¡Abajo la agresión de Pakistán contra Afganistán!

පකිස්ථානයේ අෆ්ගනිස්ථානයට එරෙහි ආක්‍රමණය දඬුවම් කරමු!

Support the right of national self-determination for all peoples oppressed by the Pakistani state!

Statement of the Revolutionary Communist International Tendency (RCIT), 13 October 2025, www.thecommunists.net

1.           After Pakistan launched two air strikes against Afghanistan’s capital city Kabul, intense clashes erupted along the border of the two states. Both sides announced to have successfully attacked military posts of their opponents. While Pakistan’s military claims it has killed more than 200 Afghan fighters and lost 23 of its own soldiers, the Afghan government's chief spokesman, Zabihullah Mujahid, says it took out 58 Pakistani soldiers and lost nine fighters. These are the worst clashes between the two countries since the Afghan Taliban expelled the American occupation forces from their country in 2021.

2.           The main reason for this conflict is the insurgency of the Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP, also called the Pakistan Taliban) against the Pakistani state. The TTP is a petty-bourgeois movement which is largely based among the Pashtun rural poor. It comprises dozens of groups under the banner of Islamic fundamentalism in the Deobandi tradition combined with Pashtun nationalism. While this movement does not fight for national independence but rather for an Islamic Pakistan, it objectively reflects the struggle of the rural poor among the Pashtuns against their oppression by the federal state. In the recent period, the TTP has become a serious danger to Pakistani state as it lost a record number of soldiers and police in August this year. Islamabad accuses Afghanistan to harbour leaders and fighters of the Pakistan Taliban.

3.           The TTP emerged in 2007 after the Pakistani military had begun to brutally suppress the Federally Administered Tribal Areas (FATA), a semi-autonomous tribal region in north-western Pakistan which is exclusively inhabited by Pashtuns and which borders Afghanistan. In 2018, the Pakistani state even dissolved FATA and merged it with the neighbouring province of Khyber Pakhtunkhwa. This attack on the Pashtuns’ rights was the result of Pakistan’s support for America’s “War on Terror” and its occupation of Afghanistan from 2001 to 2021. From its beginning, the TTP strictly opposed the army’s invasion of the tribal areas. It also formed close links with the Afghan Taliban – strongly based among the country’s Pashtun population – and supported its national liberation war against the U.S. occupiers. However, it would be mistaken to imagine that the TTP would be completely controlled by the Afghan Taliban. In fact, there exist different factions both within the Afghan as well as within the Pakistan Taliban.

4.           The close relations between the Afghan and the Pakistan Taliban also reflects the artificial character of the border line between Afghanistan and Pakistan which divides the Pashtun people between the two states. It was created by the British Empire in 1893 as part of its colonialist “divide et impera” (divide and rule) policy and Afghanistan rightly call it the “hypothetical Durand Line”. For the same reason, the Baloch people are divided even into three states (Afghanistan, Pakistan, and Iran).

5.           There are also other factors which play a role in the conflict between Pakistan and Afghanistan. First, Islamabad strives to exploit the rare earth elements in the Pashtun areas and wants to sell it to U.S. corporations. They hope to do so even more because of the recent rapprochement with the Trump Administration after its military conflict with India in May this year. At the same time, the U.S. President aggressively demands from Afghanistan that it hands over Bagram – formerly the largest US military base in Afghanistan – and threatens to attack the country again if it does not comply. The Afghan government has legitimately protested against this demand. Furthermore, Islamabad fears that the Afghan government could improve its diplomatic relations with its arch-rival India. It is symbolic that the current escalation takes place during Afghan Foreign Minister Amir Khan Muttaqi’s visit to India.

6.           The Revolutionary Communist International Tendency (RCIT) and its comrades in Pakistan have always refuted the official ideology of a “Pakistani nation”. In fact, this state is an artificial creation and a prison house for the oppressed nationalities like the Baloch, the Kashmiri, Pashtuns, or Sindhi. We therefore support the struggle of these people for national self-determination including the demand for an independent Balochistan as well as for an independent Kashmir which would unite all parts currently occupied by India, Pakistan and China. We side with petty-bourgeois nationalist and Islamist forces waging a national liberation struggle against the Pakistani state without lending political support to such forces. Naturally, we strictly oppose any sectarian killing of civilians which e.g. the TTP has done in the 2010s against the Shia minority albeit in the last years it has focused its activities on armed forces of the state.

