Secretary of State Marco Rubio admits the end of U.S. hegemony and the beginning of the multipolar world order, 3 February 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/u-s-secretary-of-state-rubio-admits-end-of-u-s-hegemony/

 

[3] 다음에서 인용. Meghann Myers: ‘Make Europe Great Again’ and more from a longer version of the National Security Strategy, 9 December 2025, https://www.defenseone.com/policy/2025/12/make-europe-great-again-and-more-longer-version-national-security-strategy/410038/

 

[4] 미하엘 프뢰브스팅, <베네수엘라를 미국의 군사 위협에 맞서 방어하자!>, 2025년 11월 6일, https://blog.wrpkorea.org/2025/11/blog-post.html

 

[5] 우리는 중국 자본주의와 중국의 제국주의 강대국 부상에 관한 많은 문서를 발표했다. 다음을 보라. 노동자혁명당(준) 소책자, <<레닌 제국주의론 관점에서 본 중국 제국주의>>, 2021년 3월, https://blog.wrpkorea.org/2022/06/blog-post_27.html; 미하엘 프뢰브스팅, <<강대국 패권쟁투 시대에 반제국주의>>, https://blog.wrpkorea.org/2022/06/blog-post_9.html; 같은 저자의 다음 논문들도 보라. China: On the Relationship between the “Communist” Party and the Capitalists. Notes on the specific class character of China’s ruling bureaucracy and its transformation in the past decades, 8 September 2024, https://www.thecommunists.net/theory/china-on-the-relationship-between-communist-party-and-capitalists/; China: On Stalinism, Capitalist Restoration and the Marxist State Theory. Notes on the transformation of social property relations under one and the same party regime, 15 September 2024, https://www.thecommunists.net/theory/china-on-stalinism-capitalist-restoration-and-marxist-state-theory/; China: An Imperialist Power … Or Not Yet? A Theoretical Question with Very Practical Consequences! Continuing the Debate with Esteban Mercatante and the PTS/FT on China’s class character and consequences for the revolutionary strategy, 22 January 2022, https://www.thecommunists.net/theory/china-imperialist-power-or-not-yet/; China‘s transformation into an imperialist power. A study of the economic, political and military aspects of China as a Great Power (2012), in: Revolutionary Communism No. 4, http://www.thecommunists.net/publications/revcom-number-4; How is it possible that some Marxists still Doubt that China has Become Capitalist? (A Critique of the PTS/FT), An analysis of the capitalist character of China’s State-Owned Enterprises and its political consequences, 18 September 2020, https://www.thecommunists.net/theory/pts-ft-and-chinese-imperialism-2/; <나무만 보고 숲은 못 보는: PTS/FT와 중국 사회성격 논쟁>, https://blog.wrpkorea.org/2022/05/ptsft.html; China’s Emergence as an Imperialist Power (Article in the US journal 'New Politics'), in: “New Politics”, Summer 2014 (Vol:XV-1, Whole #: 57). 다음 RCIT 웹사이트 특별 하위 페이지에 더 많은 관련 문서가 있다. https://www.thecommunists.net/theory/china-russia-as-imperialist-powers/.

 

[6] RCIT의 현대 제국주의 평가분석으로는 다음 두 책을 보라. 미하엘 프뢰브스팅, <<강대국 패권쟁투 시대에 반제국주의>>, https://blog.wrpkorea.org/2022/06/blog-post_9.html; 및 The Great Robbery of the South. Continuity and Changes in the Super-Exploitation of the Semi-Colonial World by Monopoly Capital Consequences for the Marxist Theory of Imperialism, RCIT Books, 2013, https://www.thecommunists.net/theory/great-robbery-of-the-south/

 

[7] Paul McLeary: The Defense secretary, speaking at the Reagan Defense Forum, outlined defense priorities that focus on the Western Hemisphere and reevaluate the U.S. relationship with Europe, Politico, 6 December 2025, https://www.politico.com/news/2025/12/06/hegseth-reagan-forum-defense-strategy-00679736

 

[8] 이에 대해서는 다음을 보라. RCIT, <트럼프의 "종전 평화"안: 미제-러제가 손잡고 우크라이나를 나눠먹겠다고 한다>, 2025년 11월 21일, https://blog.wrpkorea.org/2025/11/blog-post_22.html

 

[9] Joe Parkinson, Benoit Faucon and Drew Hinshaw: U.S. Blueprint to Rewire Economies of Russia, Ukraine Sets Off Clash With Europe, 10 December 2025, Wall Street Journal, https://www.wsj.com/world/europe/u-s-blueprint-to-rewire-economies-of-russia-ukraine-sets-off-clash-with-europe-72484515

 

[10] 이에 대해서는 다음을 보라. Michael Pröbsting: Trump-Putin Rapprochement Signals End of “Trans-Atlantic Partnership”. On the decline of U.S. (ex-)hegemon, the deep crisis of European imperialism and consequences for socialist tactics, 21 February 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/trump-putin-rapprochement-signals-end-of-trans-atlantic-partnership/; 다음도 보라. <미 제국주의의 쇠락과 트럼프 2기 정부>, 2025년 5월 6일, https://blog.wrpkorea.org/2025/05/20.html

 

[11] 이에 대해서는 다음을 보라. RCIT, <위험과 기회 속에서 새 단계에 진입한 팔 해방투쟁

 

- 저항군 무장해제 반대! 미국-시온주의 보호령 획책 분쇄! 아랍혁명 진군! 전 세계 이스라엘 보이콧 운동 강화!>, 2025년 10월 10일, https://blog.wrpkorea.org/2025/10/blog-post_35.html; 다음도 보라. Yossi Schwartz, The Zionist Wars. A History of the Zionist Movement and Imperialist Wars, 1 February 2021, https://www.thecommunists.net/theory/the-zionist-wars/; 미하엘 프뢰브스팅, <중동에서 전쟁과 혁명>, 2024년 2월 1일, https://blog.wrpkorea.org/2024/02/rcit-2024-2-1-www.html