7.           The current conflict Pakistan and Afghanistan is basically a continuation of Islamabad’s war of national oppression against the Pashtun minority in the northwest of the country. It wants to force the Afghan government to expel the TTP leaders and fighters. However, Kabul fears that if it would try to crackdown on the TTP this would result in serious divisions within both movements, and a sector might even split and join the “Islamic State”. The current aggression of the Pakistani state is also a continuation of its long-term efforts to subjugate Afghanistan – something which is strongly detested by the Afghan people and also the Afghan Tablian. The Afghan people hate the Pakistani state all the more because of its support for the brutal U.S. occupation for two decades.

8.           While the RCIT strongly opposes the reactionary fundamentalist and misogyny regime of the Afghan Taliban, we support their right to defend themselves against the aggression of the Pakistani state and to lend support to the national liberation struggle of the Pashtun people. Hence, in this conflict we take a position of revolutionary defeatism against the aggression of the Pakistani state.

9.           We denounce those sectors of the Pakistani left which refuse to support the legitimate struggles of oppressed nationalities for self-determination including their right to form an independent state. We consider those “leftists” as capitulators to bourgeois liberalism who support – or fail to denounce – the state’s actions to suppress armed forces of oppressed nationalities. Likewise, we oppose any form of support for state repression against religious fundamentalists like e.g. the brutal police attacks against a recently held “Gaza March” of the reactionary TLP. While we certainly do not lend any political support to such forces, we oppose attacks on democratic rights – even more so if such attacks are directed against demonstrations in support of the legitimate struggle of the Palestinian people!

10.         The RCIT calls revolutionaries in Pakistan who agree with such a consistent democratic and internationalist perspective to join forces. It is crucial to build a revolutionary party – in Pakistan and internationally – which supports the struggles of oppressed nationalities and combines such a perspective with a program of international unity of the working class and socialist revolution.

¡Apoyemos el derecho a la autodeterminación nacional de todos los pueblos oprimidos por el Estado pakistaní!

Declaración de la Corriente Comunista Revolucionaria Internacional (CCRI), 13 de octubre de 2025, www.thecommunists.net

1. Tras el lanzamiento por Pakistán de dos ataques aéreos contra Kabul, la capital de Afganistán, se produjeron intensos enfrentamientos a lo largo de la frontera entre ambos estados. Ambas partes anunciaron haber atacado con éxito puestos militares de sus oponentes. Mientras que el ejército pakistaní afirma haber matado a más de 200 combatientes afganos y perdido a 23 de sus propios soldados, el portavoz principal del gobierno afgano, Zabihullah Mujahid, afirma haber eliminado a 58 soldados pakistaníes y perdido a nueve combatientes. Estos son los peores enfrentamientos entre ambos países desde que los talibanes afganos expulsaron a las fuerzas de ocupación estadounidenses de su país en 2021.

2. La principal causa de este conflicto es la insurgencia del Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP, también llamado Talibán de Pakistán) contra el Estado pakistaní. El TTP es un movimiento pequeñoburgués basado principalmente en la población rural pobre pastún. Está compuesto por decenas de grupos bajo la bandera del fundamentalismo islámico de la tradición deobandi, combinado con el nacionalismo pastún. Si bien este movimiento no lucha por la independencia nacional, sino por un Pakistán islámico, refleja objetivamente la lucha de la población rural pobre pastún contra la opresión del Estado federal. Recientemente, el TTP se ha convertido en una grave amenaza para el Estado pakistaní, tras perder un número récord de soldados y policías en agosto de este año. Islamabad acusa a Afganistán de albergar a líderes y combatientes del Talibán de Pakistán.

3. El TTP surgió en 2007 después de que el ejército pakistaní comenzara a reprimir brutalmente las Áreas Tribales de Administración Federal (FATA), una región tribal semiautónoma en el noroeste de Pakistán, habitada exclusivamente por pastunes y fronteriza con Afganistán. En 2018, el Estado pakistaní incluso disolvió las FATA y las fusionó con la provincia vecina de Khyber Pakhtunkhwa. Este ataque a los derechos de los pastunes fue resultado del apoyo de Pakistán a la "Guerra contra el Terror" de Estados Unidos y su ocupación de Afganistán entre 2001 y 2021. Desde sus inicios, el TTP se opuso firmemente a la invasión de las áreas tribales por parte del ejército. También estableció estrechos vínculos con los talibanes afganos, con una sólida base entre la población pastún del país, y apoyó su guerra de liberación nacional contra la ocupación estadounidense. Sin embargo, sería un error pensar que el TTP estaría completamente controlado por los talibanes afganos. De hecho, existen diferentes facciones tanto dentro del Talibán afgano como dentro del Talibán pakistaní.

4. Las estrechas relaciones entre los talibanes afganos y pakistaníes también reflejan el carácter artificial de la línea fronteriza entre Afganistán y Pakistán, que divide al pueblo pastún entre ambos estados. Fue creada por el Imperio Británico en 1893 como parte de su política colonialista de "divide y vencerás", y Afganistán la denomina con razón la "hipotética Línea Durand". Por la misma razón, el pueblo baluchi está dividido incluso en tres estados (Afganistán, Pakistán e Irán).

5. También hay otros factores que influyen en el conflicto entre Pakistán y Afganistán. En primer lugar, Islamabad se esfuerza por explotar las tierras raras en las zonas pastunes y pretende venderlas a corporaciones estadounidenses. Esperan hacerlo aún más debido al reciente acercamiento con la Administración Trump tras su conflicto militar con la India en mayo de este año. Al mismo tiempo, el presidente estadounidense exige agresivamente a Afganistán que entregue Bagram —antiguamente la mayor base militar estadounidense en Afganistán— y amenaza con atacar de nuevo el país si no cumple. El gobierno afgano ha protestado legítimamente contra esta exigencia. Además, Islamabad teme que el gobierno afgano pueda mejorar sus relaciones diplomáticas con su archirrival, la India. Resulta simbólico que la actual escalada ocurra durante la visita del ministro de Asuntos Exteriores afgano, Amir Khan Muttaqi, a la India.

6. La Corriente Comunista Revolucionaria Internacional (CCRI) y sus camaradas en Pakistán siempre han refutado la ideología oficial de una "nación pakistaní". De hecho, este Estado es una creación artificial y una prisión para las nacionalidades oprimidas como los baluchis, los cachemires, los pastunes o los sindhis. Por lo tanto, apoyamos la lucha de este pueblo por la autodeterminación nacional, incluyendo la demanda de un Baluchistán independiente, así como de una Cachemira independiente que unifique todas las partes actualmente ocupadas por India, Pakistán y China. Nos solidarizamos con las fuerzas nacionalistas e islamistas pequeñoburguesas que libran una lucha de liberación nacional contra el Estado pakistaní sin brindarles apoyo político. Naturalmente, nos oponemos firmemente a cualquier matanza sectaria de civiles, como la que el TTP llevó a cabo en la década de 2010 contra la minoría chií, si bien en los últimos años ha centrado sus actividades en las fuerzas armadas del Estado.

7. El conflicto actual entre Pakistán y Afganistán es básicamente una continuación de la guerra de opresión nacional de Islamabad contra la minoría pastún en el noroeste del país. Pretende obligar al gobierno afgano a expulsar a los líderes y combatientes del TTP. Sin embargo, Kabul teme que, si intenta reprimir al TTP, esto genere graves divisiones dentro de ambos movimientos, e incluso que un sector se escinda y se una al Estado Islámico. La actual agresión del Estado pakistaní es también una continuación de sus prolongados esfuerzos por subyugar Afganistán, algo que tanto el pueblo afgano como los tablianes afganos detestan profundamente. El pueblo afgano odia aún más al Estado pakistaní debido a su apoyo a la brutal ocupación estadounidense durante dos décadas.

8. Si bien la CCRI se opone firmemente al régimen reaccionario, fundamentalista y misógino de los talibanes afganos, apoyamos su derecho a defenderse de la agresión del Estado pakistaní y a apoyar la lucha de liberación nacional del pueblo pastún. Por lo tanto, en este conflicto, adoptamos una postura de derrotismo revolucionario contra la agresión del Estado pakistaní.