 

[12] SIPRI: Armaments, Disarmament and International Security, SIPRI, 2025, Summary, p. 4

 

[13] 이 논쟁과 관련한 우리의 가장 최근 글로는 다음을 보라. Michael Pröbsting: One Should Not Camouflage Capitalist and Imperialist China as “Socialist”. A Reply to Immanuel Ness and John Bellamy Foster, Spectre Journal, 8 April 2025, https://spectrejournal.com/one-should-not-camouflage-capitalist-and-imperialist-china-as-socialist/

 

[14] 이에 대해서는 다음을 보라. Michael Pröbsting: China: An Imperialist Power … Or Not Yet? A Theoretical Question with Very Practical Consequences! Continuing the Debate with Esteban Mercatante and the PTS/FT on China’s class character and consequences for the revolutionary strategy, 22 January 2022, https://www.thecommunists.net/theory/china-imperialist-power-or-not-yet/

 

[15] 이에 대해서는 다음을 보라. Michael Pröbsting: Age of ‘Empire’ or age of imperialism? (3rd Reply to Claudion Katz), LINKS (Links International Journal of Socialist Renewal) on 7 December 2024, https://links.org.au/age-empire-or-age-imperialism

 

[16] 이에 대해서는 다음을 보라. 미하엘 프뢰브스팅, <“다극 세계질서”: 다(多) 제국주의 - 강대국들의 평화공존 질서인가, 전쟁몰이 격화 질서인가?>, 2023년 2월 24일, https://blog.wrpkorea.org/2023/03/blog-post.html; 다음 팜플렛도 보라. 노동자혁명당(준), <<현대 제국주의와 “다극 세계질서”론 - 자주파와 좌파 일각의 현 정세인식 오류에 대하여>>, 2023년 5월, https://blog.wrpkorea.org/2023/05/blog-post_14.html  

 

 

 

 

Michael Pröbsting

 

 

The following translation has been published on the Greek website elaliberta.gr. (https://www.elaliberta.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE/%CE%B2%CF%8C%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE/10571-%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF)

 

 

 

Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (NSS / National Security Strategy) της κυβέρνησης Τραμπ είναι ένα κρίσιμο έγγραφο για την κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.^[1]

 

Σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με ένα προσχέδιο αυτού του εγγράφου, σημείωσα ότι αντιπροσωπεύει «μια δραματική ανατροπή στην εξωτερική πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού», καθώς «σηματοδοτεί το τέλος των προσπαθειών του να υπερασπιστεί την παγκόσμια ηγεμονική του δύναμη».^[2] Η επίσημη έκδοση που δημοσιεύθηκε τώρα επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση.

 

Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας αναγνωρίζει ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να διαδραματίσουν το ρόλο του παγκόσμιου ηγεμόνα:

 

«Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έπεισαν τους εαυτούς τους ότι η μόνιμη αμερικανική κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν προς το συμφέρον της χώρας μας. Ωστόσο, οι υποθέσεις άλλων χωρών μας αφορούν μόνο εάν οι δραστηριότητές τους απειλούν άμεσα τα συμφέροντά μας. Οι ελίτ μας υπολόγισαν λανθασμένα την προθυμία της Αμερικής να επωμιστεί για πάντα παγκόσμια βάρη τα οποία ο αμερικανικός λαός δεν θεωρούσε ότι είχαν σχέση με το εθνικό συμφέρον. Υπερεκτίμησαν την ικανότητα της Αμερικής να χρηματοδοτήσει ταυτόχρονα ένα τεράστιο κράτος πρόνοιας, ρύθμισης και διοίκησης, παράλληλα με ένα τεράστιο στρατιωτικό, διπλωματικό, αντικατασκοπευτικό και διεθνές ανθρωπιστικό σύμπλεγμα.»

 

Λίγες σελίδες παρακάτω, το έγγραφο επαναλαμβάνει: «Οι ημέρες κατά τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες στήριζαν ολόκληρη την παγκόσμια τάξη όπως ο Άτλας έχουν τελειώσει».

 

Μια μακρύτερη, αδημοσίευτη έκδοση του NSS είναι ακόμη πιο ρητή. Αναλύει την «αποτυχία» της ηγεμονίας των ΗΠΑ και δηλώνει: «Η ηγεμονία είναι λάθος επιθυμία και δεν ήταν εφικτή».^[3]

 

 

 

Εστίαση στο εσωτερικό και στο δυτικό ημισφαίριο

 

 

 

Αντ’ αυτού, το επίσημο έγγραφο αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτό που αποκαλεί «τα βασικά συμφέροντα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής». Τα πρώτα τέτοια «βασικά συμφέροντα» είναι η πατρίδα και το Δυτικό Ημισφαίριο, μια στρατηγική που αποκαλεί «το “Συμπλήρωμα Τραμπ” στη Δόγμα Μονρόε»:

 

«Μετά από χρόνια παραμέλησης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επαναβεβαιώσουν και θα επιβάλουν το Δόγμα Μονρόε για να αποκαταστήσουν την αμερικανική υπεροχή στον Δυτικό Ημισφαίριο και να προστατεύσουν την πατρίδα μας και την πρόσβασή μας σε βασικές γεωγραφικές ζώνες σε ολόκληρη την περιοχή. Θα αρνηθούμε στους ανταγωνιστές εκτός του Ημισφαιρίου τη δυνατότητα να τοποθετήσουν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές δυνατότητες, ή να κατέχουν ή να ελέγχουν στρατηγικά ζωτικά περιουσιακά στοιχεία στον Ημισφαίριο μας...

 

Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι το Δυτικό Ημισφαίριο θα παραμείνει αρκετά σταθερό και καλά διοικούμενο, ώστε να αποτρέπεται και να αποθαρρύνεται η μαζική μετανάστευση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Θέλουμε ένα Ημισφαίριο του οποίου οι κυβερνήσεις συνεργάζονται μαζί μας κατά των ναρκοτρομοκρατών, των καρτέλ και άλλων διακρατικών εγκληματικών οργανώσεων. Θέλουμε ένα Ημισφαίριο που να παραμένει ελεύθερο από εχθρικές ξένες εισβολές ή ιδιοκτησία βασικών περιουσιακών στοιχείων και που να υποστηρίζει κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού. Θέλουμε επίσης να διασφαλίσουμε τη συνεχή πρόσβασή μας σε βασικές στρατηγικές τοποθεσίες. Με άλλα λόγια, θα επιβάλλουμε και θα εφαρμόσουμε ένα ‘Συμπλήρωμα Τραμπ’ στο Δόγμα Μονρόε.»

 

Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον θέλει να κυριαρχήσει πλήρως στη Βόρεια και Νότια Αμερική και να κρατήσει τους ιμπεριαλιστικούς αντιπάλους της –κυρίως την Κίνα– μακριά από την περιοχή. Οι στρατιωτικές απειλές του Τραμπ κατά της Βενεζουέλας, αλλά και της Κολομβίας και του Μεξικού, αποτελούν μέρος αυτής της στρατηγικής που στοχεύει στην αντικατάσταση των κυβερνήσεων του «Δυτικού Ημισφαιρίου» με πιστούς υπηρέτες.^[4]

 

 

 

Αναχαίτιση και εκτόνωση των εντάσεων με την Κίνα και την Ρωσία

 

 

 

Ενώ οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν τελικά ότι δεν μπορούν πλέον να εξουσιάζουν τον κόσμο, είναι αποφασισμένες να εμποδίσουν την Κίνα να τις αντικαταστήσει. Όπως έχω εξηγήσει προηγουμένως, η Κίνα έχει αναδειχθεί σε βασική ιμπεριαλιστική δύναμη.^[5] Την τελευταία δεκαετία κατέχει την πρώτη θέση στο παγκόσμιο εμπόριο και τη βιομηχανία και τη δεύτερη θέση στις κορυφαίες παγκόσμιες εταιρείες και τους δισεκατομμυριούχους. Είναι επίσης δεύτερη στις στρατιωτικές δαπάνες (μόνο πίσω από τις ΗΠΑ) και τρίτη μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων (πίσω από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία).^[6]

 

Κατά συνέπεια, η NSS υποστηρίζει τη συνέχιση της τρέχουσας πολιτικής της Ουάσιγκτον για τον περιορισμό της Κίνας μέσω δασμολογικών πολέμων, ελέγχου των εξαγωγών και στρατιωτικής αποτροπής:

 

«Στο μέλλον, θα εξισορροπήσουμε τις οικονομικές σχέσεις της Αμερικής με την Κίνα, δίνοντας προτεραιότητα στην αμοιβαιότητα και τη δικαιοσύνη, προκειμένου να αποκαταστήσουμε την οικονομική ανεξαρτησία της Αμερικής. Το εμπόριο με την Κίνα πρέπει να είναι ισορροπημένο και να επικεντρώνεται σε μη ευαίσθητους παράγοντες... Είναι σημαντικό αυτό να συνοδεύεται από μια ισχυρή και συνεχή έμφαση στην αποτροπή, προκειμένου να προληφθεί ο πόλεμος στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού...

 

Μια σχετική πρόκληση για την ασφάλεια είναι η πιθανότητα οποιοσδήποτε ανταγωνιστής να ελέγχει τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Αυτό θα μπορούσε να επιτρέψει σε μια δυνητικά εχθρική δύναμη να επιβάλει ένα σύστημα διοδίων σε έναν από τους πιο ζωτικούς εμπορικούς διαδρόμους του κόσμου ή, ακόμη χειρότερα, να τον κλείνει και να τον ανοίγει κατά βούληση. Και τα δύο αυτά αποτελέσματα θα ήταν επιζήμια για την αμερικανική οικονομία και τα ευρύτερα συμφέροντα των ΗΠΑ.»

 

Ωστόσο, είναι αξιοσημείωτο ότι το έγγραφο χρησιμοποιεί λιγότερο απειλητική στρατιωτική γλώσσα σε σύγκριση με προηγούμενα τεύχη του ίδιου εγγράφου (η NSS δημοσιεύεται κάθε τέσσερα χρόνια στην αρχή της θητείας του προέδρου). Ενώ η κυβέρνηση Τραμπ επιθυμεί να περιορίσει την Κίνα, δεν επιδιώκει στρατιωτική σύγκρουση στην προσεχή περίοδο. Ο λόγος για αυτό δεν είναι, φυσικά, κάποια ειρηνιστική κινητοποίηση, αλλά μάλλον η αναγνώριση της παρακμής της Ουάσιγκτον και της αδυναμίας της να νικήσει την Κίνα στο άμεσο μέλλον.

 

Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση Τραμπ επιθυμεί να δημιουργήσει μια μορφή εκτόνωσης των εντάσεων με το Πεκίνο και, ακόμη περισσότερο, με τη Ρωσία. Σύμφωνα με την εκτενέστερη έκδοση του εγγράφου της NSS, η Ουάσιγκτον προτείνει τη δημιουργία μιας ομάδας «Core 5» που θα αποτελείται από τις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία και την Ιαπωνία. (Σημειώνεται ότι η Core 5 δεν περιλαμβάνει καμία ευρωπαϊκή δύναμη.) Το όργανο αυτό θα συνεδριάζει τακτικά σε συνόδους κορυφής με συγκεκριμένα θέματα.