9. Denunciamos a aquellos sectores de la izquierda pakistaní que se niegan a apoyar las luchas legítimas de las nacionalidades oprimidas por la autodeterminación, incluido su derecho a formar un Estado independiente. Consideramos capituladores ante el liberalismo burgués a aquellos izquierdistas que apoyan, o no denuncian, las acciones del Estado para reprimir a las fuerzas armadas de las nacionalidades oprimidas. Asimismo, nos oponemos a cualquier forma de apoyo a la represión estatal contra los fundamentalistas religiosos, como, por ejemplo, los brutales ataques policiales contra la reciente "Marcha de Gaza" del reaccionario TLP. Si bien no brindamos ningún apoyo político a estas fuerzas, nos oponemos a los ataques a los derechos democráticos, ¡más aún si estos ataques se dirigen contra manifestaciones en apoyo de la lucha legítima del pueblo palestino!

10. La CCRI llama a los revolucionarios de Pakistán que comparten esta perspectiva democrática e internacionalista coherente a unir fuerzas. Es fundamental construir un partido revolucionario –en Pakistán y a nivel internacional– que apoye las luchas de las nacionalidades oprimidas y combine esa perspectiva con un programa de unidad internacional de la clase obrera y la revolución socialista.

පකිස්ථාන් රාජ්‍යය විසින් පීඩාවට ලක්කළ සියලුම ජනතාවගේ ජාතික ස්වයංනිර්ණය කිරීමේ අයිතියට සහාය දිය යුතුය!

විප්ලවීය කොමියුනിസ്റ്റ් ජාත්‍යන්තර ප්‍රවණතාවය (RCIT) විසින් නිකුත් කළ ප්‍රකාශයක් – 2025 ඔක්තෝබර් 13 – www.thecommunists.net

1. පකිස්ථානය අෆ්ගනිස්ථානයේ නගර රාජධානිය වන කාබුල් මත ගුවන් ප්‍රහාර දෙකක් පාවිච්චි කිරීමෙන් පසු, රාජ්‍ය දෙක අතර දැඩි සටන්වල් ඇතිවිය. දෙපාර්ශවයම තම විරුද්ධයාගේ හමුදා තැන්පතු සාර්ථකව පරිභෝජනය කළ බව ප්‍රකාශ කළහ. පකිස්ථාන් හමුදාව පවසන ලෙස, ඔවුන්ට අෆ්ගන් සටන්කරුවන් 200කට වැඩි පිරිසක් මරා දැමීමට හැකිවුණා අතර තම සෙබළුන් 23ක් මිය ගොස් ඇත. එසේම අෆ්ගන් රජයේ ප්‍රධාන ප්‍රකාශකයෙකු වන සබිහුල්ලා මුජාහිද් පවසන්නේ ඔවුන් පකිස්ථාන සෙබළුන් 58ක් මරා දැමූ අතර තම සටන්කරුවන් 9ක් මිය ගොස් ඇති බවයි. මෙය 2021 දී අෆ්ගන් තාලිබාන් විසින් ඇමරිකානු ආක්‍රමණ හමුදා බලකායන් ඈත් කර දැමූ පසු ඇතිවූ ගැටුම් අතර වඩාත් දැඩි එකකි. 