 

Οι συνεπείς προσπάθειες του Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία αποτελούν μέρος αυτής της στρατηγικής εκτόνωσης των εντάσεων με τη Ρωσία. Οι προσπάθειές του να ωθήσει την Ουκρανία προς την παράδοση και την αποδοχή τεράστιων εδαφικών απωλειών (ακόμη και περιοχών που ο ρωσικός στρατός δεν έχει κατακτήσει) υποκινούνται από την επιθυμία να συνάψει συμφωνία με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν για την εκμετάλλευση των πρώτων υλών της Ουκρανίας και την έναρξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων με ρωσικά μονοπώλια.^[7]

 

Αντιστοίχως, η Ουάσιγκτον επιθυμεί οι ευρωπαϊκές δυνάμεις να τερματίσουν τον «Ψυχρό Πόλεμο» με τη Ρωσία. Το έγγραφο κατηγορεί τους συμμάχους της για «έλλειψη αυτοπεποίθησης... στις σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία» και τους προτρέπει να «αποκαταστήσουν τη στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία».

 

Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, η κυβέρνηση Τραμπ θέλει η Ευρώπη να αποδεχτεί μια τέτοια εκτόνωση των εντάσεων με τη Ρωσία. Πιέζει τις Βρυξέλλες να συμφωνήσουν σε «σχέδια αμερικανικών χρηματοπιστωτικών εταιρειών και άλλων επιχειρήσεων να αξιοποιήσουν περίπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια από παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία για έργα στην Ουκρανία». Επιπλέον, η Ουάσιγκτον θέλει να «βγάλει την οικονομία της Ρωσίας από την απομόνωση, με αμερικανικές εταιρείες να επενδύουν σε στρατηγικούς τομείς, από την εξόρυξη σπάνιων γαιών έως την εξόρυξη πετρελαίου στην Αρκτική, και να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της ροής ρωσικής ενέργειας προς τη Δυτική Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο».^[8]

 

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν είναι ευχαριστημένοι με τέτοια σχέδια. Η WSJ αναφέρει:

 

«... ένας αξιωματούχος τους συνέκρινε με το όραμα του Προέδρου Τραμπ για την κατασκευή ενός συγκροτήματος τύπου Ριβιέρας στη Γάζα. Ένας άλλος, αναφερόμενος στις προτεινόμενες ενεργειακές συμφωνίες μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, είπε ότι ήταν μια οικονομική εκδοχή της διάσκεψης του 1945, όπου οι νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μοίρασαν την Ευρώπη. “Είναι σαν τη Γιάλτα”, είπε».

 

 

 

Καταστρέφοντας την ΕΕ και μετατρέποντας τα ευρωπαϊκά κράτη σε υποτελείς των ΗΠΑ

 

 

 

Ένας άλλος στόχος της NSS του Τραμπ είναι να καταστρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση και να εγκαταστήσει φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις στα ευρωπαϊκά κράτη. Ο στόχος αυτός είναι επενδυμένος με μια δεξιά σοβινιστική ρητορική για τους «κινδύνους» της μετανάστευσης και την υπεράσπιση των «κυρίαρχων εθνών» ενάντια στους «υπερεθνικούς θεσμούς»:

 

«Σε χώρες σε όλο τον κόσμο, η μαζική μετανάστευση έχει επιβαρύνει τους εγχώριους πόρους, έχει αυξήσει τη βία και άλλα εγκλήματα, έχει αποδυναμώσει την κοινωνική συνοχή, έχει στρεβλώσει τις αγορές εργασίας και έχει υπονομεύσει την εθνική ασφάλεια. Η εποχή της μαζικής μετανάστευσης πρέπει να τελειώσει...

 

Αλλά αυτή η οικονομική παρακμή επισκιάζεται από την πραγματική και πιο ζοφερή προοπτική της εξαφάνισης του πολιτισμού. Τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη περιλαμβάνουν τις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων υπερεθνικών οργανισμών που υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και κυριαρχία, τις μεταναστευτικές πολιτικές που μεταμορφώνουν την ήπειρο και δημιουργούν διαμάχες, τη λογοκρισία της ελευθερίας του λόγου και την καταστολή της πολιτικής αντιπολίτευσης, τη δραματική μείωση των γεννήσεων και την απώλεια της εθνικής ταυτότητας και της αυτοπεποίθησης.»

 

Το έγγραφο αναφέρει επίσης:

 

«Θα αντιταχθούμε στους αντιδημοκρατικούς περιορισμούς των βασικών ελευθεριών που επιβάλλονται από τις ελίτ στην Ευρώπη, την αγγλόφωνη σφαίρα και τον υπόλοιπο δημοκρατικό κόσμο, ιδίως μεταξύ των συμμάχων μας.»

 

Περιττό να πούμε ότι αυτή είναι μια ιδιαίτερα κυνική δήλωση από μια κυβέρνηση που φυλακίζει χιλιάδες άτομα χωρίς δίκη, διώκει αντιφασιστικές ομάδες, τρομοκρατεί μεγάλα τμήματα του πληθυσμού με βαριά οπλισμένες ομάδες της ICE και στέλνει την Εθνοφρουρά στους δρόμους του Λος Άντζελες, της Ουάσιγκτον και άλλων πόλεων. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι η κυβέρνηση Τραμπ θρηνεί για «αντιδημοκρατικούς περιορισμούς των βασικών ελευθεριών» μεταξύ των συμμάχων της, αλλά όχι στη Ρωσία και την Κίνα.

 

Αυτή η αντι-ΕΕ ρητορική υπήρξε ένα σταθερό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ τους τελευταίους 12 μήνες.^[9] Για πολλούς παρατηρητές φαίνεται παράλογο το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον στρέφεται με τέτοια σφοδρότητα εναντίον της Ευρώπης. Ωστόσο, υπάρχει μια λογική πίσω από αυτή την αλλαγή που έρχεται σε αντίθεση με τον διατλαντισμό.

 

Ως παρακμάζουσα ιμπεριαλιστική δύναμη, οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον σε θέση να αναλάβουν το κόστος των οικονομικών και στρατιωτικών υποχρεώσεων που απορρέουν από μια τέτοια συμμαχία. Κατά συνέπεια, επιθυμούν να επικεντρωθούν εκ νέου στην κυριαρχία του δυτικού ημισφαιρίου και στην αποδυνάμωση της Ευρώπης, αναγκάζοντάς την να υποταχθεί στην Ουάσιγκτον.

 

Ως εκ τούτου, η Ουάσιγκτον θέλει να καταστρέψει την ΕΕ, αφήνοντας τα έθνη-κράτη της ηπείρου να διαπραγματευτούν με τις ΗΠΑ ξεχωριστά, δηλαδή από μια πιο αδύναμη διαπραγματευτική θέση. Για να επιτύχει αυτόν τον στόχο, θέλει να υποστηρίξει τα δεξιά κόμματα της ηπείρου που μοιράζονται τη σοβινιστική της άποψη, αντιτίθενται στην ΕΕ και υποστηρίζουν τον Τραμπ:

 

«Η αμερικανική διπλωματία πρέπει να συνεχίσει να υπερασπίζεται την πραγματική δημοκρατία, την ελευθερία της έκφρασης και την ανεπιφύλακτη αποδοχή του ξεχωριστού χαρακτήρα και της ιστορίας των ευρωπαϊκών εθνών. Η Αμερική ενθαρρύνει τους πολιτικούς της συμμάχους στην Ευρώπη να προωθήσουν αυτή την αναβίωση του πνεύματος, και η αυξανόμενη επιρροή των πατριωτικών ευρωπαϊκών κομμάτων δίνει πράγματι λόγο για μεγάλο αισιοδοξία.»

 

Ρεαλιστικά, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να περιμένουν να μετατρέψουν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη σε υποτελείς, αλλά ελπίζουν να το πετύχουν τουλάχιστον με αρκετές χώρες. Η αδημοσίευτη εκτενέστερη έκδοση αναφέρει την Αυστρία, την Ουγγαρία, την Ιταλία και την Πολωνία ως χώρες με τις οποίες οι ΗΠΑ πρέπει να «συνεργαστούν περισσότερο... με στόχο να τις απομακρύνουν από την [Ευρωπαϊκή Ένωση]». Καταλήγει:

 

«Και πρέπει να υποστηρίζουμε κόμματα, κινήματα και διανοούμενους και πολιτιστικούς παράγοντες που επιδιώκουν την κυριαρχία και τη διατήρηση / αποκατάσταση των παραδοσιακών ευρωπαϊκών τρόπων ζωής... παραμένοντας ταυτόχρονα φιλοαμερικανοί.»

 

 

 

Η Απόσυρση από τη Μέση Ανατολή και οι Συμφωνίες του Αβραάμ

 

 

 

Στο πλαίσιο της γενικής υποχώρησης των ΗΠΑ, η NSS του Τραμπ δηλώνει επίσης ότι η Ουάσιγκτον θα μειώσει τη στρατιωτική της παρουσία στη Μέση Ανατολή:

 

«Οι συγκρούσεις παραμένουν το πιο προβληματικό ζήτημα στη Μέση Ανατολή, αλλά σήμερα το πρόβλημα αυτό είναι λιγότερο σοβαρό από ό,τι θα μπορούσε να πιστέψει κανείς από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων... Ωστόσο, οι ημέρες κατά τις οποίες η Μέση Ανατολή κυριαρχούσε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, τόσο στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό όσο και στην καθημερινή εφαρμογή, ευτυχώς έχουν περάσει – όχι επειδή η Μέση Ανατολή δεν έχει πλέον σημασία, αλλά επειδή δεν αποτελεί πλέον το διαρκές ερέθισμα και την πιθανή πηγή επικείμενης καταστροφής που ήταν κάποτε. Αντίθετα, αναδύεται ως ένας τόπος συνεργασίας, φιλίας και επενδύσεων – μια τάση που πρέπει να χαιρετιστεί και να ενθαρρυνθεί. Στην πραγματικότητα, η ικανότητα του Προέδρου Τραμπ να ενώσει τον αραβικό κόσμο στο Σαρμ Ελ Σέιχ με στόχο την ειρήνη και την ομαλοποίηση θα επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να δώσουν επιτέλους προτεραιότητα στα αμερικανικά συμφέροντα...

 

Η Αμερική θα έχει πάντα βασικό συμφέρον να διασφαλίζει ότι οι ενεργειακές προμήθειες του Κόλπου δεν θα πέσουν στα χέρια ενός εχθρού, ότι τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν ανοιχτά, ότι η Ερυθρά Θάλασσα θα παραμείνει ανοιχτή στην ναυσιπλοΐα, ότι η περιοχή δεν θα αποτελέσει φυτώριο ή εξαγωγέα τρομοκρατίας κατά των αμερικανικών συμφερόντων ή της αμερικανικής πατρίδας και ότι το Ισραήλ θα παραμείνει ασφαλές. Μπορούμε και πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτή την απειλή ιδεολογικά και στρατιωτικά, χωρίς δεκαετίες άκαρπων πολέμων “οικοδόμησης έθνους”. Έχουμε επίσης σαφές συμφέρον να επεκτείνουμε τις Συμφωνίες του Αβραάμ σε περισσότερες χώρες της περιοχής και σε άλλες χώρες του μουσουλμανικού κόσμου.»