2. මෙම ගැටුමේ ප්‍රධාන හේතුව වන්නේ පකිස්ථාන් රාජ්‍යයෙදියර එරෙහිව පකිස්ථාන් තාලිබාන් (Tehreek-e-Taliban Pakistan – TTP) සංවිධානයේ විපක්ෂ සංඛ්‍යාත්මක ආන්දෝලනයයි. TTP යනු බොහෝ විට පෂ්තුන් ග්‍රාමීය දුප්පත් ජනතාව අතර පදනම් වූ කුඩා බුර්ෂුවා ආන්දෝලනයකි. එය ඩියෝබන්දි ඉස්ලාමීය පරපුරේ මූලධර්මවාදී අදහස් හා පෂ්තුන් ජාතිවාදය එකට ගැලපෙන සංවිධානයකි. එය ජාතික ස්වාධීනතාවයක් ඉල්ලා නොසිටි නමුත් එය විෂය නිර්ණායක වශයෙන් පෂ්තුන් ග්‍රාමීය දුප්පත් ජනතාවගේ පකිස්ථාන් රාජ්‍යය විසින් සිදුකරන පීඩනයට එරෙහි සටනකි. අළුත් කාලഘട്ടයේදී TTP පකිස්ථාන් හමුදාවට දැඩි තර්ජනයක් වී ඇත, විශේෂයෙන්ම මේ වසරේ අගෝස්තු මාසයේදී රෙකෝඩ් ප්‍රමාණක සෙබළුන් හා පොලිසියන් මිය ගිය බවට වාර්තා වේ. ඉස්ලාමබාද් අෆ්ගනිස්ථානයට චෝදනා කරන්නේ TTP නායකයන් හා සටන්කරුවන් එරට රැක ගැනීමට අවසර දෙන බවයි. 

3. TTP පද්ධතිය 2007 දී උද්ගත විය. එය පකිස්ථාන් හමුදාව විසින් “ෆෙඩරලි අඩිපිටා පාලිත ගෝත්‍රික ප්‍රදේශ” (FATA) ලෙස හැඳින්වූ අර්ධ ස්වාධීන ප්‍රදේශය – පෂ්තුන් ජනතාව පමණක් බසින, අෆ්ගනිස්ථානයට සීමාවක් ඇති ප්‍රදේශයක් – දැඩි ලෙස පීඩනයට ලක් කළ පසුය. 2018 දී පකිස්ථාන් රජය FATA අහෝසි කර එය Khyber Pakhtunkhwa පළාතට එකතු කළේය. පෂ්තුන් ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කළ මේ කටයුත්ත, 2001 සිට 2021 දක්වා ඇමරිකානු “ඇණවුම් සටන” සහ අෆ්ගනිස්ථානයේ ආක්‍රමණයට පකිස්ථාන් ලබාදුන් සහායයෙන් උපන් ප්‍රතිඵලයකි. TTP ආරම්භයේ සිටම හමුදාවේ ගෝත්‍රික ප්‍රදේශ වලට කළ ප්‍රවිෂ්ටියට විරුද්ධ විය. එය අෆ්ගන් තාලිබාන් සමඟ දීර්ඝ සම්බන්ධතා ඇති කර ගත් අතර, ඇමරිකානු ආක්‍රමණයට එරෙහි ජාතික නිදහස් සටනට සහය දුන්නා. නමුත් TTP සම්පූර්ණයෙන්ම අෆ්ගන් තාලිබාන් විසින් පාලනය කරන බව සිතීම වැරදිය. දෙපාර්ශවයේම විවිධ කණ්ඩායම් පවතී. 

4. අෆ්ගන් සහ පකිස්ථාන් තාලිබාන් අතර ඇති සමීප සම්බන්ධතාවය පෂ්තුන් ජනතාව දෙරට අතර බෙදා දැමූ නිසැකවම කෘත්‍රිම සීමාවක – 1893 දී බ්‍රිතාන්‍ය වසල්පාලකයන් විසින් නිර්මාණය කළ “ඩුරන්ඩ් රේඛාව” – ප්‍රතිඵලයකි. එය “සම්භාව්‍ය සීමාවක්” ලෙස අෆ්ගනිස්ථානය විසින් හැඳින්වෙයි. ඒම නිසාම බලූචි ජනතාවද තවත් රාජ්‍ය තුනකට බෙදී ඇත – අෆ්ගනිස්ථානය, පකිස්ථානය සහ ඉරානය. 