 

Η Ουάσιγκτον ελπίζει να σταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή διατηρώντας το Ισραήλ ως την ισχυρότερη περιφερειακή δύναμη, ενώ παράλληλα επεκτείνει τη διαδικασία «ομαλοποίησης» μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών κρατών, ενισχύοντας την προσπάθεια αυτή με την εμβάθυνση των επιχειρηματικών σχέσεων των ΗΠΑ με τις μοναρχίες του Κόλπου. Αυτό θα αρκούσε για να διατηρηθεί η Μέση Ανατολή υπό έλεγχο, χωρίς να αναγκαστούν οι ΗΠΑ να εμπλακούν σε «αιώνιους πολέμους»:

 

«Θέλουμε να αποτρέψουμε μια εχθρική δύναμη από το να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή, στα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της, καθώς και στα στρατηγικά σημεία από τα οποία διέρχονται, αποφεύγοντας παράλληλα τους “αιώνιους πολέμους” που μας έμπλεξαν σε αυτή την περιοχή με μεγάλο κόστος.»

 

Μια τέτοια αντίληψη, ωστόσο, συνιστά μια ολοκληρωτική αυταπάτη. Η Μέση Ανατολή είναι μια περιοχή επιρρεπής σε εκρηκτικές εθνικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Η γενοκτονία εναντίον του παλαιστινιακού λαού και η επεκτατική φύση του σιωνιστικού κράτους των εποίκων, η τυραννική φύση των αραβικών καθεστώτων, οι εντάσεις μεταξύ Ισραήλ, Τουρκίας, Ιράν και Σαουδικής Αραβίας – όλα αυτά εγγυώνται ότι τα επόμενα χρόνια θα συνεχίσουν να χαρακτηρίζονται από πολέμους και λαϊκές εξεγέρσεις.^[10]

 

 

 

Η ψευδαίσθηση της ειρήνης μέσω της επιχειρηματικότητας σε έναν πολυπολικό κόσμο

 

 

 

Συνοψίζοντας, η νέα NSS του Τραμπ αντιπροσωπεύει μια δραματική αλλαγή στην εξωτερική πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Υπό τις προηγούμενες κυβερνήσεις του Μπαράκ Ομπάμα και του Τζο Μπάιντεν, η Ουάσιγκτον προσπάθησε να διατηρήσει την ηγεμονική της θέση. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν επιχειρεί πλέον κάτι τέτοιο. Όπως σημείωσα στο άρθρο μου σχετικά με το προσχέδιο του εγγράφου:

 

«Εν ολίγοις, η πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ χαρακτηρίζεται από υποχώρηση έναντι των κύριων αντιπάλων της –της Κίνας και της Ρωσίας– και από προσπάθεια λεηλασίας και κυριαρχίας επί των ασθενέστερων συμμάχων της στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η πρώην ηγεμονική δύναμη, που βρίσκεται σε παρακμή, θέτει πλέον πιο ρεαλιστικούς στόχους.»

 

Η κυβέρνηση Τραμπ ισχυρίζεται ότι μπορεί να δημιουργήσει έναν ειρηνικό κόσμο με οπισθοχώρηση, επιβολή εκεχειριών σε διάφορα μέρη και δημιουργία μιας εκτόνωσης των εντάσεων με την Κίνα και τη Ρωσία. Μια τέτοια εκτόνωση των εντάσεων θα δημιουργούσε τις συνθήκες για την επέκταση του εμπορίου, των επενδύσεων και της οικονομικής ανάπτυξης.

 

Ωστόσο, αυτό είναι μια πλήρης ψευδαίσθηση. Ζούμε σε μια περίοδο οικονομικής στασιμότητας και κρίσης. Κάθε λίγες εβδομάδες ή μήνες, ξεσπάει μια άλλη ένοπλη σύγκρουση. Αρκεί να σκεφτούμε τους τελευταίους έξι μήνες: Ινδία-Πακιστάν, Πακιστάν-Αφγανιστάν, Ταϊλάνδη-Καμπότζη, Ισραήλ-Ιράν, πόλεμος στη Γάζα, εμφύλιοι πόλεμοι στο Σουδάν, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Βιρμανία/Μιανμάρ κ.λπ.

 

Σε αυτό προστίθεται το γεγονός ότι οι εντάσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αυξάνονται και οι παγκόσμιοι εξοπλισμοί έχουν φτάσει σε νέα επίπεδα ρεκόρ. Το φημισμένο ινστιτούτο SIPRI αναφέρει στο τελευταίο του ετήσιο δελτίο:

 

«Οι εκτιμώμενες παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν για δέκατη συνεχή χρονιά το 2024, φθάνοντας τα 2,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, λόγω του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και άλλων ένοπλων συγκρούσεων και γεωπολιτικών εντάσεων. Η αύξηση κατά 9,4% των συνολικών στρατιωτικών δαπανών το 2024 ώθησε τις εκτιμώμενες παγκόσμιες δαπάνες στο υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγράψει το SIPRI.»^[11]

 

Ο Τραμπ πιστεύει ότι του αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι είναι ο μεγαλύτερος θαυμαστής του εαυτού του και θεωρεί με σεμνότητα τον εαυτό του «εξαιρετικά ισορροπημένη ιδιοφυΐα». Στην πραγματικότητα, οι εντάσεις μεταξύ των παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων αυξάνονται αναπόφευκτα, καθώς η καπιταλιστική κρίση αποσταθεροποιεί την παγκόσμια οικονομία, το κλίμα, τις συνθήκες διαβίωσης και τις πολιτικές σχέσεις μεταξύ των κρατών. Όλοι οι παγκόσμιοι εξοπλισμοί και οι περιφερειακές εντάσεις προμηνύουν μεγάλους πολέμους στο μέλλον – σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.

 

 

 

Το τέλος μιας δημόσιας συζήτησης

 

 

 

Η νέα εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον κλείνει μια συζήτηση που ξεκίνησε πριν από μιάμιση δεκαετία με την έναρξη της νέας ιστορικής περιόδου το 2008/09. Από τότε, υποστηρίζουμε ότι η Κίνα (και η Ρωσία) έχουν γίνει νέες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τερματίζοντας ουσιαστικά τη θέση των ΗΠΑ ως απόλυτης ηγεμονικής δύναμης. Κατά συνέπεια, η αντιπαλότητα μεταξύ αυτών των δύο μεγάλων δυνάμεων έχει αποτελέσει το πιο σημαντικό στοιχείο στις παγκόσμιες πολιτικές σχέσεις.

 

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έχω συμμετάσχει σε πολυάριθμες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις με αριστερές οργανώσεις και διανοούμενους που αρνούνται αυτή την πραγματικότητα. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η Κίνα και η Ρωσία είναι σοσιαλιστικά ή «αντικειμενικά αντιιμπεριαλιστικά» κράτη, τα οποία πρέπει να υποστηριχθούν στις συγκρούσεις τους με τις ΗΠΑ.^[12] Άλλοι αναγνωρίζουν τον καπιταλιστικό χαρακτήρα αυτών των κρατών, αλλά υποστηρίζουν ότι δεν είναι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, καθώς είτε είναι πολύ αδύναμα για να αμφισβητήσουν τις ΗΠΑ είτε συνεργάζονται αποτελεσματικά με την Ουάσιγκτον.^[13]

 

Τέτοιες θεωρίες συχνά συνδυάζονται με την ιδέα ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης δεν υπάρχουν πλέον, καθώς η τελευταία είναι απλώς μέρος της «αμερικανικής αυτοκρατορίας».^[14] Πολλοί από αυτούς τους «σοσιαλιστές» έχουν υιοθετήσει την προπαγάνδα του Πούτιν και του Σι και υποστηρίζουν μια «πολυπολική» παγκόσμια τάξη, ισχυριζόμενοι ότι αυτό θα οδηγήσει στην παγκόσμια ειρήνη.^[15]

 

Η νέα NSS του Τραμπ αποτελεί επίσημη επιβεβαίωση των θέσεών μας. Τώρα, ακόμη και ο Λευκός Οίκος παραδέχεται ότι δεν κυριαρχεί πλέον στον κόσμο. Είναι προφανές σε όλους ότι η Κίνα και η Ρωσία κατάφεραν να αναγκάσουν τις ΗΠΑ να υποχωρήσουν. Και είναι εξίσου προφανές ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη δεν αποτελούν μια κοινή αυτοκρατορία με ηγέτη την Ουάσιγκτον, αλλά μάλλον ανταγωνιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

 

Τέλος, δεν χρειάζεται να είναι κανείς ο Αϊνστάιν για να καταλάβει ότι ο «πολυπολικός» κόσμος δεν είναι καθόλου ειρηνικός, αλλά αντίθετα επιρρεπής σε εντάσεις και συγκρούσεις μεταξύ κρατών. Τελικά, η πραγματικότητα έθεσε τέλος στη συζήτηση.

 

 

 

 

 

 

Σημειώσεις 

 

^[1] The White House, National Security Strategy of the United States of America, Νοέμβριος 2025 [https://www.whitehouse.gov/wp-content/uploads/2025/12/2025-National-Security-Strategy.pdf]. Όλα τα αποσπάσματα προέρχονται από αυτό το έγγραφο, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.

 

^[2] Michael Pröbsting, “A Major Shift in Washington’s Foreign Policy Doctrine. The draft of the Pentagon’s newest National Defense Strategy reflects the dramatic decline of U.S. imperialism”, RCIT – RCIT, 10 Σεπτεμβρίου 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/a-major-shift-in-washington-s-foreign-policy-doctrine/· βλ. επίσης του ίδιου συγγραφέα: “A Kind of Official Confirmation. U.S. Secretary of State Marco Rubio admits the end of U.S. hegemony and the beginning of the multipolar world order”, RCIT, 3 Φεβρουαρίου 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/u-s-secretary-of-state-rubio-admits-end-of-u-s-hegemony/.

 

^[3] Παρατίθεται στο: Meghann Myers, “‘Make Europe Great Again’ and more from a longer version of the National Security Strategy”, Defense one, 9 Δεκεμβρίου 2025, https://www.defenseone.com/policy/2025/12/make-europe-great-again-and-more-longer-version-national-security-strategy/410038/.

 

^[4] Michael Pröbsting, “Trump’s Looming War against Venezuela. What is behind Washington’s military threats and which position should Marxists take in this conflict?”, RCIT, 6 Νοεμβρίου 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/latin-america/trump-s-looming-war-against-venezuela/.