5. මෙම ගැටුමට තවත් සාධක කිහිපයක්ද බලපායි. මුලින්ම, ඉස්ලාමබාද් පෂ්තුන් ප්‍රදේශවල තිබෙන අතිදුර්ලභ ඛනිජවල (rare earth elements) පරිභෝජනය කිරීමට හා ඒවා ඇමරිකානු සමාගම් වෙත විකිණීමට උත්සාහ කරයි. මෑතකාලීනව ඉන්දියාව සමඟ වූ සටනකට පසු, එය ට්‍රම්ප් පාලනය සමඟ නැවත ආසන්න වීමෙන් පසු මෙය ඉතා ඉදිරියට ගෙන යාමට බලාපොරොත්තු වේ. ඒ සමඟම ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයා අෆ්ගනිස්ථානයෙන් බැග්රම් හමුදා මූලස්ථානය (ඇමරිකානු හමුදාවල විශාලතම තැන) පවරා දෙන්නැයි ඉල්ලා නැතහොත් නැවත ආක්‍රමණය කරන බවට තර්ජනය කරයි. අෆ්ගන් රජය එයට විරුද්ධව නීතිගත විරෝධයක් දැක්වීය. ඉන්පසුව ඉස්ලාමබාද්ට භය වනුයේ අෆ්ගන් රජය ඉන්දියාව සමඟ නායයන සම්බන්ධතා ශක්තිමත් කළ හැකි බවයි. වඩාත්ම සංකේතමත් වන්නේ මේ ආරවුල සිදුවන කාලය – අෆ්ගන් විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය අමීර් ඛාන් මුත්තකි ඉන්දියාවට පැමිණි අවස්ථාවයි.

6. විප්ලවීය කොමියුනിസ്റ്റ් ජාත්‍යන්තර ප්‍රවණතාවය (RCIT) සහ එහි පකිස්ථානයේ මිතුරෝ “පකිස්ථාන ජාතියක්” යන සම්පූර්ණ අදහස ප්‍රතික්ෂේප කරති. වස්තවයෙන්ම, මෙම රාජ්‍යය යනු කෘත්‍රිම නිර්මාණයක් වන අතර, බලූචි, කාශ්මීරිය, පෂ්තුන් සහ සින්ධි වැනි පීඩිත ජාතින් සඳහා කාරාගාරයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. එබැවින්, අපි මෙම ජනතාවගේ ජාතික ස්වයංනිර්ණය කිරීමේ අයිතියට සහාය දක්වමු, ඒ අතර අනිවාර්යයෙන්ම ස්වාධීන බලූචිස්තානයක් සහ ඉන්දියාව, පකිස්ථානය සහ චීනය විසින් බෙදාගෙන ඇති සියලුම කොටස් එක් කරන ස්වාධීන කාශ්මීරයක් සඳහා ඉල්ලීමත් ඇතුළත් වේ. අපි මෙම ජාතික විමුක්ති සටන නියෝජනය කරන කුඩා බුර්ෂුවා ජාතිවාදී හෝ ඉස්ලාමීය බලවේගවල පිරිසක් සමඟ යුද්ධ කටයුතු වලදී ඒවාගේ පාලනයෙන් තොරව පැහැදිලිව පිළිගනිමු. නමුත්, ඔවුන්ගේ ප්‍රතිචාරශීලී හා ජනතා පීඩක ක්‍රියා – විශේෂයෙන්ම 2010 දී TTP විසින් සිදුකළ ශියා أقلیت මිනීමැරුම් – අප විසින් දැඩිව විවේචනය කරනු ලැබේ. නමුත්, අලුත් අවුරුදු කිහිපයකදී ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන අරමුණ රාජ්‍යයේ හමුදා බලකායන්ට එරෙහිව සටන් කිරීම බවට පත් වී ඇත. 

7. පකිස්ථානය සහ අෆ්ගනිස්ථානය අතර පවතින වර්තමාන ගැටුම යනු, මුලදී සිටම ඉස්ලාමබාද් විසින් පෂ්තුන් ප්‍රජාවට එරෙහිව සිදුකරන ජාතික පීඩනයේ තවදුරටත් දිගහැරීමක් පමණක් වේ. එහි අරමුණ වන්නේ අෆ්ගන් රජය විසින් TTP නායකයන් සහ සටන්කරුවන් ඈත් කර දැමීමට බල කිරීමයි. නමුත්, කාබුල් තීරණාත්මක ලෙස TTP මත ක්‍රියා කිරීමට බිය වෙයි, එසේ කළහොත් තාලිබාන් දෙපාර්ශවයම තුළ දැඩි බෙදුම් ඇතිවනු ඇතැයි, සහ කණ්ඩායම් එකක් “ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය” වෙත පරිවර්තනය විය හැකි බවයි. පකිස්ථාන් රාජ්‍යයේ මේ ආක්‍රමණය එරට විසින් අෆ්ගනිස්ථානය පාලනය කිරීමට කල වසර ගණනාවක උත්සාහයේ දිගුවක් ලෙසද දැකිය හැක. අෆ්ගන් ජනතාවට පකිස්ථාන් රාජ්‍යය ගැන තවත් අසහනයක් ඇතිවී ඇත, විශේෂයෙන්ම එය ඇමරිකානු ආක්‍රමණයට වසර විස්සකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ ලබාදුන් සහාය නිසාය. 