 

^[5] Βλ.: Michael Pröbsting, “Chinese Imperialism and the World Economy”, ένα δοκίμιο που δημοσιεύτηκε στη δεύτερη έκδοση του The Palgrave Encyclopedia of Imperialism and Anti-Imperialism (επιμέλεια Immanuel Ness and Zak Cope), Palgrave Macmillan, Καμ, 2020, https://link.springer.com/referenceworkentry/10.1007%2F978-3-319-91206-6_179-1· Michael Pröbsting, “China: On the Relationship between the “Communist” Party and the Capitalists. Notes on the specific class character of China’s ruling bureaucracy and its transformation in the past decades”, LINKS, 15 Σεπτεμβρίου 2024, https://links.org.au/specific-class-character-chinas-ruling-bureaucracy-and-its-transformation-past-decades· Michael Pröbsting, “China: On Stalinism, Capitalist Restoration and the Marxist State Theory. Notes on the transformation of social property relations under one and the same party regime”, LINKS, 28 Σεπτεμβρίου 2024, https://links.org.au/transformation-social-property-relations-under-chinas-party-state-regime· Michael Pröbsting, “China‘s transformation into an imperialist power. A study of the economic, political and military aspects of China as a Great Power (2012), στο Revolutionary Communism, τεύχος 4, Άυγουστος 2012, https://www.thecommunists.net/publications/revcom-1-10/#anker_4.

 

^[6] Βλ.: Michael Pröbsting, Anti-Imperialism in the Age of Great Power Rivalry. The Factors behind the Accelerating Rivalry between the U.S., China, Russia, EU and Japan. A Critique of the Left’s Analysis and an Outline of the Marxist Perspective, RCIT Books, Βιέννη 2019, https://www.thecommunists.net/theory/anti-imperialism-in-the-age-of-great-power-rivalry/· Michael Pröbsting, The Great Robbery of the South. Continuity and Changes in the Super-Exploitation of the Semi-Colonial World by Monopoly Capital Consequences for the Marxist Theory of Imperialism, RCIT Books, Βιέννη 2013, https://www.thecommunists.net/theory/great-robbery-of-the-south/.

 

^[7] Βλ. RCIT, “Trump’s “Peace”-Plan Favours Russian Imperialism and Sells Out Ukraine”, RCIT, 21 Νοεμβρίου 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/trump-s-peace-plan-favours-russian-imperialism-and-sells-out-ukraine/.

 

^[8] Joe Parkinson, Benoit Faucon and Drew Hinshaw, “U.S. Blueprint to Rewire Economies of Russia, Ukraine Sets Off Clash With Europe”, The Wall Street Journal, 10 Δεκεμβρίου 2025, Wall Street Journal, https://www.wsj.com/world/europe/u-s-blueprint-to-rewire-economies-of-russia-ukraine-sets-off-clash-with-europe-72484515.

 

^[9] Βλ.: Michael Pröbsting, “Trump-Putin Rapprochement Signals End of “Trans-Atlantic Partnership”. On the decline of U.S. (ex-)hegemon, the deep crisis of European imperialism and consequences for socialist tactics”, RCIT, 21 Φεβρουαρίου 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/trump-putin-rapprochement-signals-end-of-trans-atlantic-partnership/.

 

^[10] Βλ.: RCIT, “Gaza Deal: A new Stage of the Liberation Struggle with Dangers and Opportunities. No disarmament of the resistance! Gaza must not become an American–Zionist protectorate! Advance the Arab Revolution! Continue and intensify the global boycott of Israel!”, RCIT, 10 Οκτωβρίου 2025, https://www.thecommunists.net/worldwide/africa-and-middle-east/gaza-deal-a-new-stage-of-the-liberation-struggle-with-dangers-and-opportunities/· βλ. επίσης: Yossi Schwartz, “The Zionist Wars. A History of the Zionist Movement and Imperialist Wars”, RCIT, 1 Φεβρουαρίου 2021, https://www.thecommunists.net/theory/the-zionist-wars/· Michael Pröbsting, “War and Revolution in the Middle East. The transformation of the Zionist War on Gaza into an Israeli-American war against Arab peoples brings the region as well as the world closer to revolutionary explosions”, RCIT, 1 Φεβρουαρίου 2024, https://www.thecommunists.net/worldwide/africa-and-middle-east/war-and-revolution-in-the-middle-east/.

 

^[11] SIPRI, “Armaments, Disarmament and International Security”, SIPRI, 2025, Summary, σελ. 4.

 

^[12] Βλ. Michael Pröbsting, “One Should Not Camouflage Capitalist and Imperialist China as ‘Socialist’. A Reply to Immanuel Ness and John Bellamy Foster”, LINKS, 18 Απριλίου 2025, https://links.org.au/one-should-not-camouflage-capitalist-and-imperialist-china-socialist-reply-immanuel-ness-and-john [Michael Pröbsting, «Δεν πρέπει να καμουφλάρει κανείς την καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική Κίνα ως “σοσιαλιστική”. Μια απάντηση στους Immanuel Ness και John Bellamy Foster», e la libertà, 28 Απριλίου 2025, https://www.elaliberta.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE/%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CE%BA%CE%B5%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1/10108-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%BB%CE%AC%CF%81%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%89%CF%82-%C2%AB%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%C2%BB].

 

^[13] Βλ.: Michael Pröbsting, “China: An Imperialist Power … Or Not Yet? A Theoretical Question with Very Practical Consequences! Continuing the Debate with Esteban Mercatante and the PTS/FT on China’s class character and consequences for the revolutionary strategy”, RCIT, 22 Ιανουαρίου 2022, https://www.thecommunists.net/theory/china-imperialist-power-or-not-yet/.

 

^[14] Βλ.: Michael Pröbsting, “Age of ‘Empire’ or age of imperialism? (3rd Reply to Claudion Katz)”, LINKS, 7 Δεκεμβρίου 2024, https://links.org.au/age-empire-or-age-imperialism.

 

^[15] Βλ. Michael Pröbsting, “‘Multi-Polar World Order’ = Multi-Imperialism. A Marxist Critique of a concept advocated by Putin, Xi, Stalinism and the “Progressive International” (Lula, Sanders, Varoufakis)”, RCIT, 24 Φεβρουαρίου 2023, https://www.thecommunists.net/worldwide/global/multi-polar-world-order-is-multi-imperialism/.