8. RCIT විසින් අෆ්ගන් තාලිබාන්ගේ ප්‍රතිචාරශීලී, මූලධර්මවාදී හා කාන්තා පීඩක රජය දැඩිව විවේචනය කරන නමුත්, පකිස්ථාන් රාජ්‍යයගේ ආක්‍රමණය සඳහා එරෙහිව තමන්වම ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඔවුන්ට ඇති අයිතිය සහ පෂ්තුන් ජනතාවගේ ජාතික විමුක්ති සටනට සහාය දැක්වීම අපි පිළිගනිමු. එබැවින්, මෙම ගැටුමේදී අපි “විප්ලවීය පරාජයවාදය” (revolutionary defeatism) යන ස්ථාවරය ගනිමු – එනම් පකිස්ථාන් රාජ්‍යයේ ආක්‍රමණයට එරෙහිව ප්‍රතිපක්ෂයකි. 

9. පකිස්ථාන් වම්පක්ෂයේ නියෝජිතයන් අතරින් කිහිපදෙනෙක් පීඩිත ජාතින්ගේ ස්වයංනිර්ණය කිරීමේ අයිතිය සහ ස්වාධීන රාජ්‍යයක් නිර්මාණය කිරීමේ අයිතිය පිළිගන්නේ නැත. අපි ඔවුන්ව “බුර්ෂුවා නිදහසට යටත්වූ” වම්පක්ෂිකයන් ලෙස දැක සිටිමු. එවැනි අය පීඩිත ජාතික කණ්ඩායම්වලට එරෙහිව රාජ්‍යය විසින් සිදුකරන අතික්‍රමණයන් විවේචනය නොකරන හෝ එවැනි දේවල්ට සහාය දක්වන අය වෙතින් වෙනසක් නැත. එසේම, අපි ආගමික මූලධර්මවාදයන්ට එරෙහි නාමයෙන් සිදුකරන රාජ්‍ය අතික්‍රමණ – උදාහරණයක් ලෙස, මෑතදී පැවති “ගාසා මාර්ච්” එකට එරෙහිව පකිස්ථාන් පොලිසිය විසින් කරුණුකාරීව කළ ප්‍රහාර – ද ප්‍රතික්ෂේප කරමු. අපි ඔවුන්ගේ දේශපාලන අරමුණට සහය නොදෙන්නත්, නමුත් ජනතා සදහා ඇති මූලික ප්‍රජාතාන්ත්‍රික අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කිරීමකට විරුද්ධව සිටිමු — විශේෂයෙන්ම එවැනි සටන් පාලස්තින ජනතාවගේ නීතිගත සටනට සහාය දැක්වූ විට! 

10. RCIT ආරාධනා කරන්නේ, මෙම අඛණ්ඩ ප්‍රජාතාන්ත්‍රික හා ජාත්‍යන්තරවාදී අදහස් සමඟ එකඟ වන පකිස්ථාන් විප්ලවීය වාදින් එකට එක්වීමටය. පීඩිත ජාතින්ගේ සටන්වලට සහය දක්වමින්, ඒ සමඟම කාර්මික පන්තියේ ජාත්‍යන්තර ඒකත්වය සහ සමාජවාදී විප්ලවයක් සඳහා වූ වැඩසටහනක් එකට එක්කරන විප්ලවීය පක්ෂයක් – පකිස්ථානය තුළත්, ලෝක පුරාත් – ගොඩනගා ගැනීම අත්‍යවශ්‍යය